Menu Content/Inhalt
'k Ben Apetrots!
vrijdag 19 juni 2009

ImageJa, ik schreef het al, eindelijk dat verlossende telefoontje… De spanning was te snijden. Al weken was hij hard aan het blokken. Maar hóe hard? Tja, daar kon ik als moeder geen idee van krijgen. Job is geen flapuit. Hij heeft inderdaad menig uurtje boven op zijn kamer doorgebracht, aan een heel oud schoolbankje, met inktpot uit mijn eigen lagere schooltijd! Misschien heb ik er ooit zelf nog wel aan gezeten, wie zal het zeggen… Dat schoolbankje had hij van de kamer van Bart en Sam gesjouwd omdat hij aan zijn eigen bureau niet echt lekker de ruimte had. Het maakt uiteindelijk ook niet uit hóe je leert, áls je maar leert…

Maar tussendoor wilde hij ook graag nog wat geld verdienen in de orchideeën, waardoor wij het soms wel eens betwijfelden of het schoolwerk er niet bij in schoot! We zaten hem daarom ook dikwijls achter z’n broek.. Maar Job zou Job niet zijn als hij alles gelaten over zich heen liet komen, nuchter als hij is. En verder geen man van vele woorden… dus moesten wij ook maar geduldig afwachten waar het schip zou stranden… En zo was gisteren het wachten op dat éne belangrijke telefoontje. Job werd helemaal plat ge-smst door Marjan en alle man, om hem een hart onder de riem te steken bij het afwachten van dit zo belangrijke nieuws. Ik wist niet dat het bij mij ook zoveel los zou maken. Image

Om mijn gedachten wat te verzetten en de tijd wat sneller te laten verlopen, voor het idee dan, ging ik maar eens flink de buitenboel onderhanden nemen. Marjan en Klaas waren door het vele lesuitval ondertussen ook al uit school, ik denk omdat de leerkrachten het druk hadden met de uitslagen. Maar gelukkig was daar om half twee al het telefoontje, ik rende naar binnen. Maar wat bleek, onze lollige Klaas had een grapje uitgehaald… het was loos alarm. Ondertussen lag Job lekker een middagdutje te doen. En ik maar stressen!

Iets over drieën bij mijn slaapkamerraam aangekomen, rinkelde de telefoon opnieuw… Zo hard als ik kon rende ik naar binnen. Onder aan de trap luisterde ik mee en dat ging zo van: ‘ja, ja oké..’ Het klonk niet echt vrolijk en de moed zonk me in de schoenen. Ik riep naar boven: ’En?’ Waarop Job slaperig reageerde: ‘Oh, dat was tante Arina…’ Met hangende schouders vertrok ik weer naar mijn emmertje, de overbuurman keek me wat bevreemd aan… Ik legde hem mijn stresssituatie uit, hij heeft ook net één kind op school en ik riep: ‘Jij komt nog wel!’ Wat duurt wachten toch lang, lang, lang... Image

En net toen ik begon te bedenken 'dit voelt niet goed' en de gekste scenario’s in mijn hoofd voorbij trokken, kwam daar uiteindelijk het telefoontje waar we zo op zaten te wachten! Dik geslaagd! Mooie cijfers, met zelfs een negen voor wiskunde. De leraar die Job belde was toevallig zijn wiskundeleraar en die was natuurlijk helemaal in zijn nopjes. Wat een vreugde, de tranen sprongen me in de ogen, ik hield het niet meer droog en sprong Job om z’n hals. Waarop Marjan mij met grote ogen aan staarde en dacht dat ik zonet gek geworden was… Ik, de emotionele moederkloek! Wat wordt hij groot, waar blijft de tijd. Job wat ben ik trots op je!!!

De vlag werd gehesen met in top zijn schooltas. Slingers werden opgehangen, ballonnen opgeblazen, mensen gebeld en gemaild. We snelden naar het dorp voor een prachtige taart, waarop stond te lezen ‘I DID IT!’

Natuurlijk moet je dit vieren, dus aten we gezellig buiten de deur. En ’s avonds lekker een spontaan feestje temidden van familie en vrienden. Jeugdleiders kwamen langs en dronken een borrel op onze student. Hij kreeg o.a. een biertender, waarop met grote letters stond: ‘Goed begin van je studenten carrière!’ Alsof je er met een tankje bier wel komt... Nou, dat moeten we zondag maar eens gaan uitproberen op zijn verjaardag! Job, nu genieten van je welverdiende rust! En voor na de vakantie, veel succes met je verdere studie bij INHolland in Delft en als je dat schoolbankje nu weer eens wil gebruiken, dan wil ik het wel even voor je versjouwen. Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com