Menu Content/Inhalt
Het mannetje 66 (Uw wil geschiede)
zondag 22 maart 2009

ImageHet houdt me uit m'n slaap. Dat stukje in het kerkblad over een weekendje weg van een groep jongeren uit de kerk. Beregezellig. Met elkaar naar Zeeland. Een paar dagen samen-zijn, genieten van alles en nog wat. En daar hoorde ook een nacht doorhalen in Middelburg bij. Resulterend in een uitslaapochtend op zondag. 's Middags naar de kerk. Dat wel. Want het was immers zondag?

En dan die preek vanmiddag. Zondag 49 uit de Heidelbergsche Catechismus. Over de derde bede uit het Onze Vader. 'Uw wil geschiede gelijk in de hemel alzo ook op de aarde'. De niet meer zo jonge predikant vestigde de aandacht op onze Here Jezus Christus. Hoe Hij zelfs in de hof van Getshemané, terwijl het bloed uit zijn poriën zweette, de wil van God boven alles stelde.

Ik houd van de Catechismus. Ik weet dat er christenen zijn die de steeds weer terugkerende preken over dit belijdensgeschrift niet kunnen waarderen. Omdat het oud nieuws voor ze is. Omdat het niet aanspreekt. Omdat sommige dominees er nogal afstandelijk uit preken, niet dichtbij genoeg voor hen als hoorders. Ik kan me ook wel iets van die kritiek voorstellen. Maar toch, de zondagen over de wet en het gebed, de aandacht voor de zonde en de verdorvenheid van de mens, het breed uitmeten van Gods genade in Christus, ik zou het niet graag missen.

En met een preek over het doen van de wil van onze hemelse Vader komt het weer zo dichtbij. Zeker als hij schetst hoe het bij ons, mensen, werkt. Dat je denkt van 'nou, misschien morgen, maar nu nog even niet'. Als er wordt stilgestaan bij jongeren die het doen van belijdenis nog maar even uitstellen omdat hun levenspraktijk voor hun gevoel niet echt klopt bij hoe volgens hen een belijdend christen zou moeten leven. Alsof, zegt de grijze dominee fijntjes, een dergelijk gedrag wel zou passen bij een gedoopt kind van God...

En hadden we het vanmorgen aan onze ontbijttafel ook al niet even over de plaats van het gebed in het leven van onze eigen kinderen? Hoe vaak het gebeurt dat ze uit huis rennen 's morgens vroeg, terwijl er nog geen tijd is genomen om God te vragen om Zijn hulp voor de aankomende dag? En ik weet hoe het werkt hoor. Want ik ben zelf ook jong geweest. Ook bidden is iets wat je moet leren. Met vallen en opstaan. Bij jezelf ontdekken dat écht leven alleen kan als er die lijn is naar Boven. Als je werkelijk alles wat je bezig houdt deelt met je Vader in de hemel. En dat beperkt zich niet tot eenmaal per dag.

En daarom houdt het me wakker. Nee, ik weet best dat een keertje een nacht doorhalen met elkaar geen desastreuze gevolgen heeft voor je geloof of je band met God. En ook het daardoor verzuimen van een kerkdienst is geen grotere zonde dan al die keren dat ikzelf mijn Vader in de Hemel 'even' vergat om mijn eigen wil te doen. En misschien getuigt het ook nog wel van moed om het 'gewoon' in het kerkblad te schrijven in plaats van het stil te houden. Maar toch geeft het me zorgen.

Want kénnen ze hun hemelse Vader echt? Hebben ze de wil om kritisch naar hun eigen leven te kijken en daaruit weg te doen wat niet strookt met wat Jezus ons voorhoudt in de Bergrede? Ik weet zelf ook hoe diep dat kan gaan. Hoeveel pijn het je kan doen. Hoe vaak je daar ook de mist mee in gaat. Hoe moeilijk het dan weer kan zijn om op je knieën te gaan en om vergeving te vragen. Want de wereld en je eigen zondige wil kunnen zo hard trekken. En wat is het soms verleidelijk...

Weet je wat? Binnenkort mag ik ze namens de kerkenraad bezoeken. Kijken hoe het bij hen gaat op de bijbelstudievereniging. Dan ga ik ze het gewoon maar eens vragen. Wie weet hebben we er een goed gesprek over. Zo is het bij mijzelf immers ook steeds meer gaan leven?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com