Menu Content/Inhalt
Het mannetje 24 (Genade 1)
donderdag 01 november 2007

ImageHet mannetje heeft gemerkt dat hij niet de enige is die last heeft van een vicieuze cirkelredenering... Her en der komt hij er tegen die ook aan het rondjes draaien zijn. Tot ze er duizelig van worden soms. En ze zouden maar wát graag in een spiraal naar boven gaan. Maar helaas. De dagelijkse praktijk zet ze regelmatig weer met beide benen op de grond. Hoe is het toch mogelijk?

Repos Ailleurs. De rust is elders. Het mannetje kent die spreuk. Ze stond op een huis waar hij vroeger elke dag op weg naar school langs fietste. Als kleine jongen dacht hij altijd dat er een groot gezin huisde waar de rust ver te zoeken was, maar dat bleek een misvatting. Zoals in een reactie op het vorige mannetje is te lezen, gaat het over de rust die wacht in dat andere Huis. Een oproep dus om in moeite en strijd uit te zien naar de vrede die komen gaat. Om te blijven vertrouwen op de beloften die God heeft gegeven.

En inderdaad, het mannetje kent dat uitzien. En hij weet dat er genoeg zijn die smachten naar het moment dat de dag komt dat aan zonde en ellende een eind komt. Daar hoef je niet oud voor te zijn, zulk besef leeft ook bij (sommige) jongere mensen. Maar dat neemt niet weg (integendeel, soms wordt het er door versterkt) dat het aanlopen tegen je eigen tekortkomingen zwaar kan zijn. Je zou zo graag zien dat het geloof in Jezus Christus wérkt in je leven, maar je blijft toch maar zo'n armzalige beginneling vergeleken met het beeld dat God voor ogen had. En dat kán wel eens moedeloos maken ja. De reacties wijzen het uit.

Misschien, denkt het mannetje, komt dat ook wel omdat we zoveel lijken op die oudste zoon uit de gelijkenis. Die zoon die niet verloren was, zeg maar. Die gewoon z'n hele leven netjes in de buurt van zijn pa was gebleven. Geen gekke dingen gedaan. Niet naast de pot geplast. Keurig het straatje schoongeveegd de dag voor de sabbat. Onwillekeurig gedroeg hij zich meer als een werknemer dan als een zoon en erfgenaam. Een kalf vetmesten en slachten voor een feest met je vrienden? Ben je gek zeg! Stel je voor, mijn vader ziet me aankomen! Nee, die broer van me, een losbol, dat is al erg genoeg. Laat ik mijn best maar doen om de familienaam niet nog meer te schande te maken.

Wat moet dat voor de schriftgeleerden en Farizeeën toen een aanstootgevende boodschap zijn geweest. Want Jezus vertelt deze gelijkenis naar aanleiding van hun gemor om het feit dat hij eet met tollenaars en zondaars. Ze kunnen niet begrijpen dat Hij zich met die mensen in laat. Jezus laat hen zien dat er in de hemel meer vreugde is over een zondaar die zich bekeert dan over een rechtvaardige die meent geen bekering nodig te hebben.

Het mannetje ziet daar wel een overeenkomst met zijn eigen gedachtenkronkels. Steeds maar proberen om naar Gods geboden te leven. En waarom? Om iets te verdienen? Nee, dat is toch wel een verschil met die oudste broer en de Farizeeën. Het mannetje weet dat hij het zelf niet hoeft te verdienen. Maar waarom dan tóch steeds zo teleurgesteld zijn als het navolgen van Christus niet goed lukt? Waarom steeds weer dat móeten? Als een werknemer die zijn uren moet volmaken. Waarom niet gewoon accepteren dat je bent wie je bent? Met je eigenaardigheden. Kortaf soms. Ongeduldig. Vechtend met en vaak verliezend van boezemzonden. Karaktertrekken die je leven lang bij je blijven misschien. En waar maar heel langzaam, na jaren, de scherpe kantjes van af slijten hopelijk.

Zou het mannetje misschien gewoon moeten leren om wat blijer te zijn met die enkele vrucht die hij, gelukkig, óók ontdekt? Meer vanuit genade leven? Want het is nu eenmaal een feit: Zondig ben je en zondig blijf je. En was het niet Jezus zelf die zei dat zijn last licht was en zijn juk zacht? Dit in tegenstelling tot het juk van de Farizeeën die de mensen allerlei wetten oplegden waar ze doodmoe van werden?

Dus kom op mannetjes en vrouwtjes aller landen! Gooi het juk van het 'moeten' af en neem het juk van het 'mogen' op! Leg je neer bij het blote feit dat je zondig bent en altijd zult blijven. Niet om daar dan maar van te profiteren en lekker je eigen gang te gaan. Ben je gek! Als je echt van Christus bent, dan wíl je dat niet. Het gebeurt wel, je lichaam is immers zondig, maar met je verstand weet je dat dat niet goed is. Wees daarom blij met dat inzicht en met elke kleine verandering ten goede.

De Vader van die verloren zoon was dolblij dat zijn zoon er weer was. En die zoon had nog niet eens de kans gekregen om zijn leven te beteren. De terugkeer naar zijn vader was al genoeg. Die had echt wel door dat zijn zoon spijt had. Daar hoefde niet eerst een maand lang hard voor gewerkt. Echte liefde is dat. On-voor-waarde-lijk.
Wat hebben mannetjes en vrouwtjes toch een geweldige Vader...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com