Menu Content/Inhalt
Sprookje?
vrijdag 05 februari 2010

ImageIn het hart van Nederland, aan de rand van Apeldoorn, ligt het ruim 300 jaar oude Paleis Het Loo. Sinds 1984 is dit voormalige Koninklijk Paleis na een grondige restauratie opengesteld voor het publiek. In sprookjes wonen prinsen en prinsessen in paleizen en kastelen. Paleizen met rozenstruiken en Doornroosjes. En zo wanen mijn zus en ik, met koptelefoontjes op het hoofd, ons een dagje in het leven van prinsen en prinsessen. Door middel van een audiorondleiding proeven wij de sfeer van het leven in een paleis. Onder oorverdovend hoefgetrappel van paarden, het knarsen van wielen, de bevelen van de garde, trompetgeschal op het dak. En het oude pijporgel in de kapel speelde; Blijf mij nabij, wanneer het avond is, wanneer het licht vergaat in duisternis....

We maken kennis met Willem I, Willem II en nog veel meer Willemen die vanzelf volgden. Met Mary de vrouw van één Willem, Lodewijk, Victoria… en noem maar op. We komen er achter dat het leven in een paleis niet altijd lijkt wat het is. Voor velen blijkt het mooie sprookje vaak een soort van boze droom. Zo werd bijvoorbeeld in ons oor gefluisterd dat prinses Sophie begraven werd in haar trouwjurk, omdat op de dag dat ze trouwde met een veel oudere landheer, waar ze tegen haar zin in aan uitgehuwelijkt was, ze als het ware stierf op haar trouwdag En de arme freule werd dus inderdaad met trouwjurk aan begraven.

Toen Willem III stierf werd de 10-jarige Wilhelmina koningin. Het prachtige speelgoed verdween achter glas en Wilhelmientje kreeg een spoedcursus en werd binnen afzienbare tijd klaargestoomd om het land te regeren. Tot zij 18 jaar werd nam haar moeder Emma als regentes het koningschap waar. Het Loo was het lievelingspaleis van Wilhelmina, ze heeft er dan ook bijna heel haar leven gewoond.

En zo werden wij op de hoogte gebracht van het wel en wee van drie eeuwen bewoning door de Oranjes. Tussendoor klapten vrolijke lakeien, stalknechten, voorleesdames en kleedsters via ons koptelefoontje uit de school en vertelden hoe zij dachten over het Koninklijke volk. En dat was soms niet mis. Natuurlijk gedroegen wij ons niet als prinsessen, maar probeerden we samen in een hemelbed te duiken voor een ludieke foto maar helaas dit wilde niet lukken. Ook de gereconstrueerde tuinen met hun waterwerken en sierlijk gelijnde bloemperken die de sfeer van de 17de eeuw ademen, hebben wij natuurlijk bewandeld. Als je je nu nog eens bedenkt dat hier rond 1685 allemaal zand en heide was, is het een wonder dat Willem en Mary deze plek in zo’n paradijs hebben kunnen omtoveren en wij er nu na driehonderd jaar weer zo van kunnen genieten.

Helaas hebben we de stallen links moeten laten liggen, want daar was geen tijd meer voor. Hoogste tijd om in ons eigen koetsje terug te keren naar ons schamele stulpje. Het was een heerlijk koninklijk dagje uit, een echte aanrader.

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com