Menu Content/Inhalt
Haïti
vrijdag 22 januari 2010

ImageOp 12 januari was er een verschrikkelijke ramp op Haïti. Door een ongelooflijke aardbeving kwamen tienduizenden mensen om het leven en raakten een miljoen mensen dakloos. De aardbeving was de zwaarste beving van de afgelopen tweehonderd jaar in het Zuid-Amerikaanse land. Haïti is één van de armste landen ter wereld en de gebouwen zijn niet sterk genoeg om tegen zo'n zware aardbeving te kunnen. Veel gebouwen stortten in en tienduizenden mensen kwamen onder het puin terecht, ik kan niet eens tot zover tellen! Ik begrijp er niets van en kan er met mijn kleine beetje verstand niet bij!

Je huis, je school, je kerk en de supermarkt waar je altijd veilig dacht te zijn, stortten zomaar in. Als kaartenhuisjes vielen ze om. Inzamelacties werden op touw gezet en gisteren kon ik met eigen ogen zien, hoe al dat geld binnen stroomde. Maar dan die beelden tussendoor van al die klemzittende mensen en kinderen die gered werden. Hulpverleners en snuffelhonden, mensen in paniek, ik kan me er maar moeilijk iets bij voorstellen. Maar dat dit erg is, is wel heel duidelijk. Het maakt grote indruk op mij. Het land is na de aardbeving één grote puinhoop. Wegen zijn onbegaanbaar en mensen hebben zoveel honger dat ze om de kleine beetjes eten en water vechten. Daarom worden er ook veel militairen naar het land gestuurd om te zorgen dat de hulp goed terecht komt.

Iedereen weet inmiddels wel hoe het er in Haïti nu voor staat. Ik heb getwijfeld of ik hier een stukje over zou schrijven. Er wordt al zo veel over geschreven, u weet heus wel hoe erg het is, en er komt al veel geld binnen... maar ik, klein als ik ben, heb gewoon de behoefte ook iets te doen. We praten er op school veel over en volgende week gaan we met school acties op touw zetten. Maar vandaag was ik vrij en stond er een dagje spelen gepland bij een vriendje in Bergschenhoek. Eerst lekker uitgeslapen en om half elf afgesproken met Thijs. Toen ik daar vanmorgen aan kwam stond er al een ontzettende grote tas met lege limonadeflessen. Die had stoere Thijs allemaal al ingezameld door langs de deuren te gaan.

Samen trokken we de stoute schoenen aan en gingen we verder waar Thijs gestopt was. We drukten flink op de bellen, rammelden aan de brievenbussen en klopten op de deuren. We vroegen heel beleefd om statiegeldflessen voor Haïti. Er werd verschillend gereageerd, sommige mensen gaven gul, andere vertrouwden ons niet en dachten dat we bandieten waren en het geld lekker in ons eigen zak staken. Bij één mevrouw drukten we wel duizend keer op de bel, die was een beetje boos, want één keer was volgens haar wel genoeg. Daar kregen we natuurlijk niets. Maar bij een volgend adres kregen we zomaar geld in onze handen geduwd… Fantastisch toch?

Toen we zoveel flessen hadden verzameld, dat we het bijna niet meer konden sjouwen, hebben we ze met de buggy van Thijs zijn kleine broertje naar de supermarkt gebracht. Want aan lege flessen hebben ze op Haïti niets. Maar wel als we ze inleveren bij de supermarkt en dat loonde flink de moeite. Toen we alle flessen één voor één in het statiegeldapparaat hadden geschoven, kwam er na een druk op de knop een prachtige lange bon uit. Met de lege buggy en een dikke portemonnee liepen wij moe maar tevreden de winkel uit. Natuurlijk is het geen miljoen, maar alle kleine beetjes helpen. Helpt u ook mee? Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com