Menu Content/Inhalt
Dagen korten, nachten lengen...
woensdag 08 oktober 2008

ImageEen liedje klinkt in mijn hoofd: 't Is weer voorbij die mooie zomer… Nou ja, denk ik bij mezelf, mooi, warm, zonnig…? Maar, ik heb geleerd: wie scheldt op het weer, scheldt op de Heer…. Dus daar zullen we het verder maar niet over hebben. Of zal een ieder dan toch krijgen wat hij/zij verdient? Afijn, de herfst verkleurt weer langzaam alle bomen! De regen zwiept tegen de ramen en ook Jan de wind doet hierbij flink z’n best. Die arme bloedjes van kinderen fietsen door weer en wind en de verafschuwde regenpakken worden weer aangetrokken. De dagen worden korter en de nachten langer… De thermostaat wordt weer ingesteld. Het is weer tijd voor verlichting op de fiets, dus alles wordt weer nagekeken. En het is ook de hoogste tijd om de zomergarderobe te vervangen voor de winterkleding. Ik kan u wel vertellen dat die klus in huize van Egmond altijd weer een hele operatie is. Frown

De schotten in de slaapkamers gaan open en de winterkleren, zorgvuldig op maat en stapeltjes gesorteerd, komt weer te voorschijn. Hier en daar schiet zo’n monsterlijke zilvervis weg om zijn vege lijf te redden. Van stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren. Als ik ze te pakken krijg met duim of wijsvinger, blijft er alleen nog maar een streepje stof over. Ook de winterjassen, schoenen en laarzen komen weer te voorschijn. Er wordt heel wat afgepast, geschoven en ook opgeruimd. De zomerkleding wordt uitgezocht en gaat vervolgens gewassen en gestreken weer in de hoezen achter het schot. Vervolgens inventariseer ik waar een tekort aan is en aangeschaft moet worden.

Zo ga ik ook aan de slag in met mijn eigen kledingkast. Alhoewel dit wat minder tijd vergt! Want dat is alleen maar een kwestie van planken verwisselen en even lekker een sopdoekje door de kast. Ik groei immers niet meer… tenminste, niet in de lengte! Al de hemdjes, shirts, rokken en broeken gaan door mijn handen. Ik neem mezelf voor alle kleding die ik nu al jaren in de kast heb liggen en de hele zomer niet heb gedragen, dan toch uiteindelijk maar op te ruimen. Tja, ik kan nu eenmaal slecht afstand doen. Een Bijbeltekst springt als een soort van popupvenstertje in mijn hoofd omhoog: ’Wie twee hemden heeft, moet delen met die geen heeft…’ Ik schaam me en ga vervolgens nog grondiger te werk! Niet dat ik nu zonder loop hoor. Cool

Ook Kees z’n garderobe moet er aan geloven. Maar dat is in één handomdraai gebeurt. Zijn enige zomerpak moet naar de stomerij en zijn enige winterpak wordt weer uit de mottenballen gehaald. Dat doet me denken aan jaren geleden. Ergens in de jaren negentig, we woonden uiteraard nog op de Noorderkroon. Op de één af andere manier moest Kees een nationale collecte lopen. Ik zal wel ziek geweest zijn of net bevallen? Wink Wie zal het zeggen. In elk geval hij nam het voor mij waar. Aangezien Kees goed voor de dag wilde komen, trok hij een kostuum aan. Weliswaar een heel oud pak, hoogstwaarschijnlijk zijn eerste. Het was ook randje zomer-herfst. Hij nam zijn taak wel heel serieus want ook zijn rijbewijs ging als identiteitsbewijs in de binnenzak van zijn colbertje mee. Zo stapte Kees keurig netjes als een echte zakenman langs de deuren en vroeg de mensen om een aalmoes voor het goede doel. Natuurlijk leverde dit hem heel wat op!

Toen Kees thuis kwam en voldaan op de bank zakte, hup de voetjes op de tafel voor een kop koffie, bekeek ik zijn uitdossing met een kritisch oog en dacht bij mezelf 'dat pak is toch echt uit de tijd.' Ik nam het besluit 'die kan morgen mooi bij de rest in de zak voor het goede doel.' Zo gezegd zo gedaan. Het pak werd de volgende dag in de zak gestopt. Vervolgens bracht ik onder het motto ‘opgeruimd staat netjes’ de zakken met kleding meteen maar naar een kledingdepot bij iemand thuis in de garage voor ‘zending over grenzen’.  Een paar dagen later vroeg Kees me: ‘Schat waar is mijn collectantenkostuum?’ Waarop ik reageerde: ‘Oh Kees, dat kostuum was zo uit de tijd…die heb ik naar een kledinginzameling gebracht’. Ik maakte nog een grapje, zoiets van daar loopt nu een Afrikaan in rond… Waarop Kees verschrikt reageerde: 'Maar mijn rijbewijs!' Oei! Daar had ik niet aan gedacht…

Vliegensvlug stapte ik in de auto en reed richting Bergschenhoek. Op zoek naar dat roze papiertje. Gelukkig was intussen de garage nog niet geleegd en kon de speurtocht beginnen. Zak na zak, want ja, alle zakken waren tenslotte zwart en zagen er hetzelfde uit… Maar gelukkig na heel wat zweetdruppels, opende ik een zak met kleding die er wel erg bekend uitzag. Daar was dan ook gelukkig, onder mijn onderjurk, het afgeschreven colbertje met in de binnenzak het felbegeerde roze kleinood. Op de ietwat wazige zwart/wit pasfoto, keek met glad gekamde haren tot over zijn oren, Kees mij lachend aan. Gelukkig, meneer de collectant!

U begrijpt, vanaf die dag worden alle zakken gecheckt, want zeg nu zelf, een Nederlands rijbewijs, daar heeft een Afrikaan toch niets aan? En zo stappen we van de zomer weer in de herfst. Laat maar komen. Wij zijn er klaar voor. Tongue out

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com