Menu Content/Inhalt
Het mannetje 35 (Christen-zijn)
maandag 18 februari 2008

Image'Wees een christen uit één stuk'.
Met die boodschap stond het mannetje op de kansel afgelopen zondag. Die zin had hij niet zelf bedacht, maar die kwam uit de preek die hij voorlas. En de dominee die de preek had geschreven had hem ook niet van zichzelf, maar van Paulus. Die schreef namelijk tweeduizend jaar geleden aan de christenen in de stad Colosse dat ze hun leven niet moesten opdelen in verschillende gebieden, maar dat ze in hun hele leven Jezus Christus moesten volgen. Niet alleen op zondag in de kerk, maar ook doordeweeks tijdens het werk.

Hoe herken je een christen? Vraag het aan een willekeurige voorbijganger en waarschijnlijk krijg je te horen: Hij gaat naar de kerk. Een redelijk objectief antwoord. Mensen met minder goede ervaringen zullen waarschijnlijk zeggen dat ze achterbaks zijn: Ze praten wel mooi, maar hun daden zijn vaak anders. Schijn-heilig dus. Of ze zeggen dat christenen kritisch zijn, ze hebben altijd wat over anderen te zeuren. Gelukkig klinken er ook positieve geluiden: Over hulpvaardigheid, opofferingsgezindheid, liefde.

Hoe wil je als christen bekend staan? Het is een vraag die het mannetje nog al eens bezig houdt. De bijbel is er heel duidelijk over: De vrucht van de Geest is liefde, vreugde en vrede, geduld, vriendelijkheid en goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Het staat in Galaten 5. Het mag duidelijk zijn: Zo was Jezus toen Hij op aarde was. Hij straalde liefde uit, daar kwamen de mensen op af. Hij vertelde hen dat Zíjn juk zacht was, en Zijn last licht. En dat in tegenstelling tot de Farizeeën en wetgeleerden die de mensen dodelijk vermoeiden met hun uitgebreide wetgeving. Jezus was geduldig en vriendelijk voor al die zieke en hulpbehoevende mensen die steeds weer bij Hem kwamen.

Bleef het daarbij? Nee. Er waren ook momenten van heilige verontwaardiging omdat Zijn Vader oneer werd aangedaan. En dan ranselde hij het plein bij de tempel leeg. Maar toen Hij gevangen werd genomen, toen liet Hij zich slaan en spugen. En de doornenkroon sloeg Hij niet van zijn hoofd, maar Hij droeg hem. Kruisdragen was het doel van Zijn leven. Tot het bittere eind.

Wat voor christen wil je zijn? Wil je bekend staan als iemand die altijd precies weet hoe het moet? Die overal een mening over heeft? Die zijn uiterste best doet om maar niet af te gaan voor de mensen om hem heen? Of is het juist andersom: Ben je thuis en in de kerk wel christen maar op je werk, in het verkeer en bij het sporten hoeven ze dat zo nodig niet te weten? Het geloof? Dat is iets voor mijn binnenkamer, dat houd ik privé... Of wil je vriendelijk zijn, geduldig en vol liefde voor hen die op je weg komen? Laat je merken dat ook jij zondig bent en vergeving nodig hebt? Dat Jezus ook voor jou moest sterven?

De preek was duidelijk. Er werd een vergelijking getrokken tussen een hotel- en een huiskamer. Hotelkamers zijn neutraal. Ze hebben geen eigen gezicht. Af en toe komt er een gast. Die legt er zijn spullen neer. Even hangt er een bepaalde sfeer. Maar dan vertrekt hij weer en neemt alle persoonlijke dingen mee. En dan komt de volgende gast. Met heel andere spullen. En een heel andere sfeer. Een hotelkamer past zich –om zo te zeggen- steeds weer aan bij wie er maar binnenkomt.

Maar een eigen huis of kamer, die ademt helemaal de sfeer van de bewoner. Hij is daar dag en nacht en drukt er zijn stempel op. Het huis is ingericht en uitgerust in zijn stijl. De kleuren die zijn gekozen, de meubelen die er staan, de schilderijen of posters die er hangen, alles is naar zijn smaak en wensen. Kijk, en dan is de vraag: Ben ik voor de Here een hotel of een huis? Woont Híj in mij, of verhuur ik mijn kamers aan wie er maar in wil trekken?

Het mannetje wil graag een christen uit één stuk zijn. Hij wil graag zijn hele leven in dienst van Christus stellen. Maar ja, om steeds je gedrag en je denken te toetsen aan de Bijbel... Dat valt niet altijd mee. Want soms wil je op bepaalde gebieden in je leven het heft helemaal niet uit handen geven. Je internet- of teeveegedrag. Hoe je omgaat met mensen. Bepaalde karaktertrekken veranderen. Dat kost tijd. Dat kost strijd. Groeien in geloof gaat niet van het ene op het andere moment. Een lapje vlees leg je ook niet een paar seconden in de marinade, maar uren. Anders hebben de kruiden niet de tijd om in het vlees te trekken.

Veel bijbellezen en bidden dus. Dan neemt de Heilige Geest ook de tijd. Zo word je een christen uit één stuk. Niet volmaakt. Maar wel op weg. Het mannetje weet wat hem te doen staat.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com