| Hardlopen |
|
|
| vrijdag 20 maart 2009 | |||||||
|
Vrijdag 20 maart 2009
Honderd meter verder zie ik een vrouw gaan. Ook joggend. Een stuk soepeler dan de man voor haar. Háár man? Wie weet. Ze ziet er in ieder geval een stuk frisser uit. Ze heeft ook beduidend minder gewicht te verplaatsen. En dat scheelt. Misschien controleert ze of hij wel echt aan het hardlopen is? Ik weet hoe het voelt. Ik ben oud genoeg om de joggershype van de jaren zeventig mee te hebben gemaakt. Broers die 's morgens om vier uur moesten beginnen op hun werk en dan hardlopend er naar toe gingen. De gekken. Van die broers die zelfs boeken over hardlopen meenamen uit de bibliotheek. Levensgevaarlijk, want als je zo'n boek leest dan krijg je er meteen zin in. Je gaat haast geloven dat het écht goed is voor je gezondheid. Dat de adrenaline en andere opwekkende stoffen in je lichaam liggen te wachten totdat jij ze wakker schudt met een duurloop van tien kilometer. Als ik Job deze week hardlopend naar catechisatie zie gaan (moet ook zo nodig aan z'n conditie werken Wat dat betreft zijn er veel mensen klaarblijkelijk aan hun tweede jeugd begonnen. Zijn ze dik boven de veertig en dan moeten ze opeens... Want het is zo gezond. Jaja. En die zere knie dan?
Powered by !JoomlaComment 3.26
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved." |
|||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|


Terwijl ik op de fiets (!) richting Berkel rijd valt mijn oog op een hardlopende man. Tenminste, hard-lópend... Hardsjókkend is een beter woord. Het zweet gutst van zijn pafferig gezicht. Terwijl ik hem passeer in tegenovergestelde richting kijkt hij mij aan. Zijn blik op oneindig. Ik voel medelijden opwellen. Zo'n zware gang en dan toch doorzetten. Daar moet een vrouw achter zitten die gezegd heeft dat hij nu toch eindelijk eens wat aan z'n conditie moet doen. De stakker... 