Menu Content/Inhalt
Het mannetje 62 (Bemoediging)
woensdag 25 februari 2009

ImageToeval bestaat niet zeggen we weleens. Als er iets gebeurt dan zit daar immers Gods voorbeschikking achter. Daarom moet je het woordje toeval dus ook maar niet gebruiken. Voor het gemak vergeten we dan dat Jezus zelf in de gelijkenis van de barmhartige Samaritaan 'toevallig' een priester langs de gewonde man liet lopen. Daarom: of het toeval is of niet: had ik pas een mannetje over 'openheid' geschreven, krijg ik een boekje in handen dat gaat over een volgens de schrijvers 'pastorale opdracht van de gemeente', bemoedigen. En dat heeft weer alles met openheid te maken.

Zomaar een krantenberichtje vanmorgen: De Hervormd Gereformeerde Jeugdbond komt met een actie voor in de veertig dagentijd richting Pasen. Make a difference. Wel eens een briefje bij de deur gehangen: ‘Postbode bedankt!'? Wel eens aan een allochtone Nederlander gevraagd hoe je in zijn taal ‘goeiedag' zegt? Wel eens gebeden voor iemand in jouw straat die Jezus nog niet kent? En dat allemaal vanuit de gedachte 'Hou van je naaste, verander je omgeving, leef met God.' Laat blijken dat je om een ander geeft en bezorg hem of haar een goed gevoel.

Wij leven vaak vanuit de gedachte 'wie goed doet, goed ontmoet'. Iemand die aardig en vriendelijk is zal ook aardige en vriendelijke reacties terug krijgen. En zo kun je met elkaar een gezellige, leuke en onderhoudende relatie opbouwen. Maar als die ander nu eens niet aardig en gezellig en leuk reageert? Wat dan? Ben jij alleen vriendelijk tegen hen die het ook tegen jou zijn? In hoeverre stel je voorwaarden aan een ander als er een beroep op je wordt gedaan?

Zo kan het ook met openheid gaan zo schetsen de schrijvers van het genoemde boekje. In een kerkelijke gemeente kan het zo zijn dat je pas geaccepteerd wordt als je al je problemen en behoeften kenbaar maakt. Als je durft laten zien wat er binnen in je leeft. Als je niet slechts een buitenkant laat zien maar je hele hart blootlegt. (Dat kan trouwens ook nog gevaarlijk zijn. Stel je voor dat die vervelende vrouw bij jou op de bijbelstudie zou weten hoe je écht over haar denkt... Oei... Image)

Daarom, aan openheid zit ook een gevaar. Want als openheid betekent dat je dus altijd eerlijk zegt wat je denkt en wat je voelt dan kan dat heel schadelijk zijn voor de mensen in je omgeving. Met schaamte denk ik terug aan de keren dat ik eerlijk mijn mening ergens over gaf. Zonder me te realiseren wat dit teweeg zou kunnen brengen bij een ander. Zonder me af te vragen of ik daar een ander ook wel mee diende. Want woorden hebben kracht. Woorden kunnen iemand ook zo maar in tranen doen uitbarsten. Een wacht voor je lippen zetten is helemaal nog niet zo'n gek idee.

Het mooie aan het boekje 'Bemoedigen doet goed' vind ik dat het niet pleit voor grenzeloze openheid. Het richt juist de aandacht op de andere kant: Het gaat er niet om dat de ander open moet zijn, het gaat erom dat jíj de opdracht hebt om te bemóedigen! Hoe kun je nu van iemand die misschien al zó vaak is teleurgesteld gaan verwachten dat die zijn hart bij je uitstort. Mensen hebben vaak veel diepere wonden dan wij weten of beseffen. En jij wilt dan dat die ander daar zo maar even mee voor de dag komt?

Iemand die een ander wil bemoedigen wacht niet op de openheid van de ander. Bemoediging zóekt juist de ander. Probeert door een buitenkant heen te komen vanuit de liefde van Christus. Is alert op kleine aanwijzingen dat de ander bemoediging nodig heeft. De voorwaarde voor bemoediging is niet absolute openheid bij de ander, maar volledige toewijding bij jezelf. Dienstbaarheid. Jij bent er voor haar. Voor hem.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com