Menu Content/Inhalt
Pak van m'n hart!
zaterdag 12 april 2008

Niet naar een verjaardag gaan, niet reageren als er vrijwilligers worden gevraagd voor een klus in de kerk, een zak chips leeg eten in je eentje, geen tijd hebben om stille tijd te houden: je kunt je er knap schuldig over voelen. Hoe komt dat eigenlijk? Vrouwen lijken soms wel een abonnement op schuldgevoelens te hebben. Hoe onderscheid je terechte van onterechte schuldgevoelens en hoe ga je er mee om? Kortom: een boeiende Vrouw-Zijn-dag vol diepgang en relativerende humor. Met een paar dames van de dinsdagochtendbijbelstudieclub nam ik vandaag deel aan deze dag in Ahoy.

Image

Heel veel schuldgevoelens die vrouwen hebben, zíjn helemaal geen schuldgevoelens, stelde psychologe Wil Doornenbal zaterdag op de EO VrouwZijn-dag met als thema ‘Pak van m’n hart’. Terechte schuld kun je concreet aanwijzen. Als het vaag blijft, vraag je dan af: is dat nare gevoel dat je ervaart, nou echt schuldgevoel? Deed ik echt iets fout? Ze liet ons kennismaken met 'Motje ’t moet zo' en 'Rupsje nooit genoeg', twee soorten onterechte schuldgevoelens, die we heel veel tegenkomen. ‘Motje ’t moet’ zo zijn alle verwachtingen van de mensen om je heen waar je aan moet voldoen. Als je daar niet aan voldoet voel je je schuldig. ‘Moeten’ zijn net motten: ze eten je geluk en plezier kapot, want je kunt niet meer kiezen, omdat de verwachtingen je gevangen houden. Maar je ondermijnt je zelfvertrouwen door dit schuldgevoel te noemen, terwijl het eigenlijk angst voor afwijzing en kritiek is. Er is geen vergeving nodig, maar 'veiligheid en bevestiging'. Wordt geen mensenbehager uit angst voor kritiek of afkeuring, maar blijf je toeleggen om in waarheid met jezelf en met God te blijven leven, om echt naar jezelf te luisteren. Neem even de tijd en vraag je concreet af wat voor gevaar je loopt als je iets níet doet. Niet iedereen zal applaudiseren als je dat doet, dat kan een naar gevoel geven. Maar als je daaraan went, ontwikkel je wat eelt op je ziel.

Vooral vrouwen hebben ook veel last van Rupsje nooit genoeg, een tweede onterecht schuldgevoel. Ze voelen zich schuldig over alles waar ze niet aan toe zijn gekomen. Vinden vaak dat ze anders, beter, productiever, wijzer, liever, ambitieuzer hadden moeten zijn, in minder tijd. Eigenlijk is het verdriet. Verdriet dat je zo beperkt en begrensd bent. Verdriet dat je meer tranen herkent dan je kunt drogen, dat je geen vader en moeder tegelijk kunt zijn, of dat je niet meer kunt doen voor je kerk. Geen vergeving is dan nodig, maar troost. Achter dat verdriet zit een heimwee naar het paradijs, het volmaakte, naar een bestaan waarin mensen die ons dierbaar zijn geen pijn hebben of gebrek lijden.

Geef dat verlangen niet cynisch op, maar erken dat pijn en gebrek er hier altijd is en zal zijn. Denk aan Jezus, die zelf ook huilde toen Hij het verdriet bij zijn vrienden zag. Heb daarnaast ook vertrouwen en visie voor wat er kan gebeuren als jij iemands verantwoordelijkheid níet overneemt, of ergens niet bent. Soms leert iemand juist iets met z’n eigen nood te doen doordat het niet gelijk door anderen wordt opgelost. Eye-operers zijn het voor veel van de vrouwen. Het was voor mij in elk geval heel herkenbaar, dat motje en rupsje nooit genoeg.

Wat ook erg bij ons  in de smaak viel, was het stuk ‘Opgeklopte koffie’, van een dramagroep, dat tussen de andere programma-onderdelen door opgevoerd werd. Een ludieke ontmoeting van vier heel verschillende zussen, die moeten besluiten wat ze met het vakantiehuisje doen van hun overleden ouders, waarbij allerlei (onterechte) schuldgevoelens aan bod komen. Heel erg herkenbaar, dat drama.

In het middagprogramma sprak Anne Westerduin, hoofdredacteur van het vrouwenmagazine Eva, over Hagar en Sara, die op haar manier 'een handje mee denkt te kunnen helpen aan Gods beloften' door haar slavin Hagar aan haar man Abraham te geven. Hoe vaak gebeurt dat ons niet, dat we op onze eigen manier de dingen zélf proberen op te lossen of naar onze hand zetten? Je verantwoordelijkheidsgevoel is een kracht, maar kan tegelijk ook een zwakte zijn. God wil niets liever dan dat je zegt dat je het niet kunt, dat het je niet lukt om je op te werken tot de beste moeder, of de beste collega. Híj wil je veranderen.

Er was ook nog een ballonopdracht! We moesten allemaal iets hartelijks op een strookje papier schrijven, dit in een ballon doen en de ballon vervolgens opblazen. De ballon dichtknopen en op een sein de zaal in slaan. De ballonnen hingen als een wolk van bemoediging in de lucht.... Totdat de muziek stopte en een ieder een ballon voor zich mocht pakken en knallen. De bemoedigende boodschap die ik zo in mijn handen kreeg luidde: 'Gods genade is zo groot, u mag altijd bij Hem komen en uw (schuld) gevoelens bij Hem brengen. Laat het dan los, net zoals u de ballon net hebt losgelaten.'

Kortom we gingen met een lichter hart naar huis. Met meer inzicht over (onterechte) schuldgevoelens: ‘Motje ’t moet zo’ en ‘Rupsje nooit genoeg’. Geen schuldgevoel, maar heimwee naar het volmaakte.

Ik ben uit genade, die niets kost, door God als een rechtvaardige aangenomen omdat Hij mij door Christus Jezus heeft verlost. (vrij naar Romeinen 3:24)

Oftewel 'Een pak van m'n hart!'


 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com