Dinsdag 9 maart 2010

Ik word wakker van klaaglijk gemiauw. Dat moet Karel zijn, buiten in de kou voor ons slaapkamerraam. Ik probeer me om te draaien maar er schiet een pijnscheut door mijn rechterheup. Dat voelt niet goed. Met moeite draai ik mijn hoofd nog een kwartslag verder. 5.35. Mooi nog een uurtje slapen. Ik doe mijn ogen weer dicht. Karel bekijkt het maar.

Vrijdagavond lag ik heerlijk uitgeteld op de bank! Kom maar op met dat weekend, bedacht ik me. Even lekker chillen zouden mijn pubers zeggen. Maar al snel was het gedaan met mijn rust. Sam kwam gewapend met een grote kam en een schaal water op een krukje achter mij zitten. Een geblokte theedoek werd netjes om mij heen gedrapeerd. ‘Tijd voor een behandeling!’ zei mijn kleine kappertje in de dop. Nadat de huiskapper helemaal was geïnstalleerd, kon de behandeling beginnen. De kam werd flink in de schaal met koud water gedoopt en de behandeling kon worden gestart.

Kan het eigenlijk wel, tucht oefenen? Wie ben jij dat je een ander de maat durft te nemen? Moet je zelf niet zonder zonde zijn als je de eerste steen wil gooien? Kun je iets zeggen over de splinter in het oog van een ander terwijl je zelf misschien wel last hebt van een balk? Of vind je dat die ander een balk heeft en is het bij jou slechts een splinter...?

Nog nooit eerder had ik van theater gehoord… tot de laatste week voor de voorjaarsvakantie! Zomaar op een doordeweekse schooldag kregen we bezoek van docenten van jeugdtheaterschool Hofplein. Ik wist niet eens dat hier scholen voor waren… En ze kwamen ons niet leren schrijven en rekenen, nee, we kregen toneelles en mochten zo actief kennis maken met theater. Reuzeleuk vond ik dat en ik weet nu al zeker dat ik acteur wil worden!