Menu Content/Inhalt
Sentiment achter het schot!
dinsdag 14 april 2009

ImageAls het voorjaar aanbreekt, gaat het vaak kriebelen: de ramen gaan open en het huis krijgt een grote voorjaarsbeurt. Jaja, je leest het goed, ik ouderwetse tuttebel! Van boven tot beneden krijgt huize van Egmond een grondige poetsbeurt. De voorjaarsschoonmaak is ook een mooi moment om dingen op te ruimen en weg te gooien. Bovendien weet je ineens weer hoe rijk je bent. Schoonmaken is niet alleen nuttig, het is zelfs een vorm van intelligentie, zo beweren psychologen. ‘Als je oog hebt voor het verval van zaken en je doet er wat aan, dan gebruik je je hersens. De voorjaarsschoonmaak werkt therapeutisch, melden ze op www.allesoverpsychologie.nl. Door schoon te maken en overbodige rommel weg te gooien, wordt ook je hoofd leger. Al poetsend en schrobbend maak je schoon schip. Je frist je humeur op. En het is prettiger leven in een schone opgeruimde woonomgeving. Daar krijg je energie van! Hoe schoon is jouw hoofd? Haha, nee hoor ik ben prettig gestoord en heb gewoon niets te doen! Image

En zo haalde ik dus vorige week alle spullen achter het schot vandaan. Doos met kerstspullen, dozen lego, een oude lamp die nu toch echt maar opgeruimd moet worden. Al kruipend in het donker, helemaal achteraan, kwam ik een spannende doos tegen. Een doos met allerlei paperassen. Ik sjorde hem met veel moeite achteruit kruipend door het luikje heen. Ik veegde het stof eraf en maakte de doos open. Bankafschriften van jaren geleden, bouwtekeningen van mijn eerste huisje aan de Noorderkroon. Een vergeeld boerenleenbankboekje en mijn grijpvijf rekening. Alles ging door mijn handen. En onder in de doos lagen mijn dagboekjes. Ik kwam overeind en zakte nieuwsgierig op een bed neer. Wat een sentiment… Hoe oud was ik eigenlijk toen ik in het roodgestoffeerde boekje kompleet met slot ging schrijven? Ik haalde het boekje van slot en sloeg het open. Met grote hanenpoten stond er op de binnenkant van de kaft geschreven: ‘Wie dit boek in handen krijgt mag niet kijken wat ik schrijf!!!’

Vervolgens sloeg ik de eerste bladzijde om. Vrijdag 3 december 1976. Een snelle rekensom vertelde dat ik daar dus ruim tien jaren jong was. En zo zat ik tussen de emmers, stofzuiger en keukentrap even heerlijk verzonken in mijn verleden. Het leven aan de Kruisweg met buurtschooltje ‘de Driesprong’ dat hooguit dertig leerlingen telde. Ik las over mijn vriendinnenclubje waar we een heuse geheimtaal voor hadden bedacht. Dit schrift verstopten we bij de buren in het konijnenhok. Helaas, na een paar dagen bleek ons schriftje spoorloos en lag er een briefje van de buurvrouw, we mochten het bij haar weer op komen halen en waar we de brutaliteit vandaan haalden! Hebben we natuurlijk nooit gedaan! Mijn gedachten gingen terug naar het klimmen tussen de dubbele wanden van een grote loods waar de aardappelen lagen opgeslagen. Eenmaal boven, zo’n meter of tien hoog, kwamen we uit op de aardappelen en mooi opgestapelde hooibalen. Daar boven op die hooibalen vierden we kerstfeest, kompleet met brandende kaarsjes, cadeautjes voor elkaar en natuurlijk zongen we heel zacht wat kerstliederen. Want we mochten beslist niet ontdekt worden...

En hoe kon het anders, elke zondag uit de kerk eierenkoeken met slagroom, vers van de melk geroomd, bij opa en oma Westerman aan de Rottedijk. En natuurlijk schreef ik over turnvereniging ‘Tarzan’ waar ik een blauwe maandag heb geturnd! Over het wekelijks folders rondbrengen van de supermarkten A&O en Dick Pak. En oh ja, dat moment dat de stroom uitviel en mijn moeder met een zaklamp in bad ging. Maar ook over heel gewone dagelijkse gebeurtenissen las ik. Zoals de jarige handwerkjuf, de nieuwe kippen, broek tussen de fietsketting, Els en Henkie die weer eens ruzie maakten en dat Arina na een operatie weer voor 80 procent kon horen…(hoe belangrijk!?) De lege gasfles die we moesten gaan verwisselen -bij Wout Potlood de kruidenier- voor een volle, op een onderstel van een wandelwagen. Ook werd er geregeld op zondag uitgeslapen of verslapen en gingen we dus niet ter kerke. Iets wat ik me echt niet meer kon herinneren en mijn vader en moeder eens lekker onder de neus heb gewreven. Waar zij natuurlijk al helemaal niets meer van weten en het stellig ontkennen! Image

Nederlandse taal was duidelijk niet mijn beste kant… Zo schreef ik bijvoorbeeld over omweren, ongulijkken, gimmen, niet veel beleevt enzovoorts. M’n jongens konden er in elk geval hatelijk om lachen! Gelukkig heb ik het een beetje bijgespijkert en hebben we nu een spelingkontrole…. Ook viel mijn oog op een komisch gedichtje. Weet je niet een vriendje, een Keesje of een Jan, een Klaasje of een Peter die met me knikkeren kan?...... Nou, wie had dat ooit kunnen bedenken? Ik doel natuurlijk op dat Keesje, die is er uiteindelijk gekomen, al hebben we nooit geknikkerd. Als laatste las ik op Biddag 9 maart dat mijn moeder begon met de schoonmaak en dat ze er dit jaar vroeg bij was!?

Hoe is het mogelijk… tijd om de handen weer eens flink uit de mouwen te steken. Met een diepe zucht klapte ik sentimenteel als ik ben, mijn dagboekje dicht en draaide het goed met de sleutel op slot. Want niemand, maar dan ook niemand mag mijn verdere geheimen lezen! Zorgvuldig borg ik ze weer in de stoffige doos, veilig onder de bouwtekeningen, bankafschriften en spaarbankboekjes. Wie weet worden ze nog eens uitgegeven?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com