Menu Content/Inhalt
Zeepaard in zwembad!
zondag 25 oktober 2009

ImageVrijdagmiddag, de laatste dag van de herfstvakantie, heb ik beloofd met de jongste drie een bezoekje te brengen aan het zwembad. Voor hen een feest, maar voor mij een moeten. Wat heb ik een hekel aan een zwembad… Alleen al zo’n badpak aantrekken vind ik een crime op zich. Al die ongewenste rolletjes en bengelende kipfiletjes onder mijn armen. Tja, mama wordt een dagje ouder. Maar stoer stap ik in de auto, een vriendje was al een half uur geleden gearriveerd en een neef en een nicht halen we nog snel even op. Ik bedenk me ineens toch nog even rechtsomkeert te maken voor het halen van een boek. Wie weet kan ik me daar wat mee vermaken? Een boek dat m’n zus na de zomervakantie in onze boekenkast plaatste over een zeepaardje of zo in de Theems. Met de woorden: ‘Kijk maar, misschien vind je het een leuk boek! Niet bijzonder hoor… Maar nogmaals, kijk maar.’ Ik gooi het snel in de tas met handdoeken, chips en pakjes drinken en rijd vervolgens met de zes kinderen richting zwembad.

In het zwembad aangekomen hijs ik me in mijn badpak. Ik heb het toch zeker al een jaar niet meer gedragen. 'Verrek' denk ik bij mezelf, 'of de rek is eruit, of ik ben toch echt wat kilootjes afgevallen!' En beide gedachten kloppen. Het geeft me een prettig gevoel, tenminste, die rek niet, maar die zeven kilootjes minder wel, ik begin bijna te huppelen… De jongens kunnen inmiddels niet wachten een duik te nemen. En ik? Ik zeg tegen Sam: 'Ga alvast maar, ik kom zo…’ En zo loop ik toch al treuzelend het zwembad binnen, waar de chloordampen m’n neus binnendringen. Ik bedenk mezelf 'en nu maar hopen dat ik geen bekende tegen het lijf loop.' De jongens zijn natuurlijk in geen velden of wegen meer te bekennen, ik heb geen kind aan hen. In de eerste de beste gemakkelijke stoel zak ik neer…

Ik vis het boek uit mijn tas en bekijk de wazige voorkant. Wat zie ik eigenlijk? Een mistige oever en een wazig gezicht van een jonge dame en oh ja, onder in de hoek een klein zeepaardje. Ik frons m’n wenkbrauwen. De titel luidt Een zeepaardje in de Theems en de schrijfster heet Susan Meissner. Ik sla het boek open en begin te lezen. Al snel zit ik in het verhaal. Heerlijk is dat, als je aan een boek begint en je zit direct in het verhaal. Het begint meteen al heftig, met de eerste regel: Stephens gehavende lichaam ligt nog geen twintig centimeter bij me vandaan. Zijn ogen zijn gesloten, maar ik kan niet zien of hij wakker is of slaapt… Na een bladzijde of tien, besluit ik me toch maar eens van mijn boek los te maken en een rondje te lopen om te kijken waar mijn waterratten uithangen. Want Sam heeft nog steeds zijn felbegeerde A diploma niet en ik ben benieuwd of hij al gesnapt is door de badmeester…

Natuurlijk roept er dan iemand naar me. 'O nee, de eerste bekende' denk ik. En ja hoor, een moeder van vriendjes in kleding! Niet in badpak! Ook een hekel aan het zwembad, dus ook zij offert haar vakantietijd op… Ik zie intussen mijn jongens met haar kinderen vrolijk in het water spelen, dus dat zit wel snor. Ik loop richting sportbad en bedenk mezelf dat ik niet zo kinderachtig moet doen. Ik duik in het koude water en zwem daar heel sportief wel geteld vier banen! Een hele prestatie vind ik. Ik ga weer richting stoel en zak lekker in mijn boek weg. En kinderachtig als ik ben, maak ik met mezelf de afspraak: tien bladzijdes lezen, zes banen zwemmen… een soort van zeepaardje? De jongens komen geen enkele keer bij mij buurten, dus lees ik lekker door en zwem ik braaf mijn baantjes. De middag vliegt om! En tot mijn verbazing ga ik het zwemmen nog prettig vinden ook. Al zwabbert mijn badpak wel wat irritant om mij heen en bedenk ik toch maar eens wat nieuws te kopen.

ImageDe kinderen worden inmiddels vermaakt door een DJ die allerlei muziek draait waarop ze in het water kunnen bewegen. Natuurlijk staan die van mij erbij en vraagt nichtjelief een nummer van Michael Jackson aan! Ik geloof m’n oren niet. En ja hoor, daar op de kant staan mijn drie stoere beach boys als echte Michael Jacksons (alhoewel hij overleden is) te dansen. Compleet met moonwalk, hand voor het kruis en verschillende kenmerkende moves van de overleden King of Pop. Snel loop ik door en doe of ik ze niet ken. De moeder in kleding ligt in een deuk.

Ik dwaal maar weer snel en gretig weg in mijn boek. Iemand die zich zou afvragen waar het boek over gaat zou denken dat ik in één of ander prentenboek voor peuters zit te lezen en vooral prachtige plaatjes zit te kijken. Maar nee, het gaat over het wonder van iets moois vinden op een totaal onverwachte plek. En in het verhaal speelt inderdaad een prentenboek over een zeepaardje een grote rol. Soms moeten we neerknielen en wachten tot een glimp van iets moois opvangen in onze vaak zo troebele wereld. En als we niet de tijd nemen om die stralende glittertjes te zoeken, is de kans groot dat we ze helemaal over het hoofd zien. Ik vind het een prachtig beeld, die visser die een prachtig zeepaardje vond tussen het zeewier in het ondiepe water van die smerige Theems, daar waar hij hem het laatst zou verwachten. Wat een geweldig beeld van hoop. Nog eens op zoek naar een mooi boek? Dit boek is een echte aanrader. En ontdek het zelf op de oevers, niet van het zwembad, maar wel van de rivier!

Ik duik nog eens in het helder blauwe zwembad, trek nog eens zes banen. Een blik op de klok vertelt me dat het kwart voor vijf is, de tijd vliegt om. De DJ neemt afscheid van de kinderen, een voorzichtig teken dat we het zwembad moeten verlaten…? In totaal heb ik zo’n zestig bladzijdes gelezen en zo’n baan of twintig gezwommen. Toch nog onverwachts een sportieve en geestverruimende middag! En Sam? Hij vertelt mij, onder het aankleden, dat dit zijn allerleukste vakantiedag was. Waarop ik hem verbaasd vraag waarom ‘Nou uuuuh’ vervolgt hij, ‘toen de badmeester vroeg of ik mijn diploma had, heb ik ja gezegd. Zo mocht ik eindelijk van de duikplank en alleen van de glijbaan!’ Waarop ik alleen maar met een grote ‘O’ antwoordde...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com