Menu Content/Inhalt
Een deuk...
donderdag 20 mei 2010

Ik baal, ik baal verschrikkelijk! Ik zal maar direct met de deur in huis vallen…Ik heb een deuk gereden. Een vreselijke deuk u leest het goed. Wat een drama…..we rijden nog geen twee weken in onze nieuwe mooie smetteloze witte bus en uitgerekend ik rijd er een deuk in... Het zal je maar gebeuren. Ik durf er bijna niet over te schrijven, maar misschien is het beter voor de verwerking. Dus steek ik maar van wal. Vandaag zouden Marjan en ik een gezellig dagje shoppen. Even een moeder-dochterdag het beloofde gezellig te worden. Samen zouden we een nieuw winkelcentrum gaan verkennen, natuurlijk hoort hier een kopje koffie met gebak bij en gezellig een hapje eten. Het weer is eigenlijk te mooi om in de winkel te lopen, maar toch we hadden er zin. Voor Marjan even een leuke afleiding tussen haar zenuwslopende examens door. Plus dat we allebei wel een nieuw kleedje konden gebruiken.

Dus zo vertrokken wij vanmorgen richting Rijswijk. Tom vertelde ons de weg en er stond een gezellig muziekje aan. De dag leek niet meer stuk te kunnen. Aangekomen bij het megagrote winkelcentrum reden we de garage in, we checkten nog even de doorrijhoogte, maar we waren minder hoog dan we dachten, dus dat kwam goed. Het kaartje werd getrokken, de slagboom ging omhoog, we reden naar boven. En toen, boven aan gekomen, ging het mis. De parkeergarage bleek toch te krap of mijn auto te groot of niet goed opgelet. Kan ook een combinatie zijn. Ik weet het gewoon niet meer. Het waren fracties van secondes, ik nam de bocht en toen dat schrapende nare geluid aan de rechterkant… Marjan en ik keken elkaar verschrikt aan. Ik trapte op de rem en reed voorzichtig achteruit. Maar het kwaad was al geschied. Ik had de vangrail totaal niet gezien en die drong onverbiddelijk in de schuifdeur van mijn maagdelijke witte auto. Alsof hij van karton was.

De vangrail gaf geen krimp en stond er met een ijzig stalen gezicht bij. Eerst maar rustig de auto geparkeerd en wat ging er toen door mij heen. We durfden bijna niet uit te stappen. Moedverzamelend lieten we ons uit de auto zakken. Daar konden we niet omheen, een deuk en wat voor één! Wat een drama, wat een pech, ik heb nog nooit zo’n hekel gehad aan mezelf, ik was er misselijk van. En, schoot het door mijn hoofd, hoe moest ik dit aan de bloemensnijdende Kees verkopen. Langzaam en malende, sloften we het vreemde winkelcentrum in. En ik bedacht toch eerst maar mijn Kees te bellen en hem het slechte nieuws te vertellen. Want hoe dan ook ik wilde mijn drama met hem delen. Na een paar belpogingen kreeg ik hem te pakken. Het enige dat hij uit kon brengen was het pijnlijke en verschrikte: ‘Joh!’

Vervolgens hebben we eerst maar een flinke bak met sterke koffie gedronken, met daarbij terwijl we niets te vieren hadden een echte Hema-tompouce, weliswaar zonder slagroom. Maar die smaakte natuurlijk nergens naar. Het was of ik op karton zat te kauwen. Ik kreeg hem maar moeizaam door mijn keel. Niet alleen de nieuwe auto had schade, ook mijn eigenwaarde had een flinke deuk opgelopen. Misschien was die nog wel groter. Uiteindelijk besloten we toch maar te gaan winkelen, maar ik kon er niets aan doen, mijn gedachten dwaalden telkens weer naar die vreselijke, afschuwelijke deuk. Marjan kon uiteindelijk toch heel leuk slagen maar ik zelf keurde me geen blik waardig in een paskamerspiegel. Ik kon mijn geld maar beter in mijn zak houden...

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com