Menu Content/Inhalt
Hoera Verkeersdiploma!
vrijdag 12 juni 2009

Zoals misschien bekend, deden alle groepen 7 afgelopen week hard hun best voor het landelijke praktisch verkeersexamen. Dus onze Rik mocht daar ook voor zweten… Het verkeersexamen is harder nodig dan ooit, omdat het verkeer steeds drukker wordt. ImageNederland telt inmiddels 7 miljoen auto's. In 1990 was dit aantal nog 5,5 miljoen. Ook hebben mensen meer haast gekregen in het verkeer. Kinderen moeten tussen alle auto's door hun weg van en naar school veilig af kunnen leggen. Kennis over verkeersregels is daarvoor essentieel. Scholen zijn, samen met de ouders, verantwoordelijk voor het verkeersonderwijs van kinderen. Na het schriftelijk examen volgt het praktijkexamen op de fiets. Scholen moeten zelf dit examen organiseren en afnemen. Zo ook in Berkel en Rodenrijs…

Dat betekent dat ze de route uit moeten zetten en deze ook een keertje moeten proefrijden. Nu had Rik de pech dat hij precies op dat moment ziek was, nog een kleine kater van zijn schoolreisje denk ik… Dus de avond voordat hij praktijkexamen af moest leggen, brak er grote paniek uit! Want meneer wist natuurlijk niet hoe hij moest fietsen. Bedacht zelf al om de route gewoon ter plekke wel te zoeken… maar waarschijnlijk zal er dan zeker van veilig fietsen en bijzondere handelingen niets terecht komen. Dus gooide ik de fietsen in de auto en reden we samen de route op proef en dat viel reuze mee!

Alle basisscholen werkten samen en zo legden afgelopen dinsdag 300 leerlingen hun examen af. En omdat we als ouders hier ook verantwoording voor dragen, mocht ik plaats nemen bij één van de posten en de kinderen beoordelen op het kijken (veiligheid), het verrichten van bijzondere handelingen en het richting aangeven. ImageIk moet je zeggen ik had een prachtig plekje. Ik mocht anderhalf uur lang voor de ingang zitten van de oude brandweerkazerne. Ik had me lekker geïnstalleerd, paraplu voor de zekerheid, appeltje voor de dorst en twee heerlijke broodjes… Ik mooi zicht op de gigantische verbouwing van de Albert Hein, waar ook nog eens materialen geladen en gelost werden. Een stukje verder op op de weg waren stratenmakers die een nieuwe verbinding aan het aanleggen waren richting de nieuwe wijk. Daardoor waren er bovendien wegopbrekingen en er was een omleiding voor de fietsers. Plus dat er een stukje verderop geulen gegraven werden voor een glasvezelkabel die uitgerekend vandaag de grond in moest. Wat een hectische toestand! En hier tussendoor mochten de groep zeveners examen doen. De realiteit van elke dag…? Maar goed ze komen het wel tegen!

Wat dat betreft was het een ware vuurproef. Dus dat was goed opletten geblazen…. Ik mocht er natuurlijk niet één over het hoofd zien. De kinderen fietsten met mooi oranje veiligheidshesje voorzien van rug- en buiknummer aarzelend voorbij… Vervolgens mocht ik aanvinken dat ze gepasseerd waren en goed opletten of ze alles deden volgens het boekje. Goed rondkijken, veilig oversteken, richting aangeven voor de bocht, over schouder kijken en vervolgens in de bocht beide handen weer netjes aan het stuur… Nou dat was voor veel kinderen al een heel karwei. En ik kan je wel vertellen dat er heel wat kinderen, want ik ben streng, heel wat strafpuntjes van mij genoteerd kregen. Of dat het door de drukte daar ter plekke kwam weet ik niet… Één kind werd zelfs bijna geschept, die stak gewoon zonder te kijken over. Ik was geschokt en zeer verbaasd, voor mij was die gezakt!!! Toch was ik zelf ook niet helemaal zeker van mijn eigen veiligheid en werd ik tot tweemaal toe, bijna uit mijn klapstoel gereden. Uiteindelijk begon het ook nog eens te regenen en werd de boel nog minder overzichtelijk. Waardoor waarschijnlijk één kind zelfs helemaal niet op kwam dagen. Die was klaarblijkelijk het spoor bijster.

Verder was ik ook zeer verbaasd over alle andere weggebruikers die passeerden en neigde er af en toe naar te schreeuwen dat ze gezakt waren. Levensgevaarlijk en dat zijn dan volwassenen die als voorbeeld moeten fungeren! Ook met de bouwvakkers had ik het al snel helemaal gehad. Ze riepen naar de kinderen en lieten allerlei verpakkingsmaterialen over de weg waaien. Wat een zooitje! Gelukkig werd ik al snel weer afgelost en mocht een andere moeder het van mij overnemen. Ik ging bijna van mijn graad van de honger, want aan broodjes en appeltje was ik natuurlijk niet toegekomen en bovendien was ik vernikkeld van de kou. Maar gelukkig kwam zoonlief ’s middags trots met geheven handen uit school. Hij had zijn diploma gehaald. Dus de vlag kon in top. De fiets hebben we er maar niet bij gehangen. Maar of hij ook werkelijk veilig deelneemt aan het verkeer? Dat betwijfel ik… We vertrouwen erop dat er engelen om hen heen zijn… Dank U wel Vader!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com