Menu Content/Inhalt
Wrikken en trekken...
maandag 06 april 2009

ImageVorige week donderdag brachten wij met het hele gezin weer ons halfjaarlijks bezoekje aan de tandarts! Gezellig? Nou gezellig is anders, ik kan me leukere uitstapjes bedenken. Maar natuurlijk ben ik met mijn zeven jaren oud een flinke, dappere jongen en laat ik vooral niet blijken aan mijn grote broers dat ik bang ben. Maar wat wel leuk was bij dit bezoekje, was dat de tandarts is verhuisd… Ja, ik heb wel eens eerder geschreven over de o zo gezellige wachtkamer met de meest angstaanjagende posters aan de muren en planten die er niet best aan toe waren enzovoorts. Maar nu is het kwartje gevallen. Het wachten was op de bouw van de nieuwe praktijk. Of beter gezegd de bouw van het woonzorgcentrum ‘de Tuinen’.

Want in dit prachtige gebouw, waar mijn vader en moeder al een appartementje hebben gereserveerd, ja, in dit gebouw heeft onze tandarts nu zijn nieuwe praktijk. Nagelnieuw en prachtig steriel! Afijn, om tien voor half vijf stond de familie van Egmond compleet met blinkende tandpastasmile, voor de ingang van ‘de Tuinen’. Een beetje onwennig stapten we het prachtige gebouw binnen. De aardige receptioniste wees ons ietwat geschrokken de weg. En naast de tandarts bleek ook een logopedist te zijn gevestigd. Nu vroeg ik me in de eerste plaats al af, wie van de oude mensen die hier wonen, zou zijn eigen tandjes nog hebben? En in de tweede plaats, waar hebben die oude oma’s en opa’s nog een logopedist voor nodig? Maar goed ik had geen tijd om verder na te denken, want we stapten de praktijk al binnen.

Het zag er inderdaad nog nieuw uit en je kon zien dat de verhuisdozen nog maar net uitgepakt waren. Nog geen planten of posters, maar gelukkig stond daar in een hoekje wel het oude vertrouwde grabbeltonnetje waar we altijd een verrassing uit mogen grabbelen! Er stond ook een heel grote vaatwasser, om alle gemene haken, spiegeltjes en ander gereedschap in te wassen. Ik dacht nog bij mezelf, mama heeft nog wel een goede tip, voor als de blokjes op zijn… Image Om de beurt kregen we een controlebeurt. Er werd weer geseald, tandsteen gebikt en bij mij een tand getrokken. Ja, ja dat was wel even schrikken. Mijn bovenste twee tanden staan al maanden te wiebelen in mijn mond. Het zag er ook wel een beetje raar uit! De ene keer stonden ze samen naar rechts, dan stonden ze weer naar voren en was ik net een haasje en een andere keer stonden ze helemaal naar binnen. Maar echt los, nee ze wilden er nog niet uit.

Dus vroeg de tandarts me vriendelijk, of hij ze er uit moest trekken. Flink als ik was zei ik onverschillig: ‘Oh ja joh, doe maar’.  Dus lachend en met veel plezier begon de tandarts te draaien, te wrikken, te trekken… Maar het ging toch niet zo makkelijk als dat hij had en vooral ik had gedacht! Ik kneep hem best een beetje. Tranen sprongen in mijn ogen en toen ineens, floep was er één van de wiebeltanden uit. Ik slaakte een zucht van verlichting. En toen had ik ineens een gat, een gat zo ontzettend grooooooot en diep. Bloeden, bloeden als een verken. De tandarts schrok er zelf ook een beetje van en duwde er snel een steriel gaasje in. ImageDus in de ene hand had ik de tand en met de andere hand duwde ik het verband in het gruwelijke gat. Nou daar was ik even mooi klaar mee! Ik wipte zo snel  mogelijk van de stoel, voordat de tandarts vervolgens mijn tweede tand er uit zou gaan wrikken. Nee, hoor dat plezier dat gunde ik hem niet. Die moet nog maar even lekker blijven wiebelen.

We hadden allemaal weer even op de stoel gezeten en ook dit keer werden er weer geen gaten gevuld. Behalve die van mij dan met een gaasje. We namen daarom vrolijk afscheid, met tot over een half jaar maar weer. We mochten allemaal een lekkere toffee uitkiezen, waarop mama reageerde met de vraag, of de tandarts misschien ook last had van de recessie? Hij keek een beetje zuur, maar gaf geen antwoord. Waarom? Geen idee!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com