Menu Content/Inhalt
Versierde voeten!
maandag 21 september 2009

Vorige week donderdag mochten we met versierde fiets of versierde schoenen op school komen. En dat was natuurlijk niet zomaar… De actie was georganiseerd door VVN (Veilig Verkeer Nederland). ImageTijdens de 'op voeten en fietsen dag' werden ouders en leerlingen gestimuleerd om lopend of op de fiets naar school te gaan. Zo ook bij ons. We konden met de school een taart winnen en de wethouder zou persoonlijk naar onze voeten en fietsen komen kijken. De 'op voeten en fietsen dag' was natuurlijk een prachtig moment om aandacht te vragen voor de verkeersveiligheid rondom de school. Zo konden ouders eens ervaren hoe de schoolomgeving eruit ziet zonder al die auto's op de haal- en brengmomenten. Ambtenaren of de wethouder konden zo, al dan niet via de media, gevraagd worden een verkeersonveilige situatie aan te pakken.

Dus versieren maar die handel! Mama was natuurlijk heel blij Image. ‘Hoe krijgen ze het verzonnen!’ riep ze uit. Ik ging het natuurlijk nog niet redden om met op fietsje naar school te trappen. En wandelen al helemaal niet. Nee, dat was veel te ver! Maar u begrijpt natuurlijk wel, dat ik ook graag met versierde voeten of fiets naar school wilde, al was het met de auto. Dus mama zei: ‘Ga zelf maar aan de slag.’ Zo klom ik op een stoel en toverde de grote glazen pot met behangerslijm en een grote kwast uit de bijkeukenkast. Vervolgens pakte ik een paar vrolijke Donald Duckjes en toen kon het behangwerk beginnen. Ik moet u zeggen, dat ging fantastisch en het zag er nog vrolijk uit ook. Ik zette ze te drogen op de plank in de bijkeuken en klaar was kees. Ze konden nog mooi een paar dagen drogen…

ImageIk was ruim op tijd! En toen mijn laarzen opgedroogd waren, zagen ze er nog mooier uit! Afijn, donderdag was het dus zover. Ik stond in de startblokken om naar school te vertrekken en mocht eindelijk die prachtig versierde laarzen aan. Ik haalde ze van de plank en schoof voorzichtig mijn voeten erin. Maar wat was dat nu? Het leek wel of de laarzen twee maten gekrompen waren… Na veel wrikken en sjorren zat m’n eerste voet erin. Maar ineens sprongen er scheuren in mijn mooie behangetje. Snel wikkelde mama een halve rol plakband om mijn laars. Dat was in elk geval nummer één. Omdat de boel gedroogd was, was de boel ook gekrompen. En toen nummer twee! Dat viel voor de bliksem niet mee. Draaien, porren, sjorren, rukken, duwen wat we ook maar deden, het wilde niet lukken. Uiteindelijk bedacht mama, dat ik dan maar op één laars en een klomp naar school moest gaan. Mijn humeur werd steeds slechter, want dat is natuurlijk stom! Dan zouden de kinderen me vast uitlachen…

Nog maar eens proberen en ja hoor, hoe het uiteindelijk toch lukte weet ik niet, maar m’n voet schoot erin. Gelukkig! Ik slaakte een zucht van verlichting. Mama gaf me toch maar een paar gewone schoenen mee, want heel de dag op zulke strakke laarzen lopen was natuurlijk niet zo goed voor mijn stampers. Afijn, ondanks dat ik met de auto op school kwam - wat natuurlijk niet de bedoeling was- had ik toch een hoop bekijks. Iedereen vond mijn laarzen Vet Cool ! Zelfs de wethouder had er wel een rondje op willen lopen… Uiteindelijk wonnen wij met de school de taart. De leerlingen kregen een appeltje en, u raadt het al, de meesters en juffen smulden de taart op. Toen het middag begon te worden, kregen mijn voeten het toch wel benauwd en wilden ze graag bevrijd worden uit hun benarde situatie. Maar dat lukte mij natuurlijk niet!

ImageDe juf moest er aan te pas komen. Rukken, trekken, sjorren, het leek of ze nooit meer uitgingen! Voor de rest van mijn leven met die malle laarzen rond lopen leek mij toch echt geen optie. Zie je me al zitten in het bejaardenhuis? Zo’n tachtigjarig mannetje met wel honderd wandelstokjes en dan Donald Duck laarzen… De juf had een idee, ik moest me stevig vast houden aan de verwarming en dan zou zij gaan trekken… Zo gezegd zo gedaan, een paar kinderen schoten ook te hulp. En plotsklaps schoot de juf keihard achteruit, met de laars in haar handen door de klas, lachen joh! Al waren de warme dampen die uit de laars kwamen drijven niet geweldig lekker Image. Maar gelukkig, dat was nummer één en vervolgens werden we er handig in, want nummer twee was zo gefikst. 

Bovendien zat de radiator nog netjes vast, want ik was even bang dat ik met mijn dikke spierballen dat hele ding van de muur zou trekken. Alles liep dus met een sisser af. Met een zucht at ik mijn appeltje voor de dorst en ik bedacht mezelf 'dit nooit meer!' Want zo'n avontuur heeft heel wat voeten in de aarde. Gelukkig mag ik volgend jaar op mijn fietsje naar school en dat gaat me vast wat gemakkelijker af. Ik kijk er nu al naar uit…

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com