Sam komt uit school...

Ineke: 'Hallo Sam...'
Sam: ‘Hallo... Hé mam, bent u in een goeie bui?’
Ineke: ‘Ik? Hoezo?’
Sam: ‘Nou uuuuh, uw stem klinkt zo anders…’  

Samen met Rik en Sam vertrek ik na het avondeten naar de Lange Vaart. De beste plaats om in Bleiswijk de schaatsen onder te binden. Daar wordt de baan geveegd en bijgehouden door de plaatselijke ijsclub. En er staan lichtmasten.

Terwijl Rik en ik op Noren rondjes rijden rent Sam af en toe met ons op. Want zó hard gaan we ook weer niet... Hij heeft zijn schaatsen met dubbele ijzers thuis gelaten.

Als het tijd is om naar huis te gaan komt Sam met hoogrode wangen naar ons toe. Ik zie het verlangen in zijn bruine ogen als hij verzucht: 'O, hád ik maar schaatsen en kón ik maar schaatsen...'

Een predikant die vertelde dat hij vroeger aan nicotine verslaafd was geweest. Een preek waarin de ernst van de hel naar voren kwam. En een meisje voor ons dat bij het weer gaan zitten na de geloofsbelijdenis haar aansteker uit de zak voelde floepen.
Als ik me buk, de aansteker opraap en teruggeef buigt Sam zich naar me te toe en fluistert in mijn oor: 'Hé pap, die wilde zeker de kerk in de brand steken...'

Zaterdag heerlijk met z’n allen lekker langs het strand gebanjerd. Dit keer niet in Katwijk, maar in Scheveningen. Marjan en ik wilden natuurlijk wat winkeltjes kijken, maar de kleine knulletjes onder ons worden daar vaak wat hebberig van… Dus trok Kees met het manschap de Pier op. Je weet wel aan het einde van de Pier kun je Bungeejumpen. En lieten daar nou net twee jongetjes zich klaarmaken voor een duo sprong.

Haastig beklommen de mannen de toren en al snel stond ook Sam er met zijn ogen bovenop. De kinderen kregen alles keurig aangetrokken en werden goed en veilig vastgemaakt. In een soort van ijzeren kooi werden ze hoog, heel hoog boven de golvende zee gehesen. En toen lieten ze zich plotsklaps achter over vallen, zoals het hoort, de diepte in. Afijn, ondersteboven hingen de kinderen heen hen weer te jojoën, met een soort van elastiek aan de voeten, boven het water.

Sam zag het hele avontuur, met open mond, voor zich gebeuren. Toen hij mij er later over vertelde, was hij er helemaal vol van. Ten eerste de prijs: 120 euro voor één duosprong! Maar waar hij ook vol van was, was vooral de leeftijd van de kinderen. En zo vertelde Sam mij: ‘Echt mam, dat ene jongetje had ongeveer dezelfde levertijd als mij, knap hé?’

Het is zaterdag, warm, niet zo heel zonnig, maar we zitten wel op het strand. In Katwijk. Uiteraard. Het is er een drukte van belang want het jaarlijkse reddingsevenement vindt plaats. Helicopters, reddingsboten en kustwacht, alles is present.

Opeens zien we ook een grote oranje vis voorbij drijven, voortgetrokken door een motorboot. Het blijkt reclame te zijn voor de Staatsloterij. De Jackpot schijnt nog nooit zo hoog geweest te zijn. 27,5 miljoen.

Een paar uur later, als iedereen weer uit zee is gered, komt de vis weer voorbij, nu de andere kant op. Hij is echter door een grote golf of een zucht wind op z'n kant terecht gekomen. Zegt Job droog: 'Zo, de recordjackpot is gevallen...'

