Menu Content/Inhalt
Verjaardagsgevoel
vrijdag 15 januari 2010

ImageVorige week was Sam jarig en als u een regelmatige bezoeker bent van onze site, zal dat u niet ontgaan zijn. Vandaag sieren de slingers en ballonnen opnieuw de kamer en de zelfgebakken taarten staan al klaar in de koelkast! Verjaardagsgevoel, wat is dat eigenlijk? Toen we op Sam zijn verjaardag na het eten uit zaten te puffen en blij waren dat de rommel van de visite weer aan kant was, was Sam wat aan de stille kant. Hij klom met zijn acht jaren oud op mijn schoot. We keken wat TV. Ik vroeg Sam: 'En hoe was je verjaardag?' Geen antwoord. Ik keek hem bedenkelijk aan en vroeg hem nogmaals: ‘Nou?’ Zijn gezicht betrok nog meer en ik bedacht mezelf 'dit is foute boel!' Tevergeefs wachtte ik op een antwoord. Een dikke traan rolde over zijn wang. En toen kwam het hoge woord eruit: ‘Ik voel me helemaal niet jarig…’

Ik keek hem geschrokken en met medelijden aan, mijn hart brak. Ik kon mijn oren niet geloven. Met een mond vol tanden zat ik daar, moe van al het uitsloven. Want wat had ik mijn best gedaan! Grote ballonnen met een dikke acht, slingers en taart. De postbode kon de post bijna niet sjouwen… Snoep, zakjes chips gedeeld en we aten nota bene, zijn zelfbedachte menu, patat met kippenpootjes en viersterren ijs na, wat ik speciaal nog was wezen halen in de supermarkt. Ik vroeg hem verbaasd: ‘Vielen je cadeautjes tegen?’ Nee dat was het niet. ‘Waren er te weinig mensen?' Maar ook dat was het niet. ‘Voel je je niet lekker? Geen antwoord. Kees keek met lede ogen toe, rende naar de koelkast, waar opnieuw een rondje gebak uit werd gehaald en acht kaarsjes op geplant. Nogmaals zongen we uit volle borst ‘Er is er één jarig, hoera, hoera…’ Gelukkig klaarde de jarige toen weer een beetje op.

Inmiddels draaiden de raderen op volle toeren en ik ging in gedachten terug naar mijn eigen kinderjaren. Wat keek ik lang van te voren uit naar die grote dag! Het maken van een verlanglijstje, je verjaardagskleding, de post en natuurlijk je favoriete eten. En dan kwam daarbij het kinderfeestje, wat gingen we doen, wie nodigde ik uit. Altijd weer een probleem waar ik met mijn moeder niet uitkwam... En dan ging mijn vader weer accordeon spelen, wat overigens alle kinderen leuk vonden behalve IK. En hoe langer ik uit keek naar die verjaardag, hoe groter de verwachtingen en hoe slapelozer mijn nachten vlak daarvoor werden. En ineens viel het kwartje. Dat is het, natuurlijk!

Sam had zolang naar zijn verjaardag uitgekeken en nu was de feestdag al weer voorbij gevlogen. Hij had een kater! Bovendien kon het aftellen weer beginnen van voren af aan 365, 364, 363…en dat zijn nog heeeeeel veel dagen. Mijn kleine kerel al weer acht jaar oud. En ik begon Sam te vertellen over mijn verjaardagsgevoelens. Hoe ik verlangde naar zo’n prachtige pop, die alles kon, boertje laten, slapen en liedjes zingen. Zo’n zachte pop die bijna echt leek. En wat kreeg ik op de grote dag? Een pop met stijve benen, die op z’n kop moest houden wilde er geluid uitkomen. En wat riep de pop dan? Hartverscheurend: 'Mamaaaa….' Of iets wat daarop leek. En verder helemaal niets! Hoe ik één keer sandalen kreeg en ik rekende op een nieuwe fiets en er een tweedehandsje van de vliering werd gehaald. Wat viel het tegen.

En toen deed Kees er nog een schepje bovenop. Kees die ondertussen ook terug blikte naar zijn kinderverjaardagservaringen. Hij vroeg eens een auto die op afstand bestuurbaar zou zijn… maar wat kreeg hij? Een auto met een stroomdraadje eraan waar je achter aan moest rennen. Wat keken we uit naar die verjaardagen, maar wat viel het altijd weer tegen. En langzaam klaarde Sam op… Hij blies in een keer zijn kaarsjes uit en wij klapten in onze handen. Met de woorden: ‘Wat een grote blaas heb jij!’

En vandaag herhaalt zich de film. Vandaag is Bart jarig. Tien jaar oud/jong. Een mijlpaal. Vannacht hebben we al voor hem gezongen. Want gisteravond hadden we een bruiloftfeest van een neef en mochten de kinderen mee. Klokslag twaalf uur werd hij door alle bruiloftsgasten toegezongen. Hij is nog nooit door zo’n groot gezellig koor toegezongen. Maar ’s avonds een vent ’s ochtends een vent.. Dus vanmorgen weer vroeg op en natuurlijk vrolijk zijn want je bent jarig. De slingers hingen opnieuw op, maar nu andere. Kees kwam even vanaf de tuin buurten en samen zongen we opnieuw de jarige toe. De cadeautjes werden met gelukswensen gegeven en natuurlijk hartelijk ontvangen. We ontbeten met elkaar en voordat we dankten voor het eten zei Bart plotsklaps: ‘Ik voel me helemaal niet jarig!’ Wel heb ik van mijn leven bedacht ik mezelf. Zijn verjaarsdag is nog niet begonnen of……

Gelukkig ben ik zelf ook kind geweest en weet ik hoe de gebaksvork in de steel steekt! We hebben veel te hoge verwachtingen die uiteindelijk niet waargemaakt worden. Of zijn we gewoon verwend????? Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com