Menu Content/Inhalt
Poezen-praat!
dinsdag 04 augustus 2009

Thuisgekomen van vakantie was met de veestapel gelukkig alles in orde. We maken ons altijd wel wat zorgen. Want stel dat er één van ons poezenvolkje per ongeluk geschept zou worden door één of andere wegmonster! En nu lieten we Victoria ook met enige zorg achter. Maar gelukkig is dat alles met een sisser afgelopen, mede door de goede zorg van onze nicht Elisabeth, die er ook zorg voor droeg dat ze de medicijnen binnen kreeg. ImageHet klinkt allemaal misschien een beetje overdreven, maar ons poes- en kattenvolkje is zeker voor de kinderen een soort van deel van het gezin. Er wordt dagelijks heel wat afgesjouwd met Victoria, Lodewijk en Karel. Bovendien geven ze veel plezier en troost als het nodig is. Een soort van therapeutjes!

We waren daarom ook weer heel blij, toen ze vrijdagsmorgens vroeg, de dag dat we thuiskwamen, gewekt werden door veel gemiauw voor het slaapkamerraam. Maar tot onze schrik hoorden we ook enig krols gemauw, waardoor bij mij direct de nekharen ten berge stegen. En ja hoor, Victoria was waarschijnlijk al weer op vrijersvoeten. En de vader (dikke zwarte kater) van Karel en de rest van de nesten, kwam eens poolshoogte nemen en nog meer dan dat, dacht ik! Ik had hem direct om alimentatie moeten vragen. Misbaksel dat hij is! Maar het bloed kruipt nu eenmaal waar het niet gaan kan... Dus hebben we Vickie direct de pil gegeven… Maar ja, wat er verder in onze vakantie voor affaires hebben afgespeeld? Daar moeten we maar naar raden.

Maandag toch maar de stoute schoenen aan getrokken, om er vervolgens een stokje voor te steken. Zo snel mogelijk contact opgenomen met de dierenpraktijk ‘de Beestenhoek’. Want een derde zwangerschap, in zo’n korte tijd,  moeten we toch maar niet wagen en willen voor Victoria. (Vind je het te intiem worden? Dan maar niet verder lezen). Ze kon donderdag vroeg nuchter terecht, dus dat was lekker snel! Zo bracht ik haar naar de polikliniek (slachtbank), ze moest eens weten. Angstig gejammer klonk uit het reiskoffertje… Ik gaf haar af en als alles liep volgens plan mocht ik ze aan het einde van de middag weer ophalen. Een heel kleine kitten was zonet onder narcose gebracht en een grote hond zat geduldig af te wachten. Het was in elk geval gezellig druk bij de Beestenhoek.

De dag verstreek en we kregen geen bericht, dus geen bericht is goed bericht! Rond een uur of vier gingen Rik en ik haar weer ophalen.. We waren niet de enige, die ons dierbare beestje weer op kwamen halen, dus zakten we op een bankje neer. Een bekende dame vroeg me, (heel dom) ‘je kom toch niet voor jezelf?’ Waarop ik reageerde ‘Welnee, voor mijn zoon!’ Rik keek met grote ogen aan. ‘Ja, ja hij wordt zo meteen gechipt! Hij loopt zo vaak weg…’ Waarop Rik heel pienter zei: ‘Ga ik dan onder narcose, of krijg ik een spuitje?’ We moesten er hartelijk om lachen… Vervolgens hoorde ik de assistentes praten over de arts, die ineens ook patiënt bleek te zijn… Ze was die middag flink gebeten in haar been en had daar een lelijke wond aan over gehouden. Moest na bezoek aan huisarts toch maar even door naar de eerste hulp in het ziekenhuis… Brrrrrr… dat waren flinke tanden geweest.

Vervolgens mochten we naar onze Patiënt Victoria. Alles was goed verlopen, eileiders en baarmoeder waren verwijderd. Maar het was een flinke klus geweest, want het zag er bijzonder vergroot uit!! Waarop het door mijn hoofd schoot, hellup we hebben toch geen abortus gepleegd? Met een kaal geschoren buikje en een aantal hechtingen, lag ze ons vanuit het koofje, door het traliehekje, beledigd aan te kijken. Een koofje verder lag de kitten, met helaas tot onze grote schrik, één achterpoot minder. Ik vroeg de arts met afgrijzen, hoe dit nu mogelijk was… Waarop hij zijn schouders ophaalde, hij was met een verbrijzeld achterpootje in de tuin van een collega te vondeling gelegd. Hoe is het mogelijk? Ook Rik z’n ogen stonden even op steeltjes, waarna hij voorzichtig met zijn vinger door het traliedeurtje wilde aaien.. Waarop hij hem angstvallig snel weer terug trok! Het schattige super kleine katertje, veranderde ineens in een groot monster en zette zijn kleine klauwtjes uit.

Afijn, Victoria mocht ik voorzichtig weer in haar reiskoffertje terug tillen. En na wat verdere informatie over de revalidatie, pijnstillers, antibiotica en een vette rekening te hebben betaald konden we weer huiswaarts gaan. Thuisgekomen likte Victoria met moeite haar wonden en rolde ze onderste boven door de naweeën van de narcose. Ze liep te waggelen als een eend en leek wel een kilo lichter. Nadat ze de volgende dag haar roes had uit geslapen en weer haar natje en droogje binnenhad, ging ze weer vrolijk en stoer aan de wandel. Gelukkig is ze al weer flink opgeknapt. Maandag moet ze nog voor de na controle komen en worden de hechtingen verwijderd. Hopelijk is dan al het leed geleden en zal ze geen last meer hebben van krolsheid. En verder door het leven gaan als oude, dikke vrijgezel!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com