|
donderdag 19 maart 2009 |
|
 Afgelopen week heb ik het boek ‘Elfenkind’ gelezen. In bijna één adem had ik uit. Het is echt een prachtige meeslepende roman, geschreven door Remmelt Mastebroek, over moeite en depressie. Maar niet zonder hoop!
Elfenkind is het ontroerende verhaal van Gwendelyn, een jonge vrouw die opgroeit in het oude Keltische Welsh. Een land vol legenden en verhalen. Ze is op zoek naar iets dat haar leven kan vullen. Naar iemand die haar van haar sombere karakter kan bevrijden. Haar lange en moeizame reis leidt langs de vele religieuze plaatsen die haar land rijk is. Haar zoektocht lijkt tevergeefs, totdat ze iemand ontmoet die haar de ogen opent.
En die zegt: Toen ik haar vond die dag, dertig jaar geleden, liggend in de natte smoezelige sneeuw, herkende ik in haar een mooie vrouw. Ik vroeg haar hoe ze heette. 'Plentyn tylwyth-teg, dw i'n blentyn tylwyth-teg'. 'Elfenkind, ik ben het elfenkind', antwoordde het meisje in het oude Keltische Welsh. Haar roodblonde haar hing in natte slierten om haar gezicht. Ze was blauw van de kou en zo mager, dat haar jukbeenderen door haar wangen leken te steken. Haar kleren waren versleten. Haar schoenen stuk. Maar door dat alles heen zag ik dat ze mooi was. Ik keek haar aan en vond in de vreemd groene ogen iets dat ik herkende. Iets waarover ik me wilde ontfermen, iets fragiels, iets dat gebroken was.
|
Natuurlijk heb ik ook even een kijkje genomen op je mooie site.