|
 Gisteren schreef Sam over onze broedende kippen. Aan het eind van zijn weblog stond: We branden van nieuwsgierigheid en zouden de eieren natuurlijk zelf kunnen schouwen. Door middel van een lamp de eieren simpel doorlichten, een soort van echootje. Maar dat doen we niet, we laten de natuur gewoon z'n gang gaan en wachten rustig af! Is er wat geboren…. Dan laten wij het natuurlijk horen!
Ik heb eens zitten rekenen, maar onze meiden zitten allang over tijd! Nu zegt dat natuurlijk niet zoveel, want ik zelf liep ook altijd over tijd. Nog eens op internet rond gesurft en gekeken hoelang een kip nu eigenlijk moet broeden. Telkens weer kwam ik uit op 21 dagen. Ik verloor een beetje het vertrouwen in onze meiden en dacht bij mezelf 'misschien zijn ze schijnzwanger en zijn de eieren dus niet bevrucht'. Laat ik dan toch eens een ei bekijken! Voorzichtig haalde ik een ei onder de meiden vandaan en nam het mee naar binnen. Ik met de leeslamp op het toilet om het ei te schouwen.... Lamp achter het ei en…. Want denkt u, ik zag natuurlijk niets! Dan maak ik hem open dacht ik bij mezelf.... Ik liep naar de keuken en pakte een pizzamesje. Prikte voorzichtig een klein gaatje in de schil en toen door het stevige vlies. Vocht en bloed stroomde uit het eitje en toen, wat denkt u, zag ik vol afschuw daar een klein slijmerig bolletje met veertjes. Een kuikentje met bonzend hart, bekje open, bekje dicht. Gelukkig zaten z’n oogjes nog dicht. Ik hoefde hem niet in z’n oogjes te kijken. Ik ben een kuikenmoordenaar! O, wat zonde hé! Echt letterlijk zonde! Wat een ongeduld. Het slijmerige opgevouwen hoopje, een warboel van veertjes, pootjes, kopje, snaveltje helemaal kompleet, was duidelijk z’n best aan het doen te overleven. Het bewoog op en neer. Bekje open, bekje dicht of het wilde ‘schreeuwen help me!’ Oh wat afschuwelijk. Wat nu? Had ik maar een couveuse. Ik deed alles in een bakje en liep op een holletje naar Kees op de tuin. Hij was natuurlijk boos dat ik gewoon niet kon wachten. Hij wilde absoluut niet naar mijn arme kuikentje in de dop kijken. Laat staan reanimeren. Toch was ik gefascineerd door het wonder, dat er in zo’n klein eitje zo’n kuikentje kan groeien. De schepping van Gods hand, nu door mij wild verstoord, zeg maar gerust kapot gemaakt! Wat zonde….. Ik had er oprecht spijt van! Geduld het is een schone zaak…..maar ik heb wel weer hoop gekregen op de andere eitjes! Ik heb m’n oprechte excuses aangeboden aan de meiden. We zullen verder zien wat er van de overige 10 eitjes terecht zal komen. Wordt vervolgd!
|