En nog maar een spraakmaker. Want wie kent dat niet? Je hebt je ingeschreven bij Schoolbank.nl en tot je verdriet zijn er maar heel weinig klasgenoten die zich ook hebben aangemeld. En daardoor krijg je ook die oude schoolfoto's maar niet te zien die je zelf allang bent kwijtgeraakt. Welnu, de oplossing is nabij. Er is nu een site waar je op zoek kunt gaan naar oude schoolfoto's. Vul de naam in van je school, het jaar wat je zoekt en voila! Veel plezier op schoolfotobank.nl!

Het is geen praatjesmaker, meer spraakmakend. Maar omdat de kinderen ook weleens een blunder van hun ouders op de site willen zien toch maar deze foto.
Want wat doe je als de vaatwastabletten op zijn terwijl je zojuist alles hebt ingeruimd? 'Zet maar een keer aan zónder tablet' aldus Kees. Alsof het dan schoon wordt... Nee, Ineke heeft een beter idee en pakt de Dreft. Even een spuitje in het vakje waar normaal de tabletten in gaan en klaar is ... Jaja.
Job, nog bedankt voor het uitruimen 's avonds. En het afspoelen van het sop. En het drogen van alles...

Vandaag aten we lekker makkelijk, echt op z’n zaterdags, friet met kroket of frikandel. Heerlijk een groot bord franse friet met curry, mayo en pindasaus. En daarna natuurlijk de niet te versmaden kroket of frikandel. We deden een rondje om de tafel ‘Wie wil wat?’ De ongezonde bevroren happen sisten in het vet en een paar minuten later lagen ze op ons bordje. Sam sneed z’n frikandel dwars door en om het nog wat ongezonder te maken spoot hij er flink wat mayonaise in. Terwijl hij met dit klusje bezig was, vroeg hij me: ‘Mam, in een frikandel stoppen ze toch al het afval van de straat?’ Waarop ik antwoordde: ‘Ja hoor Sam, eet smakelijk!’

Iedere woensdagmiddag is het druk rond onze keukentafel. Er schuift altijd wel een vriendje en een enkele keer een vriendinnetje bij ons aan. We eten steevast broodje knakworst met mayo en curry of soms, als mama in een goede bui is, bakt ze pannenkoeken. Dit keer hebben we een vriendje van Sam te spelen. Vol bravoure vertelt de kleine man dat zijn moeder dierenarts(assistente) is en dus dieren beter maakt! ‘Zo’, zeg ik ‘dat is mooi werk!’ Onderwijl worden de broodjes gesneden en met boter besmeerd en de warme knaks gaan er tussen.

Er was bij ons de afspraak dat je onder de kerkdienst niet naar de wc mocht. De oudsten weten erover mee te praten. Storend voor iedereen dat geloop tijdens een preek en bovendien, als je thuis bent geweest dan kun je het best wel even ophouden.

De preek begint net op gang te komen als Sam me aanstoot. Ik kijk en zie dat hij zijn schriftje aan me voorhoudt. Welke tekening zal hij nu weer gemaakt hebben? Maar nee. Er staat in vierkante letters: Ik moet plasu. Nauwelijks merkbaar schud ik met m'n hoofd. Ik zie dat hij zijn pen pakt en even later herhaalt het ritueel zich. Egt waar! Ik pak zijn schrift en pen en schrijf eronder: Na de kerkdienst. Hij probeert het te lezen maar de boodschap dringt niet echt door. Dus fluister ik het ook nog maar een keer in z'n oor. En dan opeens lijkt de nood wel heel hoog geworden. Benen bij elkaar en met een benauwde blik in de ogen: Maar dat houd ik niet vól! Tja...

Er wás bij ons de afspraak dat je onder de kerkdienst niet naar de wc mocht...

Dat je soms je eten niet lekker vindt is niet erg. Niet iedereen lust alles wat de pot schaft. Maar op je bord van je afschuiven en helemaal geen hap nemen staat straf in ons gezin: Geen vlees, geen toetje, geen drinken voor het naar bed gaan. Want je moeder staat niet voor Piet Snot in de keuken, dus voor je fatsoen neem je tóch een paar happen.

