Vrijdag 27 januari 2012

Gisteravond een grote afscheidsparty. Morgen de dag van het vertrek. En vandaag zijn eerste weblog op de site van het Vakblad voor de Bloemisterij. Tweewekelijks zal hij ons op de hoogte houden van zijn stage in Australië. Te vinden via de button van de Bloemisterij hiernaast. Of ik trots ben? Kijk maar niet naar m'n schoenen...

Als moeder wil je natuurlijk altijd dat het goed gaat met je kinderen en dat ze bereiken wat ze willen bereiken. Vandaag is zo'n dag dat ik extra blij ben want Marjan heeft haar propedeuse gehaald!!! En ik ben supertrots!

Voor de mensen die al wat langer de studiebankjes en studentencafés hebben verlaten even een update. Een propedeuse is een papiertje dat je haalt na je eerste jaar studie. En op dat papiertje staat dan dat je mag blijven. Overigens hoef je niet perse in het eerste jaar dat propedeusepapiertje (vaak liefkozend ‘P’ genoemd) te halen hoor. Nee, ook het hele tweede jaar heb je ervoor om het te halen. Je moet het zien als een proeftijd bij je werk en dat je dan mag blijven na die proeftijd. Bij de meeste scholen zit er een hele ceremonie bij die propedeuse. Bij de PABO helaas niet, want dat vinden ze niet nodig. 

En die heeft Marjan dus gehaald. Wij organiseren graag onze eigen ceremonie. Er staat nog ergens een stoffige fles champagne en een stukje taart gaat er natuurlijk altijd wel in. Proost Marjan en heel veel succes met je verdere studie!

'Hé mam...'
'Ja, Sam?'
'Weet u eigenlijk wat Noach al die dagen in de ark deed?'
'Nee...'
'Vissen.'
'Vissen? Heeft hij wel veel gevangen zeker...'
'Eh… nou nee, hij had helaas maar twee wormen…'

We zitten heerlijk warm om de kachel. Het eerste koffierondje staat op tafel… We gooien nog een cederstammetje in het vuur. Heerlijk de hele avond vrij. Pantoffels aan, voetjes op de bank en de handen om een warm bakkie leut. Plots vliegt met een zwaai de achterdeur open. Blijkbaar waait hij uit de handen van degene die zonet tracht naar binnen te komen. Een flinke wind waait naar binnen. En met één grote klap wordt de deur weer dicht getrokken.

Maandag 23 januari 2012

Op de zesde verdieping is nog plek genoeg. Goeie zet van het Sint Franciscus Gasthuis om een parkeergarage neer te zetten. Verdient zichzelf terug. Bij de lift zie ik een man en een vrouw met hun dochtertje staan. Dan maar de trap. Is nog gezonder ook. Naar beneden gaat bovendien sneller via de trap dan met de lift zo blijkt als ik daar aankom.

Stel dat het waar is dat de wereld voor je open ligt en de wereld lacht je toe, tja, waar wacht je dan nog op? Het aftellen is begonnen… Alles is geregeld, visum en het papierwerk, creditcard, internationaal rijbewijs, paspoort en de koffers zijn zo goed als gepakt. Zaterdag 28 januari is het zover! Job Goes Aussie! Het blijft zo’n raar idee, dat hij nu dus echt voor een behoorlijke tijd gaat vertrekken. Je oudste. Op alle mogelijke manieren denk ik mee bij de voorbereidingen van zijn vertrek naar de andere kant van de wereld, maar of hij daar gelukkig mee is?