Menu Content/Inhalt
Oncharmante veldwachter!
maandag 23 juni 2008

Soms zit het mee, soms zit het tegen! U kent het vast wel. Vanmorgen vertrok ik richting school, kinderen opgehaald op het dorp. Met m’n eigen kinderen erbij 8 in totaal. Keurig in de gordel, want anders wordt meneer de politie boos! Of nee, voor je eigen veiligheid! ImageWant zou ik een keertje in een onverwacht ogenblik moeten remmen…….dan worden de kinderen door die grote bus gelanceerd. Afijn vlak bij school in Berkel moet ik stoppen voor de verkeerslichten. Eén auto staat voor mij en rijd met groen licht met een grote cirkel om een schattig mini autootje in de bocht weer verder. Zelf had ik wel de waarschuwingslichten zien knipperen van die auto. Maar bij nader inzien zag ik dat de bestuurster (helaas, daar moet je vrouw voor zijn) de bocht iets te krap had genomen. Zij was hierdoor met haar Matiz op een ernstige betonnen haaientand – recht opstekend uit het trottoir- terecht gekomen. Dus stond ze muur en muurvast, ze kon niet heen of weer en bracht op deze manier het verkeer lelijk in de war.

Op het moment dat ik ook wil gaan rijden, begint het tegemoetkomende verkeer achteruit te rijden. Ik kijk, verbaasd als ik ben, in mijn achteruitkijkspiegel wat hier de oorzaak van is….. en ja hoor, een dikke bus met zwaailichten en daarin twee politieman sterk, probeert zich langs mij heen te wringen. Of dat er twintig mensen ontvoerd worden, de plaatselijke slager bedreigd wordt met een mes of iets dergelijks. Ik blijf vervolgens keurig wachten en bedenk bij mezelf hoe waar de uitspraak is 'De heer in het verkeer is vaker een vrouw!' Een benepen stemmetje achterin -notabene zoontje van een politieman- fluistert: ‘Gelukkig heb ik m’n gordel om!’

Image

Nadat de politiebus gepasseerd is en bij de plek van bestemming aangekomen, zet ik de rit voort. Bij school aangekomen parkeert er een moeder achter mij aan de kant van de weg. Ze komt direct naar mij toe lopen en vraagt, kijkend naar mijn schoolbus: ‘Grote schade?’ Ik kijk haar verbaasd aan en reageer: ‘Grote schade?’ Ik draai me om naar mijn ouwe trouwe automobiel. Vervolgens loopt ze om de auto heen en ja hoor, een dikke vette kras op mijn peacock metallic lak. Verbaasd kijk ik haar aan…. Waar op zij reageert: ‘Met dank aan de Police!’ Ze vertrekt en met een grijns en een knipoog roept ze me nog na; ‘Het was ook echt wel levensbedreigend!!!!!!’ Ze doelt natuurlijk op die dringende politie, die lekker met zijn grote spiegel langs mijn auto was geschurkt! Terwijl er niets aan de hand was.

Vervolgens breng ik ook zo snel als mogelijk de kinderen netjes in de klas… en rijd met mijn auto richting de plaats van de dringende politiebus. Natuurlijk is de police al met de noorderzon vertrokken. Alhoewel dat schattige autootje nog boven op de haaientand van beton staat te kramperen! Thuisgekomen, bedenk ik dat ik nu toch maar eens een beetje assertiever moet worden. Ik pak de telefoon en bel met de mannen die de algehele orde op het dorp behoren te bewaren. Het gaat me niet om de kras, want daar hebben we er al zoveel van, helaas ook veroorzaakt door onze eigen bloedjes van kinderen! Zo staat er bijvoorbeeld op de achterklep met dikke letters AJAX geschreven. Er is natuurlijk geen dader te vinden. Niemand heeft het gedaan, maar ze zijn wel allemaal fan van Ajax, hoe vreemd toch? Dus je kunt wel stellen dat wij in een flink gehavende auto rondrijden. Daar is al sowieso geen eer meer aan te behalen.

Afijn het gaat me dus niet om de zoveelste kras maar wel om oncharmante en bovendien stijlloze manier van doen van meneer de veldwachter. Aan de andere kant van de lijn klinkt een stem. ImageHij vraagt me waar hij mij van dienst kan zijn. Ik begin m’n verhaal: ‘Van dienst kan zijn? Nou nee, ik bel alleen maar even om mijn teleurstelling uit te spreken.’ ‘Ach mevrouw, vertel het maar.’ Ik doe m’n hele verhaal en zal u het verder besparen. Natuurlijk probeert de meneer op één of ander manier het gedrag van de politie goed te praten. Zo van: ‘Maar hoe kon u nu weten of het inderdaad niet ging om een levensbedreigende situatie?’ Waarop ik reageer dat ik er zelf met mijn neus bovenop stond en zag dat niemand zich in een benarde toestand bevond, dan alleen maar dat zielige autootje, gestrand op een haaientand.

Eindelijk begint hij zich een beetje in te binden en bied hij zijn excuus aan. Ik mag mijn schade komen tonen op het politie bureau in Rotterdam en vervolgens zal het vergoed worden. Ik glimlach naar mijn telefoontoestel en bedenk me, als ik met mijn gehavende peacock metallic bus voor kom rijden, word ik waarschijnlijk à la minuut weggesleept. Zeker als ze op de achterzijde de grote letters Ajax lezen. Maar nogmaals leg ik hem uit dat het me daar niet om te doen is! Hij begrijpt me volkomen, neemt mijn gegevens op en belooft me dat ik misschien hierover nog gecontact zal worden. We wensen elkaar een fijne dag toe en het leven van alle dag gaat gewoon weer z’n gang. Krasje meer of minder! Geen centje pijn. Het is inmiddels al weer de hoogste tijd om de kinderen uit school te halen... Hoe zal het met die kleine kramperende Matiz zijn afgelopen? En trouwens zou die betonnen haaientand ook nog beschadigd zijn?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com