Menu Content/Inhalt
Het mannetje 51 (Gevoel)
dinsdag 23 december 2008

ImageHet zit in de lucht. We ademen het in. De aandacht voor het gevoel. We willen geraakt worden. Het moet iets met ons doen. Als we een boek pakken en het boeit niet direct dan leggen we het weg. Ergens moeite voor moeten doen is uit de tijd. Dominees in de kerk moeten aansprekend preken. Aansluiting zoeken bij de belevingswereld van de kerkgangers. En lukt dat niet, is het te theoretisch, dan dwalen de blikken en de gedachten weg. Oude waarheden zijn nog wel waar, maar als ik er geen gevoel bij heb dan vind ik ze toch niet meer zo relevant. Want ik kan er niet zoveel mee. Waarom zou ik me er dan toch iets van aantrekken?

Vroeger vond ik het simpel. Wat in de Bijbel stond was waar. Het Woord van God. En als je met elkaar in discussie was en je wees of werd gewezen op wat daar staat, dan was het klaar. Einde van alle tegenspraak. Zó is het en niet anders. En dus had je je maar te schikken. Andere meningen? Andere exegeses? Die waren al snel 'ongereformeerd' en dus besmet. Gods Woord was duidelijk en maar voor één uitleg vatbaar.

Die tijd is voorbij. Want met het opkomen van het postmodernisme verdween ook de claim op de waarheid. Wat is waarheid? Wie zegt me dat jouw (vrijgemaakte) kijk op de zaak de enige juiste is? En zo eiste de verscheidenheid zijn plaats op ook binnen de kerken waar ik lid van ben.

En ik ben er zelf ook in mee gegaan. Heb leren inzien hoe je gestempeld wordt door je opvoeding. Hoe karakter van invloed kan zijn op je manier van denken en doen. Dat het uitmaakt vanaf welke plaats je een vlag met twee verschillende kanten bekijkt. Hoe je je gevoel ondergeschikt kunt maken aan dat wat je met je hoofd hebt geleerd of aangeleerd gekregen. Nee, het verleden bracht niet louter goede dingen. Daarom is het goed om kritisch te zijn op je verleden. Ook als het gaat om kerkelijk verleden.

En toch doet het me pijn als ik die kritiek soms lees. Van b.v. Ton de Ruiter als hij het heeft over 'bedorven voedsel' als hij de gereformeerde leer bedoelt. En ik frons mijn wenkbrauwen als ik in de krant lees van promovendus Hans Burger over 'in Christus zijn'. Als hij aangeeft dat leven uit dankbaarheid voor hem iets oppervlakkigs en vermoeiends heeft. Of als ik de weblogs lees van Jos Douma die steeds maar weer tamboert op de thema's Spiritualiteit, solus Christus, totus Christus en Christocentrisch gemeente-zijn.

Ik vraag me dan altijd af of alles misschien anders was gegaan als de 'nieuwe' inzichten van dergelijke predikanten eerder ingang hadden gevonden of waren uitgevonden. Waren we dan met elkaar beter af geweest? Zaten de kerken dan wellicht vol met mensen die alles in hun leven van Christus verwachten? Hadden we dan met elkaar veel minder moeite om ons leven als christen vorm te geven? Keken we dan massaal om naar onze naasten in nood? Was elke gemeente dan een levende gemeente geweest, missionair tot de kosters aan toe?

Het lijkt mij teveel op kinderen die hun ouders allerlei dingen verwijten die in hun opvoeding zijn fout gedaan. Dít had anders gemoeten, dáár ging het niet goed en omdat er zoveel kinderen waren was er ook nog eens te weinig aandacht voor me. Nee, zij gaan het allemaal anders doen. Ik ben altijd benieuwd naar de verhalen die hún kinderen dan later weer vertellen...

Kritiek hebben op je verleden heeft iets gemakkelijks. Je kijkt ergens op terug en ziet dan duidelijker waar fouten werden gemaakt. Waar scheefgroei is aan te wijzen. Je ziet wat keuzes voor gevolgen hebben gehad. Ik heb een oudere weleens horen verzuchten: Ja, jij hebt gemakkelijk praten. Met andere woorden, als je voor de keuze staat dan is het allemaal niet zo helder.

Tijden veranderen. Inzichten ook. En omdat het gevoel zo'n belangrijke plaats heeft ingenomen zullen we er rekening mee moeten houden. Daar hoort ook bij dat je geloof niet iets louter verstandelijks is maar dat het ook van binnen iets met je doet. Al lijkt me dat niet iets van de 21ste eeuw alleen. Of dacht u dat de generaties boven ons alleen maar op verstandelijke basis keuzes maakte?

Het verschil is misschien dat zij hun gevoel ondergeschikt maakten aan dat wat de Here volgens hen zei. En daar zit iets in van overgave. Omdat ze leefden met het idee dat God beter wist wat goed voor hen was dan zij zelf konden bedenken. Dat vertaalde zich ook in trouw-zijn. In kerkgang, in relaties, in gebed en bijbellezen. En ik denk dat wij daar nu nog weleens een voorbeeld aan kunnen nemen.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com