Menu Content/Inhalt
Het mannetje 47 (Geborgenheid)
dinsdag 11 november 2008

ImageZe vraagt waar ze het bij Mens en Religie over moet gaan hebben. Het moet een portfolio worden. Het mag over van alles gaan als het maar een link heeft met mensen en religie. En zelf weet ze het niet. Tal van onderwerpen passeren de revue. En uiteindelijk blijft één begrip hangen. Geborgenheid. Daar moet het over gaan.

Ja, waarom eigenlijk? En wat is het, geborgenheid? Volgens Van Dale gaat het om veiligheid. Je veilig voelen. En dan niet in de zin van dat er meer blauw op straat moet komen (voor alle duidelijkheid: in de vorm van politieagenten) maar meer het gevoel van je bij iemand veilig voelen. Een persoon of personen waarbij je gevoelens van vertrouwdheid ervaart. Zoals bijvoorbeeld in het gezin waarin je opgroeit.

Bij geborgenheid denk je ook aan liefde. Als je bij iemand geborgenheid vindt dan zal diegene hoogstwaarschijnlijk ook liefde uitstralen. Zoals ouders die van hun kinderen houden. Een man die van zijn vrouw houdt en dat ook laat merken door hoe hij met haar om gaat. En andersom. Je veilig voelen veronderstelt ook een ander die veiligheid biedt.

Is het vreemd om te stellen dat ieder mens hier behoefte aan heeft? Wil ieder mens in wezen niet geliefd worden? Is niet elk mensenkind op zoek naar geborgenheid en veiligheid? Zoals Raymond van het Groenewoud zingt in Je veux de l'amour: Ik wil geen geld terug van de telefoniste, ik wil dat ze van me houdt, pour toujours.

Maar wat een desillusie is het toch eigenlijk ook, geborgenheid. Een derde van de huwelijken loopt stuk. De geborgenheid die eerst werd ervaren gaat aan gruzelementen. Kinderen die daardoor vaak ook de veiligheid van een warm gezin moeten missen. En ook in de huwelijken die wél heel blijven is niet alles koek en ei. Nee, geborgenheid die van mensen afhangt is breekbaar. Er hoeft maar iets te gebeuren en de barsten zitten erin.

Het is feest. Een klein kindje huilt, vóór in de kerk. Het meisje zal zo meteen gedoopt gaan worden. Er wordt water op haar hoofdje gesprenkeld. En daarbij klinken die eeuwenoude woorden: Ik doop je in de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Je staat er niet altijd bij stil maar in feite is het een wonder. Van geborgenheid. Want de grote en almachtige God die hemel en aarde heeft gemaakt heeft zojuist Zijn Naam laten verbinden aan een klein babietje.

En Hij heeft tegen dat kleine meisje gezegd dat Hij haar Vader wil zijn. Dat haar zonden haar vergeven worden als ze gaat geloven in Jezus Christus. Hij belooft dat Zijn Geest haar zal helpen om te leven als navolger van Jezus. En waarom? Omdat die machtige God van dat kleine meisje houdt. Zoveel van haar houdt dat Hij zelfs Zijn eigen Zoon voor haar heeft laten sterven.

Beste webloglezer, geloof je dat Jezus Christus voor je zonden is gestorven? Besef je dan ook dat je door God geliefd bent? Dat Hij je Vader wil zijn? Bij Hem vind je geborgenheid die niet afhankelijk is van jouw daden. Geen 'voor wat hoort wat'. Niet 'doe jij eerst dit dan zal Ik...' Geborgenheid die nooit eindigt maar een eeuwigheid gaat duren.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com