Menu Content/Inhalt
Waar doe ik het voor?
vrijdag 12 maart 2010

ImageAfgelopen donderdag mochten Bart en zijn klasgenoten met gekke haren op school komen. Het schijnt dat de kinderen nogal vaak tijdens de les met hun haar zitten te frutselen. Donderdag vierde de juf haar verjaardag, dus een mooi moment om hier iets creatiefs mee te doen. Dit kwam mij woensdagavond pas ter ore. Ik dacht nog bij mezelf 'we hebben vast nog wel een busje verf staan.' Eerst maar naar de kerk om te bidden en dan zien we wel weer. Maar nee, Bart had andere ideeën, hij wilde dit keer echt origineel zijn. Of ik misschien wat leuke figuurtjes in zijn haar wilde scheren. Nu ben ik best behendig met schaar en scheermes, maar figuurtjes en liefst nog het Ajaxlogo, nee dat ging me wat te ver. Ik kreeg wel een ander idee...

Het was namelijk hoog tijd voor een knipbeurt. Dus stelde ik voor om hem voor de helft te knippen en te scheren. Maar nee, dat was écht te gek. Dus toen ik hem ’s avonds naar bed bracht toch maar even op zoek naar een busje haarverf. De partydoos werd van de bovenste plank gehaald en natuurlijk was de verf op. Teleurgesteld ging onze vriend naar bed. Ik beloofde hem wel iets te bedenken. Dus dag poes, dag vent, lekker slapen, niet meer horen, tot morgen, het komt piekfijn in orde. Maar ja, wat moest ik verzinnen? Met het beetje peenhaar dat hij bezit is normaal al niets te knutselen. Toen ik zelf in mijn bed lag prakkizeerde ik me suf wat te doen met gekke haren… En toen werd er plots een cool idee geboren, met recht een lente-idee! Ik trok m’n plan en zette de wekker op kwart voor zeven.

Volgende morgen dus vroeg uit de veren en Bart gewekt, die was natuurlijk lekker vrolijk. Alle benodigdheden bij elkaar geraapt in het donker, m’n paasdoos achter het schot vandaan, een bus haarlak, krulspelden, stro… Bijna bij de laatste tree van de trap, zwikte ik door mijn enkel, dat begon allemaal lekker. Afijn iedereen natuurlijk meteen wakker door mijn noodkreet *@#%! Even gewreven en toen maar snel verder gehold richting keuken want we hadden geen tijd te verliezen. Aan de slag! Alle benodigdheden stonden op tafel en Bart keek zijn ogen uit. Hij had maar weinig vertrouwen in zijn gekke moeder. Ik begon zijn haar bovenop te touperen, draaide er vier krulspelden in in de vorm van een vierkant. Natuurlijk ging dit niet zonder pijn, maar wie mooi wil zijn moet pijn lijden, dus... Ik draaide een dikke elastiek om de krulspelden en zo vormde zich al een mooi kommetje op zijn hoofd.

Vervolgens kon ik met het stro, de veertjes en de bladeren aan de gang en maakte ik van het kommetje een prachtig nestje. Bart z’n gezicht trok strak van de krulspelden, werd al maar langer en ik zag de bui al hangen. Ik haalde nog wat bisonkit uit de la en lijmde daar voorzichtig de echte kievitseitjes mee vast. Het begon er op te lijken. Bart werd wel wat nieuwsgierig en wilde graag zien wat ik allemaal op zijn hoofd aan het uitvreten was. Dus rende hij naar de spiegel om een blik te werpen op zijn gekke haren. Een grote schreeuw van afschuw klonk vanuit de hal: ‘Maar dit is veel te gek, ik loop voor schut en bovendien is dit voor meisjes!’ Dikke tranen! Ik was verbijsterd en riep uit: ‘Maar wil je nu eigenlijk gekke haren of niet?’ De angst sloeg Bart om het hart, bang om uitgelachen te worden. Maar om gekke haren moet toch juist gelachen worden? Image

Ik riep hem terug naar de keuken, want ik was nog niet klaar met hem. Er moest nog een kaartje aan gehangen worden, met de tekst ‘Lentekriebels'. Maar ik kon op mijn kop gaan staan, hij was er helemaal klaar mee. Ik stond in dubio, ruk ik dat hele bliksemse vogelnest met één ruk weer van zijn hoofd, of? Ik besloot dat hij er gewoon mee naar school moest, ik was tenslotte niet voor niets zo vroeg opgestaan. Wat heb ik het als moeder toch zwaar... Haal ik alles uit de kast om het hem naar de zin te maken, krijg ik stank voor dank! Ik sloop naar boven en drukte Rik op zijn hart niet te lachen als hij naar beneden kwam en Bart zijn vogelnest zou zien. Iedereen werd geïnstrueerd en Sam sprak zijn grote broer nog bestraffend toe dat hij een eventuele prijs maar aan zijn moeder moest geven...

Ik besloot ze zelf maar met de auto naar school te brengen. Bij school aangekomen, rende Bart als een schuwe haas met een nest op zijn kop richting klaslokaal. Schichtig om zich heen kijkend of niemand hem zag. Ik wist niet dat hij zo hard lopen kon. Riep hem nog na: ‘Sterkte hoor en laat je niet op je kop zitten!’ Image Arme jongen, moest ik hem dit nu wel aandoen? Ik dacht bij mezelf 'we zien wel wat er van komt…' De dag duurde lang en telkens gingen mijn gedachten naar mijn Bartje met het schattige lentenestje op zijn hersenpan. Met zijn grote mond en zijn kleine hartje, te bang om uitgelachen te worden. Hoe zou het met hem zijn? Toen ’s middags de limonade en de troostkoekjes op tafel klaar stonden, vloog de achterdeur open. Bart kwam binnengerend met een smile van oor tot oor. ‘Raad eens?’ Ik keek hem met grote ogen aan. ‘Eerste prijs!’

Image

Image

 

Schoffelen

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com