Sam niet. En als hij vóór de koffie om half acht naar boven wordt gesommeerd gaat hij stampvoetend de kamer uit. 'En ik ga morgen óók niet naar school!' klinkt het woedend. Om even later zijn hoofd om de deur te steken: 'En als ik wél ga dan wil ik spek op mijn brood!'

Voor het naar bed gaan, leest ik (Ineke) Bart en Sam nog even het kalenderblaadje voor. Onder het blaadje staat: Kennen jullie de Bijbeltekst al uit je hoofd? Dus vraag ik: ‘Nou, kennen jullie de tekst al?’ Waarop Bart reageert: ‘Als u me het eerste woord vertelt….dan weet ik het wel!’ Ik zeg: Het eerste woord is ‘Werp’. Waarop ze allebei tegelijk reageren: ‘Werp je hart op alle komkommernissen en de Here zal voor u zorgen!’
Tja, bedenk ik bij mezelf, wat zijn nu bekommernissen in de denkwereld van een kind? Wat ben ik toch blij met die nieuwe Bijbelvertaling! Want daar staat in gewone begrijpelijke taal: Leg uw last op de Heer en Hij zal u steunen. Psalm 55: 23.  De komkommers waar Klaas tegenwoordig in werkt, maken wel een heel grote indruk!

'Mam', zegt Bart na het eten, 'weet u waarom ze een ei een ei noemen?
Natuurlijk heeft ze geen flauw idee.
'Omdat je aan de buitenkant niet kunt zien of er een hij of een zij in zit...'

'Stel je voor', zei de dominee, 'dat je in de gevangenis zit en je zou één wens mogen doen, wat zou je dan wensen?' Voor Sam niet zo'n probleem. Hij fluistert: 'Dat je weer vrij zou zijn natuurlijk...' 'Maar', gaat de predikant verder, 'vrijgelaten worden zit daar niet bij.' Sam bedenkt zich geen moment en fluistert opnieuw: 'Een ijzerzaag...'

Als je toch geen familie zou hebben... Opa en oma zijn blij dat het nageslacht weer veilig is thuisgekeerd van vakantie. En daarom ligt er boven aan de trap bij de hoek van het huis een kleurig welkom: Allerlei soorten kalebassen en middenin een reausachtige ...... ja, hoe heet zo'n ding eigenlijk? Bart weet het: een grote bas.....

Een van de vrienden op de camping, Dennis, komt ongelukkig ten val bij een potje voetbal. Pols gebroken. Als de ambulance komt om hem naar het ziekenhuis te vervoeren heeft hij de keus: óf Rick óf Lucia mee. Beiden maken deel uit van het animatieteam. Ook een Fransman gaat mee. Een bekende verschijning op de camping vanwege zijn bolletjestrui. Marjan weet wel waarom: Die spreekt natuurlijk vloeibaar frans...

Ineke fietst met Sam achterop vanuit zwemles weer naar huis. Na enige tijd zegt Sam: 'Weet u waarom ik later nou geen kinderen wil?' Ineke is natuurlijk zeer benieuwd. 'Die moet je overal naar toe brengen: naar zwemles, naar Ouwehands Dierenpark...'

Sam gaat naar z’n bedje, moe en voldaan na weer een heerlijke vakantiedag. ‘Oh, mam nog een dikke zoen!’ Vervolgens geven we elkaar een flinke klapzoen. Ik loop nog wat heen en weer over de slaapkamer en ruim wat opgevouwen wasgoed in de kast. Sam ligt al lekker in z’n bedje en vraagt: ‘Mam, is zoenen eigenlijk wel gezond?’ Ik reageer verbaasd: ‘Maar natuurlijk Sam, daar wordt je toch vrolijk van?’ Er wordt wat nagedacht, de raderen draaien op volle toeren……. En dan klinkt van onder Sam z’n dekbed: ‘Het brengt anders wel heel veel bacteriën met zich mee!!!’ Ik lach, stel hem gerust en geef m’n kleine Samuel nog een hele dikke vrolijke nachtkus!

