Menu Content/Inhalt
Het mannetje 29 (Relaties)
maandag 17 december 2007

ImagePraat met elkaar, tegen haar tegen hem
't Zijn niet de woorden, 't gaat om de stem
Praat met elkaar, tegen jou tegen mij
Hoe ver het ook is het is altijd dichtbij

Het is een liedje van Ruth Jacott. Gebruikt voor een reclamefilmpje van KPN om het gebruik van de telefoon te promoten. Er komen een vader en een zoon in voor, in onmin met elkaar levend. Na lang vijven en zessen pakt de zoon de telefoon en lost de zaak zich op. Het is uitgepraat.
Het mannetje moet aan dat liedje denken als hij de preek verwerkt waarin wordt gezegd dat God een God van relatie is. Zo staat het ook te lezen in Johannes 17. Daar bidt Jezus tot zijn Vader: Laat hen allen één zijn, Vader. Zoals u in mij bent en ik in u, laat hen zo ook in ons zijn, opdat de wereld gelooft dat u mij hebt gezonden.

Eén zijn. Als er iets kapot is gemaakt door de zonde, dan is het dat wel. Als er ergens te zien is dat zonde ontwrichtend werkt, dan is het in relaties tussen mensen en God en in relaties van mensen onderling. En wat een pijn en onbegrip kan dat opleveren. Vaak ook zo groot dat een telefoontje niet genoeg is om de zaak weer recht te trekken. Jammer genoeg.

Het mannetje zag het in het gezin waar hij zelf uit vandaan kwam. Wat was er allemaal niet, of beter gezegd wél, verkeerd gegaan? Met als gevolg dat sommige broers en zussen elkaar vrijwel niet of nooit meer zagen. En wat een verdriet leverde dat op voor ouders... Het mannetje hoopt zoiets in zijn eigen gezin nooit mee te maken. Maar heb je het voor het zeggen?

En hoeveel echtparen maken het niet mee dat de onderlinge verhouding moeizaam verloopt? Ze komen er gedurende hun huwelijk achter dat de ander niet op dezelfde manier tegen het leven of tegen het opvoeden van kinderen aankijkt als zij zelf doen. En ook geloof in God blijkt niet altijd met elkaar te delen, soms omdat de ene echtgenoot niet gelooft, soms vanwege het feit dat de een er anders mee om gaat dan de ander. En dat geeft spanning. Onbegrip. Verwijdering soms. Of een prachtige gave als seksualiteit blijkt in de praktijk meer ruzie dan plezier op te leveren. Omdat de man het ziet als iets dat er gewoon bij hoort terwijl de vrouw eerst wel eens een goed gesprek wil hebben voordat er sprake kan zijn van lichamelijke gemeenschap.

Om nog maar niet te spreken van de gevallen waarin het huwelijk daadwerkelijk spaak loopt. Dat de relatie zover is verziekt dat een weg terug als onbegaanbaar wordt gezien. Als er misschien zelfs een derde in het spel blijkt te zijn. De zonde doet zijn vernietigende werk dan op dezelfde wijze als ooit in het paradijs: Ja, die vróuw die U mij hebt gegeven! Zonde maakt meer kapot dan je lief is. Soms zelfs het allerliefste wat je ooit dacht te hebben, toen op je trouwdag.

Het mannetje komt het ook tegen als hij wel eens op een internetforum vertoeft. Mensen die zich daar gedragen op een manier die enigszins uit de forumtoon valt kunnen zo maar onder uit de zak krijgen van een ander lid van die gemeenschap. Vaak ook zonder dat men precies weet hoe de vork in de steel zit. Scheldwoorden, onheuse bejegening, je kunt er op wachten. En de pijn die het veroorzaakt, onbeschrijflijk. Het zijn dezelfde daden, maar dan met woorden, als de vele gevallen van zinloos geweld: In plaats van de liefde, regeert dan de haat.

En zo wordt het weer Kerst. Ook dit jaar weer. Het mannetje ziet de verlichting aan de huizen weer verschijnen. De kerstbomen, -stukjes en kaarsen zijn weer niet aan te slepen. Een ieder viert het feest van het licht. Maar wie weet nog waar Kerst werkelijk op duidt? Een Kind dat op aarde kwam om dat wat in het paradijs kapot ging te herstellen. Die de verbroken relatie tussen God en mensen kwam helen. Vrede op aarde zongen de engelen. Vrede ook tussen mensen. Jezus leerde zijn volgelingen een nieuw gebod: Heb elkaar lief en Hij verwees erbij naar de relatie die Hij had met zijn Vader in de hemel. Op zo'n manier met elkaar omgaan dat de ander wordt góed gedaan. Zodat hij of zij tot z'n recht komt.

Is het te leren, elkaar liefhebben? Het mannetje vermoedt slechts op één manier: Gaan geloven in het Kerstkind. Geloven dat Hij op aarde kwam om te leven zoals God het in het paradijs bedoeld had. Door God lief te hebben en ook de mensen om Hem heen. om zo uiteindelijk als zondeloos mens de straf van God te kunnen dragen aan het kruis. Wie daarin gelooft ziet bij zichzelf een wonder gebeuren: Die gaat namelijk zelf ook met andere ogen naar andere mensen kijken: liefdevol, geduldig en vergevend. Die hoeft niet zo nodig zijn gelijk te krijgen of genoegdoening, maar beseft dat hijzelf ook vergeving van zonde nodig heeft en daarom geen haar beter is dan een ander. Dat hij moet leven van genade. En dat is pas echt een Feest.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com