|
 Wat kan ik genieten van het opgroeien van onze kinderen! Maar de tijd die vliegt en soms gaat het wel heel erg snel… Vanmorgen heb ik Marjan op school gebracht, met maar liefst twee vierkante meter bepakking en bezakking. Ja, ja dochterlief gaat op educatieve reis. En niet zomaar een kort tripje, nee ze gaat helemaal naar Florence, oftewel Italië, en zaterdag hoopt ze in de loop van de ochtend weer op school te arriveren. Tussendoor zullen ze ook nog een dagje rondhangen in Venetië. Dagenlang is ze al bezig de spullen bij elkaar te pakken. Een lange lijst heeft ze daarvoor van school gekregen. Want de leerlingen gaan in tenten en moeten zelf voor hun levensonderhoud zorgen!
Dus worden er boodschappen gedaan en met haar vriendin regelt ze wie wat mee zal nemen. De vouwwagen wordt opengegooid en de tent, luchtbed en tentzeil worden te voorschijn gehaald. Zaterdagmiddag wordt ze toch wel een beetje zenuwachtig en gaat ze de boel echt bij elkaar vergaren. ‘Mam, mag ik een pannetje meenemen?’ Hier word ik natuurlijk niet echt vrolijk van. Ik kook op inductie, dus geef mijn pannen liever niet prijs aan de gasbrander. ‘Mam, kan u een theedoek missen?’ Kijk, dat is wat gemakkelijker… ‘Neem die ene maar met die gaten, kun je hem daar direct weggooien.’ ‘Hebben we nog ergens waslijndraad? Ik zou voor de waslijn zorgen.’ Natuurlijk hebben wij geen waslijndraad op voorraad liggen. Rik wordt naar ome Piet gestuurd voor een meter of twee… en oh, natuurlijk niet de knijpers vergeten. Ook pleisters, paracetamol, oplaadbare batterijen voor de digitale camera gaan natuurlijk mee. En alhoewel ze al bijna zestien is, gaat er ook een knuffel mee! Ja, ja mijn kleine meid wordt groot. Zo staan we dus als moeders op de stoep tussen allemaal zenuwachtige en giebelende meiden, bij de bus op school, geduldig te wachten. Een hysterisch meisje komt er ineens achter dat ze haar mobiel thuis heeft laten liggen en valt bijna flauw… Hoe kan een meisje van zestien overleven zonder mobiel, vraag ik me af…? De laadruimte gaat open en de chauffeur laadt al de bagage in. Bij het zien van Marjans hutkoffer begint hij te mopperen. Vervolgens gaan we met de leerlingen en docenten naar de aula om onze God te vragen of Hij hun Gids wil zijn. Na een korte Bijbellezing en een reislied, psalm 121, wordt er gebeden en moet een ieder verplicht nog even naar het kleinste kamertje om een plas te doen. Eindelijk mogen ze dan nu echt in de bus en gaat het grote avontuur beginnen. Marjan en ik omhelzen elkaar stevig. Ze steekt inmiddels al een kop boven mij uit. Ik wens haar een hele fijne tijd en roep haar nog na: ‘En wat moet ik nu alleen met al die mannen thuis, ik zal je missen!’ Met een grote grijns stapt ze in de bus, ik denk dat ze me niet eens hoorde.. Met een flinke knoop in mijn maag loop ik -moederkloek die ik ben- een rondje om de bus en speur of ik haar ergens voor de ramen kan vinden… De koppen worden geteld en ja hoor, de bus kan vertrekken. De deur gaat dicht en de motor slaat aan. Daar gaat ze dan, ik geef een kus op mijn hand en blaas hem naar haar toe… Ze lacht en zwaait… en dan moet ik haar loslaten. Het vertrouwen hebben dat ze zichzelf wel redt en dit vertrouwen ook aan haar schenken. Ik weet dat het haar goed zal doen en dat ze veel plezier zal hebben. Ik stuur een klein sms-berichtje naar Kees ‘Schat, ze is vertrokken. Kus Ineke. Dan vertrek ik weer naar huis en ga over tot de orde van de dag. Ik doe m’n boodschappen maar in gedachten ben ik bij haar. Veel plezier schat! Ik hoop dat je snel weer veilig thuiskomt en bid of God als een Gids met jullie meegaat.
|
