|
Vrolijke muziek klinkt uit de boxen. Prachtige stralende kinderen huppelen rond met ogen vol verwachting, een moeder met het uiterlijk van een fotomodel, met een wespentaille…  Er verschijnt een vaatwasser en moeder en kinderen dansen er om heen. Het lijkt wel een sprookje. Zo krijgen we het tenminste dagelijks voorgeschoteld via de reclame op TV. Moeder is het gelukkige middelpunt van haar gezin. Altijd, ja altijd uitgerust en vrolijk, net van de tennisbaan of bij de kapper vandaan. Ach ze moppert wel hoor als het kind met taart knoeit of groen van het voetbalveld komt. Maar haar ogen blijven lachten en de vlekken zijn tenslotte zo weer weggespoeld. Deze reclameboodschappen zijn waarschijnlijk niet gemaakt door ervaringsdeskundigen.
Door moeders dus, tenminste ik weet wel beter. Natuurlijk is het charmant zo’n rij kinderen en ik zou er niet één willen missen. Natuurlijk is het gezellig zo’n grote koppel… geen vriendjes nodig, die zijn tenminste altijd in voorraad. Maaaaaar….. de vakantie is duidelijk weer voorbij! Alles moet weer volgens regels, schema’s en roosters verlopen. De jongste zit op zwemles, dat hoort nu eenmaal bij je opvoeding! De andere vier jongens gaan tweemaal in de week naar de voetbaltraining en spelen op zaterdag thuis of uit allemaal hun eigen wedstrijd. En dochterlief zit op de muziekschool om te leren dwarsfluiten. Als alles volgens tijd en plannen verloopt, past alles als een puzzel in elkaar…. Maar oh heden als daar iets tussen komt! Zoals bijvoorbeeld een lekke band of zoekgeraakte fietssleutels. Dat gebeurde de allereerste schooldag al, de telefoon rinkelde. De juf belde: ‘Maak je vooral niet ongerust ze komen wat later thuis, Bart z’n fietssleutel is kwijt’. Vervolgens kwam Bart bij dappere Rik achterop mee naar huis gereden. De sleutel? Die vond hij de volgende dag tussen zijn rekenboek op school. Hij vertelde me nog dat hij zeker wist dat hij de sleutel in het sleutelmandje bij de ingang van de klas had gelegd. En dan al die vragen, al die zoekgeraakte spullen... Mam waar zijn mijn voetbal kleren? Mam, hoe laat is de bieb open? Mam, wat eten we vanavond, dit vragen ze me ’s morgens om zeven uur al! Moeder de spil van het gezin, maar soms kan het knap benauwend zijn, als al die verwachtingen op je afkomen. Daarom voelde ik me vooral ook de eerste week na de vakantie, toen alles weer van start ging, als een opgejaagde…. Ja wat eigenlijk? Wentelteef? De meeste druk komt denk van binnen uit. En misschien stel ik wel veel te hoge en onwerkelijke eisen? Wat wil ik toch graag die moeder zijn, die altijd klaar staat, voor wie nooit iets te veel is en bovendien alles begrijpt! En tja, alles moet natuurlijk blinken, terwijl ze me nooit aan het werk zien! Bovendien moet ik ook nog een beetje bij de tijd blijven en niet alleen de advertenties in de krant lezen… En een leuk weblogje schrijven, want de site moet wel up to date blijven! Al die lelijke motjes vreten aan me en daar word ik absoluut geen vrolijke moeder van. Het zou best goed zijn om op z’n minst een uurtje in de week te sporten en dan zijn er nog de bezoekjes, bijbelstudie’s, verjaardagen, ouderavonden… Tja, hoe raak je overspannen? Gelukkig eist mijn Vader in de hemel geen volmaaktheid! Psalm 103 zegt: dat God weet dat we niet zijn gemaakt van ijzer en beton! Ik ben maar een gewone sterveling met beperkingen en grenzen en toch… een Mensenleven waard! Gelukkig hoef ik mijn waarde niet te verdienen of te bewijzen. Ik hoef niet ALLES VOOR IEDEREEN te zijn. Ik geloof dat het goed is als je je eigen grenzen en maten kent en accepteert. Nee zeggen is soms moeilijk. Ze onthouden zelf maar waar ze hun voetbalkleding hebben gelegd en wat we vanavond eten? Dat blijft een grote verrassing! Waarom ik dit alles schrijft? Om alle moeders een hart onder de riem te steken. Geniet van en met je gezin en laat zo af en toe de boel de boel en doe eens lekker gek! .... en denk aan jezelf. Want als je doet wat je kunt is er alle reden om blij te zijn met jezelf!
|
Nieuwe uitdaging!