Menu Content/Inhalt
Sok-poppen-theater!
woensdag 17 februari 2010

ImageEen poosje geleden, leerden we in mijn groep uit ons taalboek. We lazen een verhaal over jongens en meisjes die met elkaar mooie fantasiepoppen gingen knutselen. En opeens bedachten we met elkaar dat wij dat ook wel leuk zouden vinden. Dus zo gezegd zo gedaan. De volgende dag mochten we in opdracht van de juf allemaal een oude sok (nee, niet je moeder), knopen, kralen, wol, kwastjes, kantjes, koordjes, garen en allerlei mogelijke restjes stof meebrengen. En met al deze materialen mochten we onze eigen fantasiesokpop maken. Een sok die je over je hand schuift en dan ineens op een gekke, mooie, deftige fantasie pop lijkt.

Het resultaat mocht er zijn, sokken veranderden zomaar in één handomdraai in prinsesjes, kikkers, paarden, poesjes, popzangers, politie’s, en noem maar op. Alle poppen vormden met elkaar een prachtig en fantastisch, kleurrijk geheel. Natuurlijk mochten we de pop mee naar huis nemen… ImageMaar een week later bedachten we ineens met z’n allen dat het eigenlijk ook wel leuk zou wezen iets met onze sokpoppen te doen. Niet zomaar, nee met een bepaald doel. Ja, natuurlijk Haïti! En zo werd het idee geboren om met kleine groepjes uit de klas een optreden te verzorgen voor onze ouders. We verzonnen verhalen en sprookjes en speelden dat uit met onze poppen, er werd hard geoefend. Alle ouders werden door ons met een zelfgeschreven uitnodiging uitgenodigd.

Dinsdag was de grote dag van ons optreden… Maar toen ik de avond daarvoor aan mijn moeder vroeg waar mij sokpop was, kreeg ik de schrik van mijn leven. Helaas was de pop vermoord door Lodewijk, de gruwelijke kat. Met als gevolg dat Mama hem zonder pardon in de vuilnisbak had gekieperd. Alle alarmbellen gingen rinkelen, want wat moest ik morgen zonder sokpop, oftewel met een blote, bleke hand? Ik stond op m’n kop in de vuilnisbak, lekker fris, maar geen spoor was te vinden van mijn creatieve kunstwerkje. Grote paniek… wat nu? ImageIk kon toch niet met lege handen op school verschijnen? Maar mama stelde me gerust, trok de naaidoos uit de kast, zocht een oude stinkende sok en ging snel aan het werk. In een handomdraai was de sok veranderd in een soort van paardhondje of iets dergelijks.

Hier was ik niet helemaal blij mee.. Maar vooruit, daar zou mama vanzelf wel achter komen bij de voorstelling, de volgende dag. Dinsdag was de grote dag, we waren best een beetje zenuwachtig en de één had nog hogere plankenkoorts dan de ander… Maar we steunden elkaar en met het goede doel voor ogen, zouden we het zeker redden. Bovendien hoefden we niet óp de planken te staan, maar er achter. De ouders werden door ons gastvrij ontvangen in de speelzaal op school. Dom, die lui, ze gingen allemaal achterstevoren op de banken zitten, ze wisten duidelijk niet hoe een theatervoorstelling in zijn werk ging. Afijn toen iedereen netjes met de neuzen de goede kant op zat kon de show beginnen. In kleine groepjes verdwenen wij achter de planken die de juf had neergezet. En veranderden onze handen ineens in levensechte poppen.

ImageHele stukken werden ten tonele gebracht, over pesten, prinsessen die veranderen in kikkers, een schetenlater waar niemand mee wilde spelen, een gestolen schatkist en ik? Als laatste trad ik met mijn pop op, samen met mijn twee maatjes Jesse en Esther, in een popgroep met de naam ‘JES’! En daar stond ik dus mooi voor schut, met mijn zingende paardenhondenpop in de popgroep. Van schrik kon ik opeens niet meer zingen en hield mijn pop demonstratief zijn grote mond stijf dicht. Hij gaf geen kik meer, het werd hem allemaal teveel. Gelukkig kregen we een oorverdovend, staand, ovationeel applaus van de ouders. Het was een hele ervaring, zo’n sokpoppentheatervoorstelling en bovendien bracht het aardig wat geld in het het laatje voor Haïti. En daar was het ons tenslotte allemaal om te doen! (Neem voor de foto's een kijkje op www.gbskoninginbeatrix.nl )

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com