Menu Content/Inhalt
Klotsende oksels..
woensdag 16 september 2009

Vandaag! Wat een dag! Een dag die telt voor een halve week… Vanmorgen vroeg, al een nat jongetje aan mijn bed. Ach, kan gebeuren zo’n ongelukje. Vooruit maar, de wasmachine doet z’n werk wel weer. Vervolgens vroeg uit de veren… want we hebben ze weer, die bloedzuigers! ImageVerder laat ik me daar maar niet over uit… Vervolgens smeer ik een boterham voor iedere krabbelende knul aan tafel. En help ze de deur uit richting school. Vanmorgen start ook de Bijbelstudiegroep weer. Heerlijk, ik heb er weer zin in. Maar eerst een stevig huishoudelijke gedeelte  voorzitten. En leidt dat maar eens in goede banen met 25 kippen bij elkaar, met ook nog eens 17 kinderen onder de vier in de crèche! Helaas was ik het strooivoer vergeten en is er maar met moeite tussen te komen. Maar het is gelukt. Heerlijk, zo’n pleisterplaats waar je om de veertien dagen veilig je ei kwijt kunt.

Gelukkig vergaderen we na de pauze in drie groepjes van acht personen. Na de vergadering met elkaar de boel weer opruimen en snel even langs de garage. Want lichtgesein van tegenliggers wijst mij erop dat er iets niet klopt en ja hoor, een kapotte koplamp. Thuis gekomen inmiddels half één, tafeldekken. De telefoon roept me, iemand heeft me dus nodig. Een bewoonster van de weg, wil me een bijzondere vraag stellen! Dus, reageer ik, kom maar op, ik zit er klaar voor. Ze steekt van wal: ‘In mei zijn we op vakantie geweest en toen hebben er waarschijnlijk achter ons huis kinderen gespeeld op het braak liggend terrein.’ Ohhhh… ‘Ze hebben doeltjes gebouwd van stenen en het waren kleine donkere jongetjes. Er is het één en ander in de sloot beland en we zijn een kruiwagen kwijt!’ Zuchttttt… ‘Nu dacht ik,’ gaat ze verder en ik voel hem al aan komen, ‘dat dat misschien jouw jongens waren… ik kan me namelijk geen andere kinderen voor de geest halen, hier op de weg.’ Tja, bedenk ik me snel, die kruiwagen een paar maanden geleden. Hoe kwamen ze daar ook al weer aan. Zo zit dus de vork in de steel!

Ik vertel haar eerlijk dat hier inderdaad een kruiwagen staat! En dat de jongens die kruiwagen ergens uit een container hebben gevist. Ze vinden wel eens meer iets., zo gaat dat. Ik Had toen natuurlijk al argwaan en Kees gaf hem bijna mee met het oud ijzer. Ze vertelt me dat haar man hem ’s middags nodig heeft, waarop ik natuurlijk beloof dat de schooiers hem direct komen brengen zodra ze uit school komen en dat ik een hartig woordje met hen zal spreken.

De achterdeur gaat met een zwaai open en de vrolijke boys vallen binnen. Ik steek direct van wal en vertel hen van de klus die ze zelf meteen mogen gaan klaren. Vol verontwaardiging kijken ze me aan: 'Die kruiwagen hebben we gevonden in een container! Dat hebben we toch gezegd! We brengen nóg eens iets voor u mee…' Ik reageer een beetje boos en vertel ze dat ze toch maar even samen de kruiwagen weg moeten gaan brengen en dat we verder nog wel praten.

Ik spring in de auto en rijd naar school voor de geplande tienminutengesprekjes van Bart en Sam. Ik bedenk mezelf en wat voor verrassing zal dat weer teweeg brengen… Gelukkig valt het allemaal mee en zijn de juffen vol lof over mijn pientere studentjes. Een uur later kom ik weer thuis en ben ik erg benieuwd naar het kruiwagendrama. In elk geval geen kruiwagen te zien! ‘En?’ vraag ik aan Rik. Met grote ogen kijkt hij me aan. ‘Ja, wat nu én?’ Zegt hij brutaal. Ik kijk hem doordringend aan. Hij vervolgt: ‘De mevrouw zal u zo meteen bellen… ze keek ons vol verbazing aan en zei: ‘Maar dat is onze kruiwagen niet!?’ ‘Dus?’ stamel ik. Hij gaat verder met zijn verhaal: ‘Ze mogen de kruiwagen van mij lenen, want ze hadden er toch direct één nodig?! En ik heb ook gezegd dat ze hem van mij mogen hebben, maar ze willen hem niet aannemen.’ Ik kan m’n oren niet geloven…

De telefoon roept me en ja hoor, daar zal je ze weer hebben. Aan de andere kant van de lijn klinkt weer de bekende stem. Ze vertelt me dat het niet hun kruiwagen is. We krijgen hem terug, maar of ze hem toch even mogen lenen. Ik barst in lachen uit en zij stamelt: ‘Voordat je ze op hun falie geeft, ze hebben het dus niet gedaan!’ En natuurlijk verontschuldig ik mezelf en vertel haar dat het echte vrijbuiters zijn en dat ik echt niet weet waar ze altijd uithangen. Ze is van mening dat dat wel gezond is, want brave kinderen die alleen maar thuis op de bank zitten zijn ook niet gezond en bovendien erg saai! Ze vertelt me dat ze de kruiwagen eerdaags weer netjes bij ons op de werf zullen zetten. Ja, ja, denk ik bij me zelf, als dat maar waar is. En anders? Tja, dan zit er niets anders op om hem gewoon weer door mijn schooiers op te laten halen. Weer een dag voorbij! Saai? Wel nee…

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com