Menu Content/Inhalt
Het mannetje 33 (De Vliegeraar)
zaterdag 02 februari 2008

ImageNieuwsgierig gemaakt besloot het mannetje de bestseller De Vliegeraar te gaan lezen. Het scheen dat auteur Khaled Hosseini op indrukwekkende wijze de geschiedenis van twee Afghaanse jongetjes had beschreven en omdat het mannetje graag goede boeken leest was het niet zo moeilijk om daar een aantal uren voor vrij te maken. En zijn aanraadster had geen woord teveel gezegd: Werkelijk een prachtig boek. Niet vreemd dus dat hij daarom ook dolgraag de verfilming wilde zien. The Kiterunner. Volgens een filmrecensent op de radio nóg beter dan het boek.

Waarom is De Vliegeraar volgens het mannetje nu zo'n goed boek? Dat heeft uiteraard te maken met de schrijfstijl van Hosseini. Hij verveelt niet als hij vertelt. Op de juiste momenten wordt er spanning opgebouwd. Het gaat over vriendschap, verraad en trouw. Herkenbare thema's dus. Maar wat meer is: In een boek over moslimjongetjes herkent het mannetje zijn Verlosser. Jezus Christus. En dat was voor hem best een ontdekking. Waar Jezus zijn leven over had voor ons, zondige mensen, daar wordt in het boek vertelt van een jongetje dat alles over had voor zijn vriend en meester. De eerste, Hassan, verraadt zelfs zijn vriend Amir niet, als hij door hem wordt beschuldigd van een diefstal die door Amir zelf in scene is gezet.

Hoe kan dat? Hoe kunnen mensen het beeld van Christus vertonen terwijl ze Hem niet hebben aangenomen als hun Redder van zonden? En dat terwijl christenen er steeds weer tegen aanlopen dat het zoveel moeite kost om de geur van Jezus te verspreiden? Daar worden avonden over belegd, thema's voor bedacht, boekjes over geschreven en seizoenen aan gewijd. En dan zijn er dus mensen die zonder Jezus leven en die dat wél kunnen! Die Jezus uitstralen doordat ze zoveel liefde voor een ander hebben dat ze er zelfs hun eigen leven voor in de waagschaal stellen. Zijn sommige mensen dan misschien toch niet zo slecht als wij vaak denken? Is er meer in hen overgebleven dan alleen een vaag besef van wat goed is en wat niet?

Als je terugkijkt in de geschiedenis dan zie je daar ook genoeg voorbeelden van. In de Tweede Wereldoorlog waren het niet alleen gelovige christenen die joden hielpen onderduiken. Juist ook mensen met communistische ideeën deden daar aan mee. Ook zij waren goed voor mensen die hulp nodig hadden. En wat te denken van Mahatma Ghandi, die met geweldloos verzet liet zien dat wapens en terreur geen goede middelen zijn om je doel te bereiken. En wie kent er in zijn eigen omgeving geen mensen die door hun manier van leven respect afdwingen, juist ook bij christenen?

Het is daarom ook niet verwonderlijk dat er van tijd tot tijd vragen komen, b.v. tijdens een bijbelstudieavond, hoe God daar mee om zal gaan op de dag van Zijn oordeel. Worden al die mensen die niet in Christus geloofden maar in hun leven voorbeelden waren voor anderen door Hem verworpen? En in het Nederlands Dagblad is daarom nu ook een discussie ontstaan over hoe wij als christenen aankijken tegen vrome hindoe's. En dan hebben we het nog niet eens over al die mensen die tijdens hun leven niet zijn bereikt met het evangelie. Gaan die, zonder dat ze ooit hebben gehoord van God en Jezus Christus, dan allemaal verloren?

Misschien, dacht het mannetje, hebben we het wel zo moeilijk met al die vragen omdat we zelf op de rechtersstoel van God willen gaan zitten. Dat wij in Zijn plaats ons een oordeel vormen over mensen om ons heen. En iemand die dan netjes leeft, nou, daar zijn wij wel positief over. Om zo terecht te komen bij een geloof dat stoelt op de zelfredzaamheid van mensen. En dat terwijl de Here Jezus in de Bijbel heeft gezegd dat er maar één weg is tot behoud: Ik ben de weg, de waarheid en het leven, niemand komt tot de Vader dan door Mij.

Het mannetje moest denken aan de twee mannen die een huis gingen bouwen. De een vond zand stevig genoeg om op te bouwen. De ander zocht een goed fundament. Daar, op die rots, dat leek hem wel wat. De huizen zelf waren misschien wel precies eender. Stoere muren, een hecht dak, deuren als van een kluis en zelfs de inrichting was hetzelfde. Maar toen er een orkaan over het land trok bleef het laatste huis staan, terwijl het eerste wegspoelde als was het een zandgebakje. Was het ene huis kwalitatief beter dan het andere? Nee, ze waren identiek. Maar het ging uiteindelijk dus om het fundament. Waar bouw je op? Op wie bouw je? Op jezelf, je eigen daden? Op de daden van de buurman die zo'n fatsoenlijk mens is? Of bouw je op Jezus Christus, degene die de straf op de zonde heeft gedragen aan het kruis op Golgotha? Vertrouw je op hoe jïj je leven leidt en ziet dat er best goed uit? Je hebt je naaste lief en alles voor hem over? Of vertrouw je jezelf niet en doe je een beroep op Hem die in alles de wet van God heeft volbracht?

En weet u wat het mannetje nu rust geeft? Dat hij ook helemaal geen oordeel hóeft te hebben over mensen die wel hun naaste liefhebben maar God en Jezus niet. Want daar gaat hij niet over. Dat kan hij met een gerust hart overlaten aan Zijn hemelse Vader. Want Die kan harten doorgronden. En Hij is ook barmhartig. Maakt geen fouten in zijn oordeel over mensen. Kijkt door de buitenkant heen. Ook als die buitenkant ons wel eens tegen staat. Dan hebben wij iemand al afgeschreven. Maar zo is God niet! Dus waarom jezelf kwellen met vragen als hierboven genoemd? Geef het toch uit handen!

En zo zat het mannetje naar het grote scherm te kijken. The Kiterunner. De Vliegeraar. Met een brok in de keel af en toe. Wat een geweldige film. Voor het mannetje niet beter dan het boek, in een film van twee uur kun je nu eenmaal niet alles uit het boek de aandacht geven die het verdient, maar het completeerde wel het beeld dat zich tijdens het lezen had gevormd. Wat een onrecht is er op aarde. En wat zijn daar veel mensen de dupe van. Wat een schreeuw om verlossing klinkt er op uit zulke geschiedenissen. En wat zou het mooi zijn als mensen daardoor bij Jezus Christus zouden uitkomen. De Enige die redt. In Nederland en Afghanistan.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com