Menu Content/Inhalt
Het mannetje 60 (Openheid)
donderdag 05 februari 2009

Image'Heb jíj dat gedaan? Dat had ik nou nooit van jou verwacht. Wat val je me nu tegen.' Herkenbaar? Is dat weleens tegen je gezegd? Toen je opbiechtte dat je iets had gedaan waar je achteraf spijt van kreeg? En eindelijk was je zover om toe te geven dat je fout zat. Je verwachtte al half en half dat de ander zo zou reageren. Of eigenlijk was je er bang voor. En je vermoeden klopte. Dodelijk, zo'n reactie. Een volgende keer bedenk je jezelf wel twee keer voordat je zo openhartig bent.

Ik spreek uit eigen ervaring. Weet hoe het voelt als iemand zo op je reageert. Tja, dat kwam misschien ook wel omdat ik uitstraal(de) dat ik mijn zaakjes wel aardig op orde had. Gelovig. Goed gereformeerd met een stevige mening. En als daar dan plotseling een barst in komt omdat blijkt dat je 'moest' trouwen, dan is dat slikken. Voor jezelf. Maar ook voor anderen die dat beslist niet achter je hadden gezocht. 'Jij?'

Eigenlijk best vreemd dat je dit onder christenen tegenkomt. Dat idee dat sommige mensen geen last hebben van bepaalde zonden. Waar tegen op wordt gekeken. 'Die? Nou, dat is echt een voorbeeld van een gelovig iemand hoor. Zover ben ik nog lang niet!' Want juist christenen zouden beter moeten weten. Lees je juist in de Bijbel niet van heel vrome mannen die tot de verschrikkelijkste dingen in staat waren? Neem Juda die seks had met zijn schoondochter en het ontkende toen ze vertelde dat ze zwanger van hem was. David en Bathseba. David! De man die de prachtigste psalmen heeft gedicht! Een man naar Gods hart. Maar niet altijd.

Ook als ouders kun je in de valkuil trappen dat je je kinderen laat opgroeien met het idee dat papa en mama heel weinig fouten maken. Dat je ze niet vertelt waar jouw moeite zit als het gaat om het volgen van Jezus. Ga er maar aan staan om tegen je puberzoon te zeggen dat zelfbevrediging ook voor jou een strijd is in je leven. Niet eenvoudig. Maar wat wil je ze dan meegeven? Dat je, als je ouder bent geworden, de strijd hebt gestreden, de overwinning behaald en dat het dan allemaal vanzelf gaat?

Ik voel dat ook een beetje met alle stukjes die we op deze site schrijven. Daar kan dan al snel de indruk door ontstaan dat wij alles wel goed voor elkaar hebben. We weten hoe het zit met de verschillen tussen mannen en vrouwen, volgen cursussen over geloofsopvoeding, schrijven openhartig over allerlei zaken die met ons gezin en het geloof te maken hebben enzovoorts. 'Fijn stel moet dat zijn, kan je jaloers op zijn.' Nou, laat ik u uit de droom helpen: Wij voelen ons echt niet zo geweldig. Zoeken ook regelmatig naar het hoe en het wat. Lopen ook op tegen onze eigen beperkingen, tekortkomingen, nare karaktertrekken en (boezem)zonden.

Open zijn over wat er binnen in je leeft is niet gemakkelijk. En het kan ook nog bemoeilijkt worden door hoe anderen er mee omgaan. Een ezel stoot zich immers niet graag voor de tweede keer aan dezelfde steen van verwijt of onbegrip. Maar als we nu eerst eens gewoon eerlijk naar onszelf kijken? Is het vreemd dat de zonde ons trekt? Is het zo raar dat we het moeilijk vinden om nee te zeggen tegen iets aanlokkelijks? Kun je karaktertrekken als kortaangebondenheid, snel boos zijn, ongeduld en noem maar op dan zo gemakkelijk omturnen naar het positieve tegenovergestelde? De vraag stellen is haar beantwoorden.

Als het goed is weet een christen, volgeling van Jezus Christus, dat volmaaktheid pas komt bij de terugkomst van zijn Verlosser. En dat geldt niet alleen voor hemzelf. Tot die tijd zul je dus rekening moeten houden met het feit dat ook zij tegen wie je opkijkt te kampen hebben met zonden en gebreken. Val daar dus niet door van je stoel. Verwonder je er liever over dat God zich desondanks wil bemoeien met misbaksels (1 Korinthiërs 15 : 8).

En daarom blijven we maar gewoon doorgaan met schrijven. Niet om onszelf in de lucht te steken, maar om te laten zien dat ook wij de genade van God in Jezus Christus nodig hebben. Vergeving van zonden. En vernieuwing door Zijn Geest. En we hopen dat het lezers ook helpt. Want bij verstoppertje spelen is niemand gebaat. Je kunt jezelf beter laten vinden. Vraag maar aan Adam en Eva.

Broeders en zusters, wanneer u merkt dat een van u een misstap heeft begaan moet u, die door de Geest geleid wordt, hem zachtmoedig weer op het rechte pad brengen. Pas op dat u ook zelf niet tot misstappen wordt verleid. Draag elkaars lasten, zo leeft u de wet van Christus na. Wie denkt dat hij iets is terwijl hij niets is, bedriegt zichzelf. Laat iedereen zijn eigen daden toetsen, dan heeft hij misschien iets om trots op te zijn, zonder zich er bij anderen op te laten voorstaan. Want ieder mens moet zijn eigen last dragen.

Galaten 6 : 1 - 5
 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com