Heerlijk, de fietsen zijn weer van stal. Zo komen we nog eens ergens, waar je normaal met de auto niet zo snel zal komen. We komen sportief bij het voetbalveld vandaan. Bart heeft er een stevige wedstrijd op zitten. Maar Rik, Sam en ik, Ineke, hebben hem flink aangemoedigd. Helaas waren de tegenstanders toch echt een maatje te groot en werd de wedstrijd als verloren opgeschreven. Maar het mag de pret niet drukken, het was een leuke wedstrijd. Bovendien had Bart moedig in de goal heel wat balletjes tegen gehouden. Op de terugweg even een tussenstop gemaakt om een lekker broodje te verorberen en te genieten van de zon in de Bleiswijkse Zoom! Samen met Sam fiets ik een eindje vooruit, Rik en Bart slingeren wat achter mij aan. Ineens valt Bart z’n oog op een bordje langs de weg. Hij roept naar mij: ‘Mam, ze hebben hier schrale eieren te koop! Wat zijn dat voor een eieren?’ Ra, ra, ra … hoe zullen die eieren smaken?

Op weg naar de kerk wil Sam de boel graag vermaken met een mop. Hij begint: 'Opa en oma gaan spookrijden..' Kees valt hem in de rede: 'Wat is dat eigenlijk, spookrijden?' 'Nou', zegt Sam, 'dat je met je ogen dicht gaat rijden!'
Bart barst in lachen uit. Weet hij het dan wel? 'Dat is dat je met zwarte ramen gaat rijden', weet hij...

Sam gaat onverstoorbaar verder: 'Opa en oma gaan spookrijden. Met hun ogen dicht. Als ze hun ogen weer open doen zijn ze tegen een lantaarnpaal gereden!'

Bart leest voor vanaf het hagelslagpak: Hoe open je een champagnefabriek? Niemand weet het. Dus zegt hij: Gooi er een schip tegenaan. Ik vraag hem of hij het begrijpt. Hij schudt zijn hoofd. Sam begint te lachen. 'Ja, natuurlijk!' Ik vraag hem of hij de grap snapt. 'Nou', zegt hij, 'bij een nieuw schip gooien ze er een fles champagne tegenaan!' Daar hadden wij even niet van terug...

Het pad is nog lang, maar met het puntje van zijn tong uit zijn mond zet Sam de eerste schreden: Schrijven. Alleen die ene letter, hoe ging die ook alweer?
'Mam, de jù, is dat nou een streep met een buigje eronder?'

Vanmorgen uit de kerk gekomen……moest er toch maar eens een hartig woordje worden gesproken. Waarover? Over de houding van onze schatjes in de kerk. Wat zitten we er allemaal lekker enthousiast bij! En wat doen we allemaal goed mee! Dus we vertelden ze dat het misschien toch wel goed zou wezen als vooral de oudsten een beetje beter bij de les zouden blijven. We doelden vooral op het meelezen uit de bijbel. Waarop Bart reageerde: ‘Maar vertel dan eerst maar eens, waar ik al die 'Koningkrukken' en 'Exotus' vinden kan in mijn bijbel!’

Zaterdagavond is zaalvoetbalavond voor Kees. Als het niet te laat wordt, dan mag Sam ook mee naar Sporthal Rijneveen. En dat doet hij graag, niet in het minst omdat hij dan ook zo'n grote fles Extran krijgt na afloop aan de bar.
Afgelopen donderdagmorgen moest Bart ook voetballen in deze sporthal. Ineke besloot om nog een uurtje te gaan kijken en uiteraard vergezelde Sam haar. Samen zaten ze op de tribune de verrichtingen van onze jonge ster te bewonderen. Totdat de druk in Sams blaas te groot werd. Hij ging beneden even naar de wc. Toen hij terugkwam zag Ineke tot haar verbazing dat hij een grote zak snoep in zijn hand had. 'Hoe kom jij daar aan?' vroeg Ineke. 'Nou', zei hij, 'gewoon gehaald op de rekening van Van Egmond...'

