Menu Content/Inhalt
Het mannetje 23 (Christenen)
donderdag 25 oktober 2007

ImageWat is dat nu eigenlijk, christen zijn? Er zijn van die momenten, dan stelt het mannetje zich dergelijke diepe vragen. Hij weet zich een christen. Gelooft dat Jezus Christus ook voor zíjn zonden is gestorven. Daarom is hij ook niet bang voor God, integendeel. Eén van zijn lievelingspsalmen zingt: God heb ik lief, want die getrouwe Heer hoort naar mijn stem, mijn smekingen, mijn klagen. De Vader van Jezus Christus beschouwt hij als ook zíjn Vader. Maar desondanks toch die vraag... Wat is christen-zijn?

Een christen is een volgeling van Jezus Christus. De man die geboren werd uit een maagd. Een Godswonder. De man die het wél lukte om Gods geboden in de praktijk te brengen. Die niet steeds maar weer op zijn knieën hoefde en om vergeving moest vragen. Die nooit een ander onheus bejegende. Geen inschattingsfouten maakte. Niet terugschold als anderen het Hem wél deden. Geen kwaad sprak van of roddelde over een ander. Geen verlangens koesterde die strijdig waren met de bedoeling van Zijn Vader. Die zelfs toen Hij aan het kruis hing God smeekte om zijn belagers te vergeven omdat ze niet wisten wat ze deden.

Van die Man is een christen een volgeling. Dat betekent niet alleen dat je weet dat Hij jouw straf heeft gedragen. Het houdt ook in dat je in je leven, in je omgaan met God en met je naaste, op Hem wilt lijken. En misschien is het wel dit laatste dat het mannetje tot zijn vraag brengt. Want als hij eerlijk is dan brengt hij er vaak maar zo weinig van terecht. Leven naar het voorbeeld van Christus is niet eenvoudig. Zeg maar gerust ontzettend moeilijk. Goede voornemens kunnen zo maar weer verdwijnen als sneeuw voor de zon. Je had je zo voorgenomen om niet meer te roddelen over een ander en hup, daar ging je weer. Het was er uit voor je het wist. En die sites op internet, je weet dat je er niet naar op zoek moet gaan, maar voor je het goed en wel door had ben je er weer terecht gekomen. Of je zit niet goed in je vel en daar wordt je me opeens boos terwijl er maar een klein dingetje gebeurt! Beschamend soms.

Nee, het staat wel zo mooi in de Bijbel, dat je anders moet zijn dan mensen die niet geloven, maar ga er maar aan staan. Het valt het mannetje niet mee. Terwijl het in theorie toch zo mooi is. In de kerk zitten allemaal mensen die zich afhankelijk weten van Christus. Allemaal christenen. Mensen die weten hoe God zijn wereld heeft bedoeld. Dat je van elkaar moet houden, elkaar moet liefhebben. Dat je alles voor elkaar over hebt. Je laat elkaar niet stikken in het verdriet, maar je lijdt mee met die ander. Gedeelde smart scheelt immers de helft? Je neemt elkaar mee op weg naar het koninkrijk. Prachtig.

Maar hoe is de praktijk? Vaak leef je voor jezelf. Ben je bezig met het nastreven van je eigen doel in plaats van dat van God. Anderen liefhebben? Prima, maar nu even niet... God wil niet dat ik dit of dat doe? Ja, dat zal wel, maar ik kan gewoon niet zonder... En dus sjoemel je maar weer even met je principes. Het mannetje is er wel eens moe van. En dan ook nog aan je kinderen voorleven wat christen-zijn is... Hoe is het in de wereld mogelijk dat God nog naar ons om kijkt?

Het is haast een vicieuze cirkel. Het besef van het leven uit genade en daaruit voortkomend het willen leven als navolger van Christus. En er dan weer achter komen dat je daar zo ontzettend vaak in tekort schiet. Vervolgens daarom weer op je knieën gaan omdat je om vergeving vraagt voor je fouten. Weer om genade bidden.
Een cirkel zonder uitweg. Of... Of is het misschien een cirkel met een Middelpunt?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com