Menu Content/Inhalt
Sint bedankt!
zaterdag 28 november 2009

ImageAls ik maar niet bij de Sint hoeft te komen... Dat is de slogan van Sam. Ieder jaar vieren we als buurtvereniging van het buurtschap de Kruisweg het Sinterklaasfeest. Kruisweg is het buurtschap waar ik als kind opgroeide, het hoort bij Bleiswijk. Het beschikte toen nog over een eigen schooltje, ‘de Driesprong’, een kruidenier en natuurlijk een kroeg, ‘Harrie’s bar’. Dus alles wat we nodig hadden was er… Al bestond de school uit dertig leerlingen, met twee leerkrachten en beschikte de kruidenier niet over het assortiment van Albert Hein, we konden eten en drinken en prima leven!

Ook de gasflessen, want gasleidingen hadden we nog niet, konden we inruilen bij de kruidenier. Op een oud onderstel van een kinderwagen mochten wij als het nodig was de fles gaan wisselen. En o ja, de melk die haalden we met een ijzeren melkemmertje met inhoud 5 liter bij de boer. Die zijn mouwen van zijn overhemd oprolde en met zijn grote boerenhanden met behulp van een pint ons emmertje vulde. Menigmaal kwam het emmertje niet vol thuis en liet ik handig als ik (niet) was het emmertje onderweg vallen. We belden bij de buren, opa en oma, want een telefoon hadden wij nog niet. We waren als gezinnen zeer op elkaar betrokken en deelden lief en leed. Altijd stonden we als gezinnen voor elkaar klaar. In de hooitijd hielpen we als kinderen mee als donkere wolken dreigend samenpakten en de strobalen voor de wolkbreuk droog binnengehaald moesten worden.

We speelden doolhofje in het maïsveld, maar oh wee als de overbuurman er achter kwam dat wij ons in zijn goudmijntje verstopten… Zo heb ik ook nog eens weken naar de koeienmest gestonken, omdat ik koppie onder was gegaan in een gierput. Mijn laarzen zogen zich vast en liepen langzaam vol. Een soort van drijfzand leek het, waar ik niet meer uit los kon komen. Zo zakte ik langzaam weg in de vloeibare koeienstront. Ik was thuisgekomen niet meer te herkennen. We speelden boven op de bieten, klommen tussen de dubbelwandige muren tot zo’n tien meter hoogte en vierden daar met kaarsjes kerst! Bij dit buurtschap hoorde natuurlijk een buurtvereniging. Zij kwamen en komen al bijna 65 jaar op voor de belangen van de bewoners en daar hoorde zo nu en dan ook een feestje bij. Eén van die feesten is natuurlijk de verjaardag van de Sint.

Ik woon al lang en breed niet meer op de Kruisweg en zit inmiddels zelf in het bestuur van de wegvereniging op de Albert van ’t Hartweg.  Maar ik ben ondanks dat, nog steeds lid van die oude vertrouwde buurtvereniging. En zo vierden Bart, Sam en ik vandaag de verjaardag van de Sint bij de buurt. Bart en Sam voelden hier eerlijkheidshalve niet zo veel meer voor. Schoorvoetend gingen ze met me mee, maar gelukkig, die lonkende grote zak snoep die ze aan het einde van het feest krijgen maakt alles goed! Dus toch weer een goede reden om mee te gaan. Sam stelde wel één duidelijke voorwaarde: ‘Als ik maar niet weer bij de Sint hoef te komen. Als hij maar niet weer over die vervelende zwemles begint!’ Zowel vorig jaar als het jaar daarvoor was dit het geval. Twee jaar geleden, was hij met goede moed net begonnen met zwemles… de Sint wenste hem succes! Vorig jaar mocht hij weer bij de Sint komen en vroeg de Sint hoe het met zijn zwemles ging en of er al vorderingen waren.

Sam is nu niet zo goedgelovig meer en heeft er onderhand schoon genoeg van om bij die oude man een toneelstukje op te voeren, liedje te zingen en handjes op te houden voor de welverdiende pepernoten. Nee, daar was hij nu toch echt te groot voor. Dus beloofde ik hem, dat hij dit jaar echt niet bij de Sint op het matje hoefde te komen. Bij binnenkomst dus maar even een praatje gemaakt met de organisatie en hen op het hart gedrukt dat Sam beslist niet bij de Sint wilde komen. Afijn, na een poppenkastvoorstelling en een Pietengymnastiekje kwam de langverwachte Sint, die natuurlijk altijd te laat is, de schuur binnen. Hij werd verwelkomd door allemaal enthousiast zingende kindertjes met rode wangen. De Sint nam plaats op zijn mooi versierde stoel en pakte zijn grote boek. Het ene na het andere schattige kindje mocht naar voren komen. Samen met mijn oud-lagereschoolvriendinnetje sloegen wij het gade.

En toen ja, hoe was het mogelijk, hoe kon het gebeuren, klonk met zwaar gedragen stem: ‘Is Sam van Egmond ook weer aanwezig dit jaar? Nee, nee (met vinger in de lucht) hij hoeft niet bij mij te komen, want daar heeft hij een hekel aan. Maar wil Sam even gaan staan, zodat de Sint kan zien hoe het met hem gaat?’ En nog erger: ‘Sam hoe is het met je zwemles?’ Ik zakte bijna door mijn stoel, twee grote boze bruine ogen doorboorde de mijne… Zijn blik was genoeg, lekker, bedankt hoor Sint! Hoe leg ik dit uit? Nooit, nee nooit gaat Sam meer mee, naar het Sintfeest van de buurtvereniging. Hij stinkt er niet meer in. Al zijn vertrouwen in mij is weggesmolten als sneeuw voor de zon! Al werd hem een vuilniszak vol met snoep beloofd… Ik kan het mooi bekijken met mijn buurt-Sint-feestje, want wat heb ik daar nog te zoeken zonder kinderen? Einde oefening. Einde jeugdsentiment! Einde lidmaatschap! Einde… Sint, bedankt!

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com