Menu Content/Inhalt
Het mannetje 55 (Man-vrouw 4)
zondag 11 januari 2009

ImageIk ben geen psycholoog. Ook geen dominee, al geven de blogs op deze site misschien wel eens aanleiding om dat te denken... Image Nee, ik ben een doodgewone tuinder. Maar wel een die geïnteresseerd is in wat mensen (mezelf incluis) denken en beleven.
Er is een tijd geweest dat ik dacht dat er overal een oplossing voor was. Als je b.v. maar goed luisterde naar wat de bijbel zei, dat is immers het Woord van God, dan kwam je er wel uit. Nou, zo gemakkelijk is het toch niet, daar ben ik inmiddels wel achter. De praktijk is dikwijls weerbarstiger dan de theorie. En als dit gegeven ergens in tot uiting komt dan is het wel in huwelijksrelaties.

Het heeft Ineke en mij tijd gekost om erachter te komen dat we verschillend zijn. Nee we geloven niet dat de een van Mars komt en de ander van Venus, maar het is inderdaad wel een mooie vergelijking. Want mannen en vrouwen spreken vaak verschillende talen. Dat weet ik uit de praktijk van het huwelijksleven en dat lees ik ook in boekjes die hierover gaan. En dat kan tot onbegrip leiden. En als je niet uitkijkt dan verwordt onbegrip tot ruzie en uit elkaar groeien. Daarom is het goed dat je de taal die de ander spreekt leert verstaan.

Een mooi beeld wat John Gray in zijn boek gebruikt is de vergelijking van mannen met elastiekjes. Ik herken het ook bij mezelf. Mannen hebben periodes dat ze heel intiem kunnen zijn met hun vrouw. En dat bedoel ik dan niet lichamelijk maar geestelijk. Dan zijn ze lief, attent en hebben aandacht en tijd voor hun echtgenote. Ze staan open voor een goed gesprek en kunnen ook luisteren. Maar opeens is het over. Neemt hij afstand, is onbereikbaar en in zichzelf gekeerd. En waarom? Dat is de vraag waar een vrouw dan over kan tobben. Heeft zij iets verkeerd gedaan? Ligt het aan haar?

Het schijnt bij de man een bepaalde ingebakken behoefte aan onafhankelijkheid en zelfstandigheid te zijn. Nu wil ik John Gray niet klakkeloos volgen in alles wat hij schrijft, maar een kern van waarheid zit er zeker in. En die zelfstandigheid is het andere uiterste van zijn verlangen naar intimiteit. In tijden van intimiteit is het genoemde elastiekje op z'n slapst. Dan komt hij heel dicht bij zijn vrouw en laat haar zien wat er in hem leeft. Maar dan ontstaat die drang weer naar onafhankelijkheid en dus rekt het elastiek uit tot de maximale spanning weer is bereikt. En dan komt weer de behoefte aan intimiteit en veert hij weer terug.

Veel mannen hebben iets van een zeeman. Als ze op zee zijn dan willen ze naar huis, maar als ze thuis zijn dan begint de zee weer te trekken. Heen en weer geslingerd tussen hun gevoelens. Ze willen op zaterdag best met het hele gezin gaan schaatsen, maar als er door vrienden wordt gebeld of hij mee gaat rijden in een toertocht van 75 kilometer dan begint het te kriebelen. Daar zit veel meer uitdaging in!

Vrouwen die geen weet hebben van deze dingen kunnen het er heel moeilijk mee hebben. Waarom doet hij nu zo nors tegen me? Waarom is hij nu niet zo lief voor me als hij gisteren was? Wat is hij toch egoïstisch! En soms zoeken ze dan de schuld bij zichzelf. Willen ze proberen om 'het goed' te maken. Maar als ze erover willen praten lijkt hij nog wel meer afstand te nemen. Of ze verwijt hem dat hij alleen maar aan zichzelf denkt en geen oog heeft voor haar en de kinderen. Hoe moet het dan goed komen?

Vaak komt het 'vanzelf' goed. Want naarmate er meer afstand komt groeit bij de man ook weer de behoefte om de intimiteit met zijn vrouw te beleven. Het elastiek veert weer terug. Als je daar beiden oog voor hebt dan scheelt dat een heel stuk. Het is theorie waar je in de praktijk ook wat aan hebt. Vrouwen krijgen zo begrip voor wat een man bezielt. Nu nog andersom. Maar daar ga ik eerst nog even over nadenken...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com