Menu Content/Inhalt
Wat je ziet ben je zelf
maandag 24 mei 2010

ImageVandaag gingen we dan eindelijk zoals beloofd een dagje op visite bij de apen! Eigenlijk stond dit uitstapje al in de meivakantie gepland, maar het weer stond het niet toe, dus hadden we het nog te goed. Maar vandaag was het prachtig weer en werkte de zon wel mee aan een feestelijk uitstapje. En zo werden vanmorgen de broodjes gesmeerd, koffie gezet, de limonade ingepakt en vertrokken we richting de Veluwe. Want aapjes kijken, dat doe je natuurlijk in de Apenheul. Een dierentuin aan de rand van Apeldoorn midden in het natuurpark Berg & Bos.

Ik vind apen zo grappig, ondeugend en indrukwekkend. In dit park lopen heel veel apen, wel honderden ‘zomaar’ los in het bos. Ze doen waar ze zelf zin hebben: op een hekje zittend naar de mensen kijken, met elkaar spelen in de struiken of lekker in een boom slapen. Schreeuwen en elkaar lekker vlooien, achterna zitten, oh zo’n koddig gezicht. Als bezoeker was ik te gast in hun ruime leefgebieden. In het prachtige bos klommen en klauterden ze boven m’n hoofd of stonden ze ineens pal voor m’n neus. En zo stond ik af en toe écht oog in oog met apen. En zoveel verschillende soorten! Zoals gebrilde doodshoofdaapjes met een grijs-bruine vacht en opvallend wit brilletje. De springtamarin, een klein aapje, zwart als de nacht, met lange staart. Een goudkop leeuwaapje, met manen, net als een leeuw natuurlijk en zwarte vacht met een beetje oranje. De rode titi, met mooie rood-bruine vacht en zilvergrijze staart en hele kleine oren… ik wist echt niet dat er zoveel apensoorten waren.

En niet te vergeten de orang-oetangs, maar die zaten gelukkig veilig opgeborgen op een eilandje. Want die waren me echt een maatje te groot. En stiekem dacht ik bij mezelf: zouden apen nu ook naar ons kijken? En wat zouden ze dan wel niet denken, van al die rare wezens, met die apenstreken? Of dachten ze misschien: al draagt een aap een gouden ring, het is en blijft een lelijk ding!? In dat geval stonden wij mooi voor aap! Maar wat had ik graag stiekem zo’n schattig aapje mee naar huis genomen in mijn rugzak. Wat leek mij dat leuk, om net als Pippi thuis een eigen aapje te hebben. Zo’n gezellig warm aapbeestje als maatje.

Ook gingen we op kraamvisite bij de 14-jarige orang-oetan Wattana, zij was bevallen van een gezonde zoon, Kawan. Dat betekent vriend in het Maleisisch. Oehhhh, zo schattig om te zien moeder en zoon maakten het heel erg goed. En weet wat zo leuk was, zelf konden we ook de aap uithangen, in de kinderspeljungles konden we beleven hoe we via touwbruggen, klimtorens en wiebelbruggen onze weg konden vinden in de jungle! Dat was natuurlijk een leuke afwisseling voor ons. En toen kwam meteen de aap uit de mouw, want alhoewel wij best op apen lijken, zijn wij bij lange na niet zo lenig als een aap.

Bij de uitgang van de Apenheul beklommen we met z’n allen nog de hele hoge uitkijktoren, heel, heel hoog was die toren. Maar wat jammer dat er geen glijbaan naar beneden was. Want dan hadden we heerlijk als een aap naar beneden kunnen roetsjen. Maar we genoten wel van het prachtige uitzicht. Ondanks dat apen zo ontzettend veel op mensen lijken, heb ik vandaag toch heel erg van mijn vriendjes genoten. En is het heus geen broodje aapverhaal; dat zij nog steeds zo’n simpele agenda hebben –vlooien, paren en eten- terwijl wij constant nieuwe dingen ontwikkelen…

Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com