| De Supriseday! |
|
|
| zondag 21 juni 2009 | |||||||
|
En gisteren was het dan zo ver… We verzamelden allemaal bij opa en oma thuis. Iedereen was op tijd, ongelooflijk want dat gebeurt bijna nooit! Er is altijd wel iemand te laat. Maar nee, deze dag natuurlijk niet. We zouden met auto’s achter opa en oma aan rijden. Ze wilden wel van één van de gezinnen een TomTom lenen. Maar ja, wie moest dat ding dan instellen en wat als we onderweg opa’s auto uit het oog zouden verliezen? Afijn, papa had snel nog even zijn zaterdagkrantje uit de brievenbus gewipt en toen bedacht dat mama maar moest rijden, dan kon hij nog even de krant lezen onderweg. Dus opa vroeg of alle chauffeurs naar de gang wilden komen, dan zou hij toch de chauffeurs enige aanwijzingen geven. Want we wilden natuurlijk wel met z’n allen een dagje uit! Mama ging naar de gang en stilletjes sloop ik achter haar aan... En wat vertelde opa daar? ‘Parkeren jullie je auto maar netjes bij de buurman achter het hek, de bus komt er zo aan!’ Dat was dus de eerste verrassing, we gingen met 26 personen met een bus op stap! Papa kon z’n krantje mooi vergeten… En ja hoor, terwijl de auto's weggereden werden kwam de bus aanrijden. Wat een feest, het leek wel een schoolreisje, maar nog steeds wisten we niet waar naar toe. Daar stonden tafels voor ons klaar met voor de grote mensen koffie of thee en voor ons een flesje drinken met een heerlijk gebakje. We genoten van het panorama en even dacht ik dat we in Madurodam waren. Prachtig dat uitzicht over de havens van Rotterdam en af en toe kwam er langs het raam van het restaurant iemand abseilen. Langs lange stevige kabels gleden ze naar beneden, lachen was dat. Tante Nicole had dit ook graag even gedaan, maar haar kleding leende zich daar niet voor...Natuurlijk gingen we ook met de ronddraaiende lift nog hoger de lucht in, best wel spannend. Toen weer in de bus en de koppen werden geteld. Opnieuw naar een grote stad, waar momenteel een heel belangrijk iemand logeerde… Ra, ra, ra… Onderweg werden de lunchpakketjes uitgedeeld en heerlijk slaatjes. Ja, de catering was goed geregeld.
Ondertussen was de dag al aardig gevorderd en gingen we weer richting Kruisweg. Daar haalden alle gezinnen weer hun eigen automobiel op, om daarvandaan richting restaurant ‘de Drie Hooibargen’ te vertrekken in Zoetermeer. Heerlijk was dat, ik heb nog nooit zoveel eten bij elkaar gezien. Ik mocht zomaar pakken wat ik wilde: poffertjes, ijs, kipnuggets, taartjes, patat en alles at ik door elkaar heen. Het zal vast wel een rommeltje zijn geweest in mijn buik. Boven was een speelzolder en tussendoor gingen we daar lekker spelen. Ik had het geweldig naar mijn zin! Het was zelfs nog leuker dan schoolreisje. Uitgeput kwamen we om negen uur thuis, na een heerlijk sopbeurt rolde ik zo mijn bed in… om te dromen over mijn heerlijke dag! Jammer dat het nu voorbij is, maar we hebben de prachtige foto’s nog. Opa en oma bedankt hoor! Ik wens u nog vele gezonde jaren en dat we nog maar veel met elkaar mogen delen. Een hele dikke kus van Sam de accordeonist.
Powered by !JoomlaComment 3.26
3.26 Copyright (C) 2008 Compojoom.com / Copyright (C) 2007 Alain Georgette / Copyright (C) 2006 Frantisek Hliva. All rights reserved." |
|||||||
| < Vorige | Volgende > |
|---|


Zaterdag 20 juni was één grote verrassingsdag!!!
We stapten allemaal in de bus en vertrokken, uitgezwaaid door de buren van opa en oma. Richting Zoetermeer, Pijnacker, Berkel en toen ineens weer richting Rotterdam. Oma gaf ons een kleine aanwijzing, we zouden in elk geval met de voeten van de vloer gaan, voor een kop koffie en een gebakje. En natuurlijk raadden we dat snel, we gingen richting de Euromast!
Na deze boottocht zetten we weer voet aan wal en stapten we weer in de bus richting het mooie Volendam. Dan moet je natuurlijk ook even over de dijk langs de haven flaneren. Maar dat was niet het enige waar we voor naar het vissersdorp gingen. Nee, we moesten met z’n allen in echte klederdracht op de foto. Ik kreeg nog even een spoedcursus accordeon spelen, want ik moest natuurlijk net als mijn opa zo’n trekzak vasthouden. En toen we dan eindelijk op de foto geschoten waren, kreeg mama ineens het idee om ook nog even alleen met ons gezin te poseren. Blij dat we waren! 
