Limericks lezen? Weblogs? Welkom bij Kees en Ineke van Egmond in Bleiswijk!

Gastvrij Brabant!

zondag 08 maart 2009

Zaterdagochtend om kwart voor tien word ik opgehaald door mijn beide zussen voor een autotochtje richting het gastvrije Brabant. Vanwaar dit tochtje, zul je denken? We gaan een kijkje nemen op het recreatiecentrum Linberg Park in Molenschot. Van het bestaan van dit plaatsje weet ik niet af. Trouwens ook nog nooit in één van Kees z’n slimmeriken voorbij zien komen, heel bijzonder dus. Afijn het zonnetje schijnt en de lucht is blauw, we hebben er zin. Alles bij elkaar geeft het ons al een aardig vakantiegevoel. Het is niet druk op de weg en rustig rijden we over Maas en Waal richting de bosrijke omgeving van het Brabantse land. Maar helaas, de zon verdwijnt en we rijden plotsklaps door een deken van dikke mist.

Zodra we na een klein uurtje de snelweg verlaten, bevinden we ons in de bossen. Heerlijk wat een rust, we zien mensen fietsen, wandelen, paardrijden, kortom genieten en recreëren op hun vrije zaterdagje. Al snel arriveren we op het recreatiecentrum Linberg Park wat over het algemeen bestaat uit stacaravans. Terwijl het nog betrekkelijk vroeg in het seizoen is, is er toch al bijzonder veel leven en activiteit als we het park opwandelen. We krijgen er helemaal zin in en gaan op zoek naar de stacaravan waar mijn jongste zus met vijf kinderen de komende zomer een weekje hoopt te bivakkeren.

Via het centrum van het park, het plaza zogezegd met winkel, wasserette en snackbar die er natuurlijk nog verlaten bij ligt, lopen we langs het zwemparadijs, dat natuurlijk nog droog staat, richting de stacaravans. En wat leuk om te zien… De ene caravan nog mooier dan de andere. Ieder heeft hier zijn eigen paradijsje. Bij de één worden tuintje en terras na de winter weer eens flink onder handen genomen en bij de volgende is geen teken van leven te zien en ligt het terras en de tuin bezaaid met de herfstbladeren. Vogeltjes zijn er dan ook te kust en te keur… Er klinkt een waar fluitconcert.

En dan arriveren we bij de desbetreffende caravan. Hij is werkelijk waar voorzien van alle mogelijke apparatuur en ziet er piekfijn uit! Er is zelfs een schuurtje en een lekker ruim terras waar je ook nog vrij kan zitten en zonnebaden. Als tenminste de zon te voorschijn wil komen. We hebben de boel snel bekeken en zijn blij en tevreden. We wandelen nog wat over het park en we lopen als zussen wat te mijmeren en gaan in gedachten terug naar onze jeugdjaren. Waarin we met onze pa en ma op vakantie gingen naar ‘de Peel’ hier vlak om de hoek. Ze huurden een vakantiehuisje en natuurlijk kwamen opa en oma ook een dagje langs. We maakten met hen een wandeling langs een zandverstuiving. Maar helaas Opa maar zeuren die kwam namelijk bijna nooit van de dijk; ‘Wat zoeken jullie nou feitelijk gezeit hier in al dat zand?!’ We gaan nog even voor wat informatie langs de receptie en stappen vervolgens weer in de auto.

We hebben trek in een warme bak koffie en zo komen we in een gezellig cafeetje 'De Vijf Eiken' langs de weg terecht, je weet wel, met van die pluche kleedjes op tafel. We zakken neer en warmen ons. Al snel komt de eigenaar richting ons tafeltje. Vrij dikke, kalende man zoals normaliter een café eigenaar (herbergier) er behoort uit te zien. ‘Wat zal het zijn, wat kan ik u aanbieden?’ Dat wordt dan één thee en twee koffie. Waarop de gastvrije meneer vraagt: ‘En nog iets erbij?’ Ja natuurlijk willen wij wel graag een appelpunt met slagroom!’ De man knikt naar mijn telefonerende zus en vraagt: ‘En zij?’ Waarop ik reageer: ‘Zij zit te bellen met Sonja, of ze wel appeltaart met slagroom mag. Maar breng voor haar ook maar een punt met slagroom mee’. Aan zijn ogen te zien had hij nog nooit van Sonja gehoord.

Afijn, drie tellen later zitten we dus heerlijk aan de koffie met warme appeltaart. We praten wat en lachen wat… en vervolgens komt de dikke meneer met een geheimzinnig mandje op ons af. Met vraagtekens in onze ogen kijken we de herbergier aan… 'Ja, ja' zegt hij, 'ik ben goed in trucjes, ik kan je hand omdraaien, zonder dat ik hem aanraak!' ‘Nou kom maar op’, reageer ik. Waarop hij zegt: ‘Leg je hand maar op tafel.’ Dus ik leg netjes mijn hand plat op tafel. Waarop hij zegt: ‘Nee, andersom!’ Ik, zo uitgeslapen en pienter als ik ben deze ochtend zeg: ‘Nee, anders hebt u mijn hand omgedraaid!’ En daar heb ik hem mooi te pakken...

We krijgen een opdracht, hij zet het mandje midden op tafel en onze ogen rollen er bijna uit! Een mandje vol behendigheidsspelletjes, waar ik persoonlijk een gruwelijke hekel aan heb. Maar moedig tasten we toe en gaan we aan de slag, we laten ons niet kennen. Hadden we nu maar onze enige broer bij ons. Die is zo handig met dit soort trucjes. En vervolgens vraagt de corpulente meneer: ‘Nog een bakkie dames?’ En zo tuinen wij er in en nemen wij nog een bakkie koffie en thee.

Intussen breekt het zweet ons uit. Els lost één spel op. Ik los er met wat wrikken en trekken onder de tafel drie op en Arina draait er helaas weer één in de knoop…. Grrrrrr. Het vijfde spelletje wil niet lukken, dus die verstoppen we onder in het mandje. Ik vraag snel om de rekening, voordat ons ook nog een bord snert wordt aangesmeerd. Het bedrag op de bon is zo klein, dat kan nooit kloppen en wat blijkt? Het tweede (aangesmeerde) bakkie koffie en thee had meneer de herbergier niet in rekening gebracht, niet slim! Maar eerlijk duurt het langst, dus biecht ik het op en betaal de volle mep. We zeggen de man vrolijk gedag en roepen: ‘Tot ziens!’, waarop de herbergier roept, 'Hopelijk wel, want anders ben je blind!’ We stappen weer in de auto richting huis. Om half twee ben ik weer binnen. De zon komt weer achter de wolken vandaan. Hé zussen, het was gezellig en nu op naar een zonnige zomer!!!