Het is zondagmorgen. Als de kerkdienst is afgelopen gaan we rechtstreeks via de A12 op weg naar Nieuwkoop. De doordeweeks immer drukke snelweg ligt er, op een verdwaalde auto na, verlaten bij. 'Zo', verzucht ik (Kees), 'dat is een stuk beter dan donderdagmiddag toen ik bij de bloedbank vandaan kwam.'
'Hoezo?' vraagt Rik. 'O, zeker omdat het nu zo ondruk is...'

Liep er bij Toon Hermans slechts een treintje van kinderen door de kamer, Sinterklaas heeft Rik, Bart en Sam beduidend beter bedeeld. Zij kregen van hem namelijk een legotrein. Tijdens het in elkaar zetten werd echter duidelijk dat er twee identieke wissels waren meegeleverd in plaats van twee spiegelbeeldmodellen. Ineke daarom maar een mailtje gestuurd naar LEGO en binnen een dag al reactie, vertelt ze ons opgetogen. De mevrouw van LEGO wilde even weten of het om een passagiers- of goederentrein ging. Waarop Sam haar in de rede valt: 'Maar mama, het is een 'betere' trein!'

Zwarte Piet is vannacht weer langs geweest. Voor Rik, Bart en Sam een chocoladeletter in hun schoen bij de kachel, de fotolijstjes van Job en Marjan waren op tafel gezet met een letter erbij, de schoenen van Kees en Klaas stonden gevuld bij de achterdeur. En Ineke? Jawel, ook een chocoladeletter! En waar stond die volgens Sam? Op de weeggraden...

Volgens Job stond er vanavond 2 filometer kile op de snelweg! Lang hé?

Het is herfstvakantie en daar hoort een IKEA-ontbijtje bij. Vandaar dat Ineke met vier kinderen in Delft haar opwachting maakt. De broodjes zijn heerlijk. Alleen het eitje dat door Sam wordt gepeld werkt niet mee. Gehavend komt het uit de schaal tevoorschijn. 'Dat komt omdat het een vers eitje is', weet Ineke. Waarop Sam direct reageert: 'Maar ik zie helemaal geen noten!' Waar psalmversjes al niet goed voor kunnen zijn....

Op weg naar huis, wij uit de kerk, hij uit de crècheplus, vraagt Sam ons of wij weten waarom een fiets een stuur heeft. Natuurlijk hebben we géén idéé. Hij vertelt het ons: Anders moet je je aan de bel vasthouden...

Reclame. Zelfs als je geen bier lust dan nog zou je acuut het glas naar de lippen brengen. Bokbier. Proef de herfst.

De gedachten van Rik blijken veel verder te reiken. 'Gebruiken ze daar nu echte geiten voor?'

'Mam, wanneer gaan we nu eens een keertje op vakantie naar Europa? Ik zou daar zo graag eens heen willen', zegt Sam tegen mij. Ik denk eens wat na en antwoordt hem: 'Maar lieve schat we zijn al in Europa.' Waarop Sam zuchtend antwoordt: 'Ach nee, kom nou, u weet toch wel dat we nu in Nederland zijn en wonen?' Ik leg Sam vervolgens uit dat Europa een werelddeel is net als Afrika, Amerika enzovoorts. En dat Nederland dus in het werelddeel Europa ligt. Het begint een beetje te dagen en vervolgens wordt de informatie weer opgeslagen op de harde schijf in Sam z'n bolletje.

Een paar dagen later zitten we in de auto onderweg naar school. Sam is in een gesprek verwikkeld met een medepassagiertje. Maar ineens stapt hij van zijn onderwerp af en zegt plompverloren: 'Hé Jeroen, wist jij dat Europa een verzamelland is?'

