Menu Content/Inhalt
Het mannetje 38 (Rouwen)
dinsdag 18 maart 2008

ImageRouwen doet pijn. De langzaam doordringende wetenschap dat degene die je zo lief was er niet meer is. Losgescheurd. Definitief. Haar stem zit nog in je hoofd. Maar je zult het daadwerkelijke geluid nooit meer horen. Foto's of films tonen zijn gezicht. Maar aanraken zul je hem nooit meer. Wat je wel voelt is spanning. Als je opstaat. Als je over hem of haar praat. Als je naar bed gaat. Alsof er een steen op je maag ligt. Rouwen doet pijn.

Iemand verliezen aan de dood, het mannetje weet wat het is. Het is zeventien jaar geleden dat zijn lieve Janneke moegestreden overleed. Na ruim twee maanden was de kanker zover uitgezaaid dat verder behandelen zinloos werd. Op vrijdag kwam ze uit het ziekenhuis thuis en anderhalve week later blies ze de laatste adem uit. Gek genoeg ervoer het mannetje toen ook opluchting: Er was voor haar een eind gekomen aan een lijdensweg. En door haar vertrouwen op God was het met de dood niet afgelopen. Een eeuwig leven zonder ziekte en pijn stond op het punt van beginnen.

Maar dan verder. Alleen. Natuurlijk stonden er mensen om hem heen. Familie, vrienden, de kerkelijke gemeente en buren. Maar 's avonds, weer thuis, toch alleen. Met die steen op zijn maag. Nu, zoveel jaar later, blijkt hem dat hij daar niet de enige mee was. In een gesprek met een man die een paar jaar geleden hetzelfde moest meemaken bleek hem dat die precies dezelfde ervaring had gehad. Het rouwen over het moeten missen van iemand die je lief is, is niet alleen een proces dat zich in je hoofd afspeelt, nee, het uit zich ook in je lichaam. Het mannetje was zelfs bang dat zich langzaam een maagzweer aan het ontwikkelen was. Gelukkig niet. Na een paar weken verdween het nare gevoel.

Hoe belangrijk was voor het mannetje in die moeilijke het contact met een vriendin. Geen e-mail, MSN of Hyves, maar via gewone handgeschreven brieven. Het op papier zetten van wat hem bezig hield was op zich al bevrijdend. Je gedachten woorden geven. Woorden die je in een rechtstreeks gesprek niet zo snel zou gebruiken. Hoe moeilijk kan het zijn om iemand die tegenover je zit in je hart te laten kijken. Nee, dan het luisterend oor op afstand. Geen directe reactie maar weloverwogen. Helend, zulk contact. Het uitzien naar nieuwe post. De blijdschap als er een nieuwe brief op de mat lag. Met oplossingen? Nee, maar dat hoefde ook niet. Wie draagt oplossingen aan als er gerouwd wordt? Als je rouwt, dan wil je iemand die met je oploopt. Die luistert en meeleeft. Niet iemand die komt vertellen wat jij het beste kunt doen. Dat is eerder goedkope dan goede raad.

Rouwen doet pijn. Want de dood hoort niet bij het leven. De dood is een vijand. Het laatste overblijfsel van de zonde. Maar, éénmaal overwonnen. Door de Zoon van God. Hem kon de dood niet vasthouden. En voor hen die dat geloven is er toekomst. Zij hoeven niet te treuren alsof er geen hoop meer is. Want de dood brengt scheiding tussen geliefden, dat staat vast, maar ze mogen weten dat het tijdelijk is. Er komt een dag dat die scheiding wordt opgeheven.

Het wordt weer Pasen. Het feest van de opgestane Heer. Gekruisigd, gestorven en begraven. Maar desondanks, opgestaan! Van dood weer levend geworden. En het mannetje houdt zich vast aan Zijn belofte dat Hij op een dag alles nieuw zal maken. Wat een feest zal dat zijn. Een feest van herkenning. Om reikhalzend naar uit te zien.

Wat hier ziek is, zucht of kwijnt,
Zal daar fris en bloeiend wezen.
Wat als aards in ‘t graf verdwijnt
Is daar hemels weer herrezen.
Zinkt het sterf'lijk lichaam neer,
Levend schenkt de Geest het weer.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com