Menu Content/Inhalt
Ongenode gasten...
vrijdag 11 juni 2010

ImageOngenode gasten… kent u ze ook? Toen wij nog aan de Noorderkroon woonden, hadden we last van zilvervisjes. Na de verhuizing dachten we ze daar toch echt achter te hebben gelaten, een fijn idee was dat! Door met de verhuizing alles van de zolder, slaapzakken, babyuitzet, enz. te wassen, kloppen, luchten, dozen te laten voor wat het was dus niet mee te nemen… Toen het hele huis daar ontruimd was, heb ik werkelijk waar overal gespoten met één of ander gemeen ongezond goedje om de ongenode gasten langzaam aan te vergassen. En eerlijk is eerlijk, we hebben de kopers gewaarschuwd. Maar zij lachten, sloegen het in de wind en dachten dat het zeker mee zou vallen.

Totdat ik drie weken later onze kopers aan de telefoon had…  Met de angstvallige vraag: ‘Hoe zagen die beesies er nu ook al weer uit? Waar je ons voor waarschuwde? Er loopt hier het één en ander over het plafond in de slaapkamer….’ Afijn wij dachten er aardig van verlost te zijn, met de verhuizing naar de Albert van ’t Hartweg… Maar niets van dit al blijkt waar te zijn. Nu na ruim negen jaar, steken de brutale zilvervisjes weer flink de zilveren kopjes op. En marcheren ze weer vrolijk door keukenla, langs plintjes, over het plafond, door de servieskast. Schieten ze over de WC vloer als je ’s nachts een plas moet doen. Kruipen ze in minuscuul klein gaatje in de voegen. ik vraag me wel eens af hoeveel leden de familie telt die daar in dat gaatje wonen.

Ze hebben een o zo lieflijke naam, maar het lijkt al bijna op een plaag. Ze doen hun naam in elk geval geen eer aan. Vorige week trok ik een zomers strandtafereel op linnen gedrukt achter de kast vandaan om weer eens op te hangen in de kamer. Het is tenslotte bijna zomer. Een mooi plaatje van onze kids, op het strand op Ameland uit het verre verleden. De kids met die bruine stoere ruggetjes, met de blik verwachtingsvol op zee gericht. Maar wie schetst mijn verbazing? Job heeft een bijna-gat in zijn zwembroek en Sam mist een stukje haar. Opgevreten door die ellendelingen, de knagers, de nietsnutten, de stofvreters, de boekenwurmen.

De zilvervisjes zwemmen niet argeloos vrolijk rond in kommen, zoals hun bijna naamgenoot de goudvis. Het zijn vleugelloze insecten die lichtschuw zijn en zich overdag verbergen op donkere, vochtige plaatsen en leven van kleine dode insecten, behangplaksel en boekenbindlijm. Als je zo’n beestje te pakken krijgt, wat niet altijd meevalt, en je duwt hem dood, blijft er alleen nog maar een spoortje stof over. Grrrrrr, tot stof zult gij wederkeren… Maar, zeggen ze, ze zijn volkomen onschuldig. Ondertussen knagen ze wel lekker verder aan de certificaten achter het schilderij dat in de gang hangt te poseren.

Ze verzamelen zich in de keuken in het zand-zeep-en-sodarek. Volgens mij houden ze hier zelfs gemeentevergaderingen. Maar dat zijn dan wel vergaderingen met dodelijke afloop, want daar komen zij niet meer uit. En komt u nu alstublieft niet met allerlei goed bedoelde tips aan, want we hebben al zoveel geprobeerd. We zullen er mee moeten leren leven… Maar ach, zeg nu zelf, er zijn ergere dingen. Toch?

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com