Sam vertelt dat z'n juffrouw heel ver bij school vandaan woont. Ze had onderweg wel twee keer in de file gestaan. Gelukkig kwam ze toch nog op tijd op school. Hoe dat kon? Ze stond tot tweemaal toe helemaal vooraan in de rij!

Sam zit, of beter, rent en speelt ook op de tribune tijdens de spannende wedstrijd van zijn vader om het kampioenschap. Als hij even tijd heeft om naar de stand te kijken ontdekt hij met een gezicht vol teleurstelling: 'Het staat al 2-0...' En een paar tellen daarna: 'Voor wie eigenlijk?'

Het is weer knikkertijd. Met zakken, trommels en blikken worden ze meegevoerd naar school. Vandaag ontdekte Ineke in de auto een nieuwe manier van vervoeren: Zowel Bart als Stefan hadden een aantal knikkers in de mond genomen.  Tussen de lippen en de tanden, maar toch... Geschrokken roept ze tegen de achteruitkijkspiegel: 'Jongens, niet in je mond met die knikkers, dat is veel te gevaarlijk, straks schiet er een knikker in je keel!' Waarop Sam er nog een schepje bovenop doet: 'Ja, en dat is zonde van je knikker, want dan ben je hem mooi kwijt!'

Tja, moet ik het nu wel geloven of niet........
In de auto klinken Sinterklaasliedjes. Sam en Jeroen zitten broederlijk naast elkaar. Ze zijn verwikkeld in een verhitte discussie. Zo van, Jeroen zegt: 'Ik geloof het niet, jij? Die Sint bestaat helemaal niet. Hoe kunnen die Pieten door de schoorsteen? Er zit bij ons een rooster bovenop geschroefd. Ach nee, Sam, geloof jij het? Ik niet!' Sam kijkt wat rond en zijn hersens draaien op volle toeren. Het is niet voor het eerst dat hij geconfronteerd wordt met deze materie. Hij doet een poging en zegt: 'Maar ik heb hem zelf gezien!' Waarop Jeroen reageert: 'Nee Sam, mij maken ze niets meer wijs, hij bestaat gewoon niet!' Sam wordt het zienderogen zat en wil het niet meer aanhoren en er toch nog graag in geloven. Z'n ogen worden groot en dan zegt hij ineens tegen Jeroen: 'Jij gelooft zeker alleen in God?! Nou, ik ook hoor! Maar ook in Sinterklaas.'

Vanmiddag waren Sam en ik samen even aan het winkelen. Natuurlijk kreeg hij een lekker ijsje. In een andere winkel kreeg hij insecten, die in het donker licht geven van de winkeljuffrouw. 'Wat ben ik een bofferd hé mama.'
Sam had het toch al snel bekeken en wilde graag naar huis. Ik vroeg hem: 'Waarom wil je naar huis?' Hij antwoorde dat hij lekker wilde drinken, 'weet u wel die limonade met die oranje haren erin.' Sinaasappelsap met vruchtvlees...

Het is zaterdag. Ineke is met Marjan even naar de markt in Zoetermeer geweest om een broek te ruilen. Om ons te verrassen heeft ze twee porties kibbeling meegenomen, die ook Sam zich laat smaken. Terwijl hij staat te smakken zegt hij: 'Wel gek mam, het heet kibbeling, maar er zit helemaal geen kip in...'

Het is kwart over zeven 's avonds. Ineke is bezig met de voorbereidingen voor Rik z'n feestje, Kees zit achter de pc, Bart en Sam kleuren en Job ligt op de bank en kijkt naar Man bijt Hond.
Joke is aan het woord. Elke dag geeft deze excentrieke vrouw haar mening over van alles en nog wat. Als ze klaar is klinkt de eindpingel en volmaakt tegelijk klinken haar stem en die van Sam: 'Ik ouwehoer niet, ik heb wat te vertéllen....'

Ons kleine doordenker Sam zit samen met mij op de bank. De kleine radertjes in zijn hoofd draaien zoals gewoonlijk op volle toeren en hebben absoluut geen smeerbeurt nodig! Ik denk bij mezelf welk onderwerp zal hij nu weer ter sprake brengen. En ja hoor het hoge woord komt er van zelf  uit: ’Zeg mama, waarom mocht ik eigenlijk niet zelf mijn naam bedenken?’ Mijn eerste vraag is natuurlijk: ‘Vind je Sam dan geen mooie naam?’ Al hoofdschuddend zegt hij: ‘Nou ik vind Xander veel mooier!’ Tja, en dat kan ik me goed voorstellen, als ik denk aan die stoere Xander uit zijn klas! Vervolgens probeer ik hem uit te leggen dat hij toen hij geboren werd nog veel te klein was om zelf een naam te kiezen en vertelde vervolgens dat hij toen alleen maar kon slapen, drinken, huilen, plassen en een poepje doen. 'Dus Sam, kon je ons nog niet vertellen hoe je graag genoemd zou willen worden. Daarom gaven wij je de naam Samuel (een door God gehoorde) een naam uit de bijbel en als roepnaam Sam.' Waarop Sam heel verontwaardigd reageert: ‘Nee hoor niks ervan, de Here God heeft voor mij die naam bedacht, want Hij wist al voordat ik groeide in uw buik en geboren werd wat mijn naam zou worden!’ En wat moet ik daar nu verder nog van zeggen tegen onze kleine PROFEET...?

Sam weet goed het verschil tussen warm en koud weer: 'Als de zon schijnt en het is buiten warm dan kun je verbranden. Als het vriest en dus koud, dan kun je bevlooien. O nee, bevroren!'

Sam opent zijn ogen bij Parijs, kijkt rond en zegt: Is dit nu Irak?

Tja, het is wel een beetje pijnlijk wat ik, Ineke, nu ga schrijven...

Als u goed de verjaardagsagenda van onze site gevolgd heeft, dan heeft u kunnen zien dat ik kort geleden veertig jaar ben geworden. Dit maakte grote indruk op onze kleine man Sam. Hij vroeg me plompverloren: 'zeg mama als u al veertig bent, dan bent u wel heel erg oud. Dan bent u al bijna uitgestorven toch?' 

En ik maar denken dat het leven bij veertig pas begint...

Tweede Pinksterdag. Om negen uur zit de familie aan het ontbijt. De drinkbekers van de kinderen even omgespoeld en met de waterdruppels er nog aan op tafel gezet, ze stonden nog op het aanrecht van de vorige avond. De melk ingeschonken. Zegt Bart: 'Ik wil een dróge beker want ik houd niet van natte melk!'

Héhé, de preek is klaar. Nu nog danken. Daarna kondigt de dominee de collecte aan. Het orgel gaat spelen, de diakenen staan op en lopen naar het rekje.

Sam ziet het aan en zegt: 'Kijk mam, daar komen de zaklopers!'

Schoon gewassen en fris zit Sam vanavond nog even heerlijk genesteld op mijn schoot. Dit zijn van die kleine gouwe momentjes! Ineens heeft Sam een vraag; “Mama als de Here Jezus terug komt? Gaan we dan voor altijd feest vieren in de kerk en heel veel eten?" Vol verwachting, met grote ogen kijkt hij mij aan. “Ja, natuurlijk gaan we dan voor altijd feest vieren en lekker eten, maar of dat in de kerk is dat weet ik niet”, antwoord ik hem. Ik zie zijn hersenen op volle toeren werken. Ik wacht op de volgende vraag en ja hoor daar komt-ie:  “maar mama hoeveel nachtjes is dat nog slapen?” Ik kijk hem aan en zeg hem eerlijk, “Dat kan vandaag zijn of morgen, maar het kan ook nog heel lang duren, dat weet niemand, alleen de Here God”. Sam denkt weer na en zegt vervolgens; “Ik wil dat de Here Jezus maar snel terug komt, want dan zie ik Brammetje weer, (de poes omgekomen door een noodlottig ongeval) want die staat dan weer op. Ik heb hem al zolang niet meer gezien!”

Gisteren kregen Rik en Bart hun rapport mee van school. Gelukkig zwommen niet alle eendjes in het water en konden ze er gerust mee thuis komen. Natuurlijk werd het allemaal goed bekeken en bestudeerd. Vooral door grote zus Marjan. Zij heeft er nogal een handje van de rapporten te vergelijken.
Marjan kwam tot de bijzondere ontdekking dat de werkhouding van Bart beter is dan de werkhouding van Rik. Rik die er met zijn niet al te kleine oortjes bij zat, liet het hier niet bij zitten: "Natuurlijk ben ik minder goed in mijn werhouding op school! Ik zit en werk nou eenmaal liever op mijn knieën!" was zijn onschuldige reactie...

Toen ik vanavond Bart voorlas uit zijn bijbels kalendertje, begon hij mij te vertellen over het bijbelverhaal dat de juffrouw vanmorgen op school had voorgelezen. Het was voor hem een bijzonder verhaal en hij kon het dan ook tot in de puntjes na vertellen. Ik dacht nog bij mezelf: die Bart is een ware schriftgeleerde! Het was de geschiedenis van het dochtertje van Jaïrus. Op een gegeven moment vertelde Bart dat de Here Jezus met zijn (hoe zal ik het schrijven) ciklipelen naar het dochterje van Jaïrus toe ging.

Ra, ra, ra, wat zijn ciklipelen?

De muren en het plafond zijn weer voorzien van een verse verflaag. En daar hoort, vindt Ineke, ook een nieuwe lamp bij. Op de vraag van tante Leny en tante Adrie hoe die lamp er dan wel niet uit ziet, antwoordt Sam: 'Hij heeft net zulke krullen als de freesmachine van meneer Peet Steentjes.' Oordeelt u zelf...

Het zal zo'n tien jaar geleden zijn. Woonachtig op dat moment nog aan de Noorderkroon in Bleiswijk. We waren op weg naar huis vanuit Bergschenhoek. Hoekeindseweg, rechtsaf de Lijsterlaan op en toen de bocht naar links. De IJsvogellaan. Met direct rechts een uitbundig spuitende fontein.
'Kijk!' roept Job, 'Een waterpis!'

Bart krabbelde eens op zijn hoofd. Plotsklaps vroeg hij: 'Zeg mama waar komen de hoofdluizen vandaan?' Waarop ik reageerde: 'Oh jongen, die kan je van een ander kindje overnemen op school, ze kunnen bijvoorbeeld bij de jassen aan de kapstok, van de ene kraag op de andere huppelen.' Ik legde hem uit dat ze daarom hun jas op school altijd in een plunjezak aan de kapstok moeten hangen. En hoe je hoofdluizen nog meer kan krijgen van een iemand anders, petten, verkleedkleren, kam en borstel alles kwam aan de orde. Waarop Bart vol verbazing vroeg: 'Maar hoe komt die ander dan aan hoofdluizen?' Ik vertelde hem dat die ander de luizen natuurlijk ook weer van een ander krijgt en die ander weer van een ander en die ander weer van een ander en die ander weer van een ander, en ja, ga zo maar door... 'Maar mama wie had dan de allereerste hoofdluis?' Toen viel er een stilte... Mama’s weten veel, maar hebben helaas niet overal een antwoord op!

Heeft u ondertussen ook zo'n jeuk gekregen?

Rik zat onlangs in de kerk, in  een iet wat slaperige toestand, lekker tegen mij aan geschurkt. Duim in z’n mond, wachtend op een volgend snoepje. Tot dat de dominee zei: 'Denk niet dat u God simpel in een luciferdoosje, zo maar in uw zak kan steken.' Rik z’n ogen stonden op steeltjes, hij reageerde meteen fluisterend met de volgende woorden: 'Maar mam, ik draag God niet in mijn jaszak maar wel in mijn hart!'