Menu Content/Inhalt
Smetteloos wit!
zondag 20 december 2009

ImageWinterwonderland! Wat een pracht, wat een genot! Wie alleen kan dit bedenken? Als lichte pluisjes dwarrelen de duizenden vlokjes geluidloos naar beneden. Koning Winter laat even al zijn pracht zien en zendt zijn vriendelijke groeten. Wie had dat gedacht? Het is genieten, slee en schaatsen komen van de zolder. Dassen, mutsen, wanten en dikke sokken worden achter het schot uit een koffer gesjord. Het is feest, de kleine vlokjes betoveren de dag en alles is bedekt met één dik schitterend kristallen deken. Alsof er flink gepoederd is met een bus fijne suiker.

Ook door onze jongens wordt dit begroet met een gulle lach. Het pad is ver te zoeken, de treden zijn niet meer. Wel zijn er de kleine voetsporen van onze viervoeters en de pijltjes van het roodborstje en de koolmees. Het huis heeft een dikke mantel aan en de bomen hebben mutsen op. Wat is de schepping mooi, het is net een sprookje.

En ik denk terug aan de boekjes van W.G. v.d. Hulst die ik vroeger kreeg bij het zondagschool kerstfeest. Zo van: ’t Was midden in de winter. ’t Was midden in de nacht. En ’t was héél koud. En héél stil… De maan keek om een hoekje van de wolken. Zij lachte… want de hele wereld was wit. Het was koud, bitter koud. En ik zie de schilderachtige plaatjes die daarbij hoorden, wat een nostalgie! Maar nu mogen we opnieuw genieten van een winterwonderland. Vanachter de vensters lekker bij de houtkachel en een warme kom chocola. In de grote ceder voor ons huis is het een drukte van belang. Een soort van voedselbank voor lijster, merel, het roodborstje en de deftige koolmees. Gulzig wordt er gepikt met de kleine snaveltjes van de vetbollen.

Maar o wee als we op pad moeten met ons automobiel. De kerkdienst van vanmiddag viel bijna in duigen en dreigde zelfs even niet door te gaan. Een grote schep ging mee in de auto en voordat we te kerke gingen, moest er eerst wat werk verzet worden. Met z’n allen duwden we ons trouwe vierwielertje de dam af, of hij nu wilde of niet, hij moest er aan geloven. Eenmaal op de weg, allemaal ingestapt en voorzichtig met een swingend kontje richting kerk gekropen… We hebben het gered en kunnen weer met wat geestelijk voedsel de nieuwe week in. Op weg naar het kerstfeest. Gods Zoon werd een mensenkind, hulp'loos en klein, opdat onze zonden, zo rood als scharlaken, wit, smetteloos wit als de sneeuw zouden zijn.

Image

Image

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com