Menu Content/Inhalt
Mijn eerste voetbalervaringen
woensdag 29 april 2009

ImageEindelijk, vandaag was het dan zover…. Mijn allereerste voetbal toernooi. Een mijlpaal in mijn jonge leven. Zoals ieder jaar vlak voor Koninginnedag werd er in Bleiswijk een schoolvoetbaltoernooi georganiseerd. Nu hoor ik u denken, maar jij Sam zit toch helemaal niet in Bleiswijk op school? Nee nee, dat klopt en daar begreep ik eerst ook helemaal niets van. Maar omdat ik in Bleiswijk woon en een andere school heel erg verlegen zat om mijn soort talent, kwam ik dus op de lijst van groep 3 bij een van ‘de Oosthoek’.

Gisteren op de valreep nog zo’n prachtig oranje synthetisch-plastic voetbalpakje gekocht bij het Kruidvat. Ik vond het prachtig, maar mama dacht er anders over… De kousen geleend van mijn grote broers. Scheenbeschermers vond ik ook nog ergens en achter het schot naast de dagboekjes van mijn moeder vond ik toevallig nog een stel snelle voetbalschoenen. Dus aan mijn tenue en attributen kon het in elk geval niet liggen.

ImageVanmorgen vroeg kreeg ik maar moeilijk mijn brood door mijn keel. Dat waren vast de zenuwen, maar ik móest van mama mijn brood met pindakaas op eten! Daar word ik uiteindelijk een sterke Soccer Boy van. Samen met Bart en mama gingen we richting de sportvelden. Want Bart mocht ook meedoen aan het toernooi en had er ook reuze zin in.

Rijdende weg vroeg ik nog aan mama: ‘Zit ik nou bij mijn klasgenootjes in een team?’ Ik begreep nog steeds niet waarom mijn school hier nu niet aan mee zou doen. Maar eindelijk begon ik het toch een beetje te begrijpen en daardoor zonk de moed me wel wat in de schoenen. Ik kwam dus in een team met allemaal vreemde jongetjes, vond ik dat wel leuk?

Op het sportveld aangekomen konden we dus eerst mijn team op gaan sporen. Dat was al een sport op zich. Maar al vrij snel hadden we ze gevonden, samen met hun moeders in een dug-out heet dat geloof ik. Mama wisselde wat woorden en ja hoor, gelukkig, het klopte allemaal. Dus zette ik me schrap en zei stoer tegen mijn ploegmaatjes: ‘We gaan winnen hé! We gaan ervoor.’ Met grote ogen keken ze mij aan….. maar gelukkig waren ze blij met me en konden ze mij goed gebruiken. De wedstrijd kon beginnen.

ImageHier en daar werd nog wat tactiek doorgesproken door een moeder, waarvan ik betwijfelde of ze nu wel wist dat we gingen voetballen. Maar die tactiek en zo, allemaal onzin, hadden wij helemaal niet nodig! Gewoon gaan. Achterhoede, arbiter, afstandschot, assist, balcontrole, crosspass, pasen en pinksteren en allerlei bekende voetbaltermen vlogen er om mijn oren over het veld. Ik maakte een crosspas, corner en een één-tweetje en wist ondertussen dat wie de bal kaatst hem terug kan verwachten. Ik waarschuwde de scheidsrechters en vertelde hen haarfijn met mijn handen hoe het moest, volgens mij hadden zij er geen kaas van gegeten. Ze begrepen er niets van! Niemand deed wat ik wilde en het hele spel liep in de soep. We maakten er een potje van, de moed zonk me in de schoenen. Hoe konden we de boel nog redden….

Van ellende ging ik maar een poosje in het doel staan, maar dat was een nog slechter idee. De ene na de andere bal vloog om mijn oren in het net. Misschien toch nog een beetje te weinig lengte? Het zweet droop uit mijn haren over mijn voorhoofd. Tot overmaat van ramp kreeg ik ook nog een bal midden in mijn giechel, maar goed dat mijn beide boventanden er al uit waren. Anders… ja, wat anders? Kortom het was absoluut geen verrassend duel. Sterker nog: een flinke nederlaag. Maar we hadden lol en hebben er alles aan gegeven. Maar helaas belandden we onder aan de ranglijst. Ik denk dat ik toch maar snel mijn zwemdiploma moet gaan halen dan kan ik eindelijk echt gaan trainen. Positief blijven denken. Een extra boterham met pindakaas... Ik vestig mijn hoop op volgend jaar en droom nu al van zo’n prachtig glimmende zilveren beker met van die hele grote oren!

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com