Menu Content/Inhalt
Ons Brokkenpilootje!
woensdag 09 juli 2008

Nog even dan hebben de kinderen weer lekker vrij van school! Vanaf acht jaar gaan de kinderen fietsen naar school en rijden ze dus niet meer mee met de auto….. ImageDus dat betekent dat de oudste vier zichzelf met de tweewieler richting school moeten  vervoeren. Dit gaat helaas niet altijd vanzelf….. Met als gevolg dat ik regelmatig loop te zeuren over alle lekke banden, gladde buitenbanden, kapotte lichten, versnellingen die in de drie vast blijven zitten, spatborden die spontaan verloren worden en kettingen die er om de haverklap af vliegen. Maar als je gaat rekenen wat een kilometers onze dappere dodo’s afleggen, ja, dan is het ook niet verwonderlijk dat er soms het één en ander vervangen moet worden.

Zo ging ik dus aan het rekenen. Job, Marjan en Klaas leggen per persoon 32 kilometer per dag, 160 Km per week af, naar en van school! Onze dappere Rik fietst met zijn korte pootjes 16 Km per dag dus 80 Km per week van en naar school. Dit is in totaal 560 Km per week. Hier zijn de fietstochten richting voetbaltraining, dwarsfluitles, catechisatie, vereniging enzovoorts nog niet bij gerekend. Dus logisch dat er zo af en toe iets aan een fiets mankeert! Lekkere klusjes zijn dat! Job vond het daarom na vier jaar hoognodig voor zichzelf een nieuwe fiets aan te schaffen. Dus maakten we met hem een deal: fifty-fifty. Hij de helft en wij de helft. Zo kocht Job een heuse nostalgische opafiets, met dubbele stang en een echt bagagerek voorop! Handig voor een kratje bier??? Oftewel een oerdegelijke fiets. Het de afgedankte barrel bleef in de schuur staan.

Image

Na de zomer vakantie krijgen we er weer een fietser bij. Hoera, Bart zal er met zijn acht jaren jong ook aan moeten geloven. Maar helaas zal hij hiervoor eerst een grotere fiets moeten hebben, anders trapt hij zich echt wezenloos! Vorige week maakte ik samen met hem een proefritje richting school. Het verliep echt uitstekend, niets op aan te merken, behalve dat hij een maatje groter moet. Dus er moet geschoven worden met de fietsen en Rik krijgt een nieuwe. Vorige week trok ik de stoute schoenen aan. Laadde met een beetje schroom het oude barrel van Job in de auto waar werkelijk waar niets meer aan heel was. Ik vertrok richting mijn grote vriend Jos, de tweedehands fietsenhandelaar waar we onderhand kind aan huis zijn, om op zoek te gaan naar een degelijke fiets voor Rik. ImageHij had inderdaad een mooie bike staan, een Batavus nog wel. We praatten wat heen en weer over de prijs en ik haalde mijn inruilbarrel uit de auto.

Het schaamrood stond me op de kaken en ik vertelde hoeveel kilometers onze schatjes maken en hoe dapper ik dat vind, hoe duur het allemaal is..... U gelooft het niet, maar zo kreeg ik toch nog medelijden cadeau en welgeteld vijftien euro korting! Ach, alles is meegenomen. Rik fietste vol trots op zijn nieuwe hele grote stoere fiets naar huis. Ik besloot dat Rik z’n oude fiets wel een opknapbeurtje kon gebruiken, kettingkastje, nieuw belletje en de versnelling moest nagekeken want die stond vast in z’n drie en dat werd te zwaar trappen voor onze Bart. Vandaag wilde Bart met alle geweld weer een proefrit maken richting school. Helaas is Rik z’n fiets nog niet klaar, dus moest hij het nog met zijn oudje doen. Ik raadde hem aan nog even te wachten met fietsen en nog even lekker met de auto mee te rijden. Maar nee, hij moest en hij zou... Zo vertrokken ze vanmorgen vroeg op de fiets weer richting school. Geen bericht, goed bericht, alles prima verlopen….. totdat de school uit was……!

Rond een uur of één kregen we een ernstig telefoontje. Een dame belde vanaf het fietspad bij de landscheiding (zo noemen ze het daar) dat onze zoon gevallen was en er nogal gehavend uit zag. Kees snelde er met de auto naar toe. Ik was natuurlijk niet thuis, maar werd telefonisch ingelicht door Marjan. Het was nogal lastig ter plekke te komen aangezien het fietspad waar de kinderen zich bevonden niet te bereiken is met de auto. Zo werd het voor Kees een aardige zoektocht, waarvan het laatste stuk te voet. ImageEn tja wat hij daar vond was inderdaad erg bloederig….. Bart z’n stuurtje is waarschijnlijk tijdens het fietsen dubbel geklapt en zo is hij over z’n stuur gelanceerd, midden op z’n guitige gezicht. Een paar tellen was hij buiten westen, Elisabeth (nichtje) en Rik waren flink geschrokken.

Gelukkig heeft een aardige dame die voorbij kwam fietsen hen gerustgesteld, bijgestaan en ons gebeld. Ik ben direct met hem richting dokter gereden. Gelukkig was alleen zijn buitenkantje flink geschaafd en is het verder met een sisser afgelopen, daar zijn we erg dankbaar voor!!! De brokkenpiloot ligt nu wat stijfjes in een diepe slaap op de bank. Voorlopig maakt hij maar geen proefritjes meer en gaat hij eerst van de vakantie genieten….. en na de vakantie…… dan zien we wel weer! De tour de france zit er in elk geval voorlopig nog niet in. Misschien kopen we dan toch maar een E-bike (oom Bob?) voor ons brokkenpilootje...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com