Menu Content/Inhalt
Opknussen!
maandag 10 november 2008

ImageDe herfst heeft duidelijk zijn intrede gedaan! Winterjassen worden al weer een paar weken gedragen. Zelfs de doos met handschoenen en sjaals is al weer achter het schot vandaan gesjord. De centrale verwarming is bijgevuld en de thermostaat is weer ingesteld… De regen zwiept tegen de ramen en Jan de wind doet wat hij wilt en loeit om het huis. Vroeg donker, gordijnen dicht, de grote dennenappels die in de zomer voor de sier in de kachel liggen zijn eruit gehaald en er wordt weer lekker gestookt. Een gezellige tijd, ik zit wat te mijmeren. Een tijd om weer eens te bezinnen. Hoe was het! Hoe is het! Hoe wordt het! Nieuwe plannen maken!

Ik krijg zin de boel weer eens lekker op te knussen, zoals Ikea dat zo mooi noemt. Maar daar heb ik Ikea helemaal niet voor nodig! Daar klim ik gewoon voor op mijn zoldertje. Mijn mysterieuze zoldertje, met hoekjes en gaatjes, stof en spinnenwebben. Plekken waar je moet kruipen en waar je alleen maar op de balken kan lopen en waar nog steeds die ouderwetse TV antenne hangt. Die je vooral niet aan mag raken! En daar zit ik dan met m’n hoofd in de spinnenwebben, tussen de spullen die ik wil bewaren. Speelgoed van de kinderen, een koffer met babykleertjes, een schemerlampje, de kinderstoel en het ledikantje. Nieuwsgierig trek ik een doos dik onder het stof open, natuurlijk vliegen ook nu weer die monsterlijke vretende zilvervisjes alle kanten op. Het lijkt wel Halloween! ImageIneens herinner ik me het servies weer (wit met een blauwe lelie) wat Kees samen met Janneke aanschafte. Ik bedenk 'hé leuk om nu toch maar eens te gaan gebruiken.' Ik tel de borden en realiseer me ineens dat het helaas maar zesdelig is.

Langzaam kom ik erachter, dat het dus echt waar is! Een zolder is een verzamelplaats voor dingen waar je geen afstand van wilt doen, waar een stukje vroeger aan hangt en waar je zelden iets neer zet wat je weer gebruikt. Opgeslagen verleden, wel mooi eigenlijk. Maar toch verlaat ik de zolder niet zonder spullen. Ik vis wat oude melkkannen uit een doos, kom de zwart-wit trouwfoto van mijn ouders tegen en schaam me. Ik bedenk me opeens wat ik met die oude kapstok kan gaan doen. En dan begint de zware klus, de terugreis, wat me altijd zo tegenhoud om naar dat zoldertje te gaan! Hartkloppingen krijg ik er zelfs van! ImageWe hebben namelijk geen vlizotrap en zeker geen vaste trap naar het luik van de spookzolder. Nee, via een gewone grote klus klaptrap hijs ik me op de zolder. Natuurlijk ben ik niet zo lang van lijf en leden en moet ik zelfs boven op de beugel –waar je altijd tegen steunt of je emmer aanhangt- van de trap gaan staan. Heen lukt dit altijd nog wel aardig. Maar terug is een heel spannend avontuur.

Eerst op plat op je buik gaan liggen, vervolgens achteruit schuiven en dan je benen uit het luik laten bengelen. Voorzichtig voelen met je voeten waar de beugel van de trap is.... Waarom ik dit zo eng vind? Aangezien ik niet zo lenig ben is vorig jaar toen ik dus zo op terug reis was en daar hing te bengelen zoekend naar de trap, de trap omgevallen. Gelukkig was Sam thuis en schreeuwde ik direct om hulp. Maar wat wilde nu het geval? Tegelijkertijd ging de telefoon over en riep Sam vervolgens met zijn schattige stemmetje: ‘Even wachten ik moet eerst de telefoon opnemen!’ Waarop ik riep ‘%*@*^  nee, eerst de trap recht komen zetten!’ Gelukkig liep het met een sisser af…. ImageMaar dit keer heb ik me voorgenomen dat dit echt de allerlaatste keer is dat ik op die zolder een kijkje ging nemen. Best jammer, voor mij ouderwetse nostalgische stijve tut, geen zoldersentiment meer.

Als ik de oude nostalgische spullen uit grootmoeders tijd van het stof ontdaan heb, kan het opknussen beginnen. De antieke kapstok, met Delfts blauwe tegels krijgt een plaatsje onder de trap. Mijn Bartjes verzameling haal ik ergens achter van een plank uit de kast en mag er bovenop staan. De hoed van Kees z’n vader heeft nu ook een mooi plekje en ergens uit een oude doos vis ik een prachtige C1000 foto van mijn oudste twee. Wat een schatjes, net een tweeling, ook zij hangen nu in een oud lijstje aan de kapstok te prijk. De nostalgische melkkannen verzameling krijgt een plekje op de TV-kast, waardoor ik eindelijk die foeilelijke boxen weg kan werken. De trouwfoto van mijn ouders krijgt een nieuw lijstje en komt op een ereplaats in de fotogalerie in de gang te hangen, waar ik overigens nog meer foto’s uit de oude doos ophang. ImageDe dennenappels liggen nu op de computerkast en de sanseveria’s  krijgen een nieuw tillandsia kraagje in de pot. Op een oude schaal uit de schuur maak ik met de spullen die ik nog heb en buiten verzamel, een herfststuk.

Heerlijk, laat maar komen die wintertijd. Wij zitten er weer gezellig en warmpjes bij. Ik wist niet dat een nieuw woord als 'opknussen' zoveel gezelligheid teweeg kan brengen! En daar hebben we IKEA echt niet voor nodig. Zo zie je maar weer: Wie wat bewaart, die heeft wat!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com