Menu Content/Inhalt
Sentimentele moederkloek!
dinsdag 22 juni 2010

ImageGisteren mocht Job zich met recht de ‘jarige Job‘ noemen! 21 Juni, een mooie dag om jarig te zijn want het is tenslotte het begin van de zomer. De langste dag van het jaar met de meeste zonuren. Maar we vierