Menu Content/Inhalt
Hoera diploma A?!
woensdag 17 maart 2010

ImageTja, hoe zal ik beginnen. Het is een lange soap… Vandaag vierde ik een jubileumfeestje want ik zat om precies te zijn twee en een half jaar op zwemles! Ja, ja dat is een feestje waard, vind u ook niet? Alhoewel het wel een beetje dubbel voelt voor mij. Natuurlijk had ik dat verdraaide diploma A al lang op zak willen hebben… Maar soms zitten dingen in het leven tegen. Maar ik boekte flinke vooruitgang en de badmeester had me beloofd dat ik zeker de volgende keer af mocht zwemmen. Maar ik moet u eerlijk vertellen dat ik daar niet meer zo veel vertrouwen in had omdat hij dat al twee keer eerder had beloofd! Zo zijn er al drie keer groepjes vertrokken die mochten afzwemmen, behalve ik. En daar had ik natuurlijk flink de balen van.

Twee weken geleden was het kijkdag, alle ouders mochten komen kijken. We deden natuurlijk flink ons best, met onze kleding aan! We doken als dolfijnen door een hoepel, zwommen heel ver onder water en durfden zelfs een koprol van de duikplank te maken. Ik dook niet door het gat, nee ik dook zelfs heel diep onder het zeil door. De badmeester vertelde trots dat hij ons niets, maar dan ook niets meer te leren had. Dus op naar diploma A. De volgende week was het namelijk voorzwemles en dat betekent dat de (baas) badmeester ging kijken of we werkelijk af mochten zwemmen. Tot mijn grote verbazing gingen de beide badmeesters samen wat staan smoezen en werd ik uit het bad gehaald. Samen met één van de badmeesters moest ik van alles voor doen en ik kreeg het Spaans benauwd. Wat had dit te betekenen? Ik zag mama achter de ramen in het restaurant zich ook al zorgen maken… de ramen besloegen bijna!

En ja hoor, de felbegeerde brieven werden aan het einde van de les uitgedeeld en opnieuw zat ik er niet bij. De badmeester troostte mij en beloofde, de volgende keer zit je er zeker bij! Ik was echt helemaal over de rooie, rende in één ruk richting kleedkamer en hing mijn handdoek over mijn hoofd en begon heel hard te huilen. Mama kwam ook binnen rennen, die zag de bui al hangen. Ze probeerde mij te troosten, maar dat lukte haar echt niet. Snel probeerde ze de badmeester aan zijn staart te trekken maar natuurlijk had hij geen tijd. Ook mama was heel erg boos en ging helemaal uit haar stekker. Want ook zij vond dat hij dit echt niet kon maken. Beloofd = beloofd, tenminste zo had ik dat altijd geleerd. En nu voor de derde keer luisde hij mij er in. Als ik namelijk op mijn rug zwom kwamen mijn knieën boven water… Ze wilden zeker niet van mij af? Mama begon een heel pleidooi voor mij, dat ik inmiddels al twee en een half jaar zwemles had, dat ik alles verder doe als de beste, dat ik me gewoon kan redden en dat het ons daar tenslotte om te doen was.

Gefrustreerd is geloof ik het juiste woord, ja ik was zo onderhand gefrustreerd! De badmeester beloofde er van de week nog van alles aan te doen en mama moest maar even mailen. Zo gezegd zo gedaan. Thuis gekomen kwamen opnieuw de waterlanders. Mama stuurde een mailtje en samen met haar besloot ik dat ik tot zaterdag 20 maart, de afzwemdatum (nog één les) zou doorgaan. We wilden het nog een klein kansje geven. Maar helaas, de badmeester mailde niet terug. Vandaag was dus mijn allerlaatste les en ik had best een beetje buikpijn. ImageIk vroeg mama: ‘Moet ik mijn uiterste best doen, gewoon mijn best, of maakt het toch allemaal niets meer uit?’ Mama zei: ‘Doe maar gewoon je best!’

De (baas) badmeester kwam direct naar mama toe, vertelde dat hij ziek was geweest en dat hij nog had moeten mailen blablablabla…. Maar hij zou vandaag echt nog zijn best doen. En anders, ja anders moesten we er toch nog maar zes weken aan vastplakken. Maar dat echt niet, mama ging uit haar dak! Leverde meteen de zwemkaart in en de kassamevrouw zei: ‘Komt wel goed!’ Afijn, mama en Marjan gingen gespannen in het restaurant zitten en ik kreeg opnieuw weer hoop. Ik deed mijn uiterste best. Keek een paar keer naar het raam waar mama achter zat en stak mijn duim in de lucht. Zelfs mijn badmeester liep naar het raam toe en vroeg wie mijn moeder was. En ook hij stelde mama gerust. Dus ik dacht: ‘Kijk dat gaat de goede kant op!’

Maar toen kwam de (baas) badmeester weer kijken. Ik deed mijn uiterste best, zwom of mijn leven ervan af hing! Samen stonden ze naar mij te kijken, ik had dus helemaal alleen les van twee badmeesters. Maar over mijn hoofd heen werd er heel verhit heen en weer gekletst. En ik had het al snel in de smiezen, de badmeesterbaas liet me echt niet afzwemmen en hield zijn poot stijf! En ik maar zwemmen, volgens mij keken ze niet eens meer naar mij… Ik werd er doodmoe van. Afijn toen de les ten einde kwam was het mij al duidelijk. IK MOCHT NIET AFZWEMMEN! Ik gaf de badmeester een hand en hij had natuurlijk nog een hele speech voor mij. Maar wat had ik aan al die mooie woorden? Ik geloof dat ik ze niet eens verstond. Geen A diploma! Ik rende opnieuw onder de douche door naar de kleedkamer, mama zat startklaar om me op te vangen met een warme handdoek. Dikke tranen rolden opnieuw over mijn wangen, wat was ik verdrietig. En mama zei niets. Ze huilde met me mee.

Ik werd gevolgd door de badmeester, hij sloeg zijn armen om mij heen. Kwam weer met die prachtige woorden, dat ik zelfs al af zou kunnen zwemmen voor B. Maar dat ik besmet ben met het Veurvirus. Mama wist niet wat ze hoorde. Veurvirus? Nooit van gehoord, het schijnt dat ik dat opgedaan heb in het vorige zwembad, dat heette geloof ik ook de Veur. ‘En ja’ zei de badmeester. 'kom daar maar eens vanaf.' Mama liep rood, bijna paars aan! Ze deed opeens of dat de badmeester er niet was en vertelde mij dat dat virus niet levensbedreigend was. En weet u wat ze nog meer vertelde? Nee natuurlijk niet… Ze vertelde tegen de badmeester dat ze voor mij thuis een prachtig diploma klaar had liggen. Een hele echte en dat ze er helemaal klaar mee was! De badmeester gaf mij en mama een hand, draaide zich om en ging er vandoor. Ik kon mijn oren niet geloven. ‘Een echt diploma?’ zei ik tegen mama en ze knikte. ‘Een hele echte, je zal het zien!’

We reden naar huis en thuisgekomen dacht ik dat we boerenkool zouden eten, maar nee, nog meer verrassingen. Iedereen kwam naar buiten rennen, mijn diploma werd gehaald, een echt zwemdiploma A. O, wat is die moeder van mij corrupt! Gewoon een ander zwemdiploma gescand en voorzien van mijn naam, datum enzovoorts. Met een vette handtekening namens de beoordelingscommissie van mama en een dikke handtekening namens de toezichthoudende instantie van Marjan mijn grote zus. Prachtig, ik nam me voor hem de volgende dag mee naar school te nemen. Ook kreeg ik nog cadeaus en als klap op de vuurpijl gingen we met z’n allen eten bij de Mac. Gelukkig kon ik, opnieuw door de tranen heen, weer lachen. Morgen hangt de hele dag de vlag te wapperen met de allergrootste zwembroek in top. Want ik zwem als een otter al is het door dat Veurvirus niet helemaal zoals het hoort. Ik houd mijn hoofd echt wel boven water en zo komt deze lange zwemlessoap gelukkig tot een goed einde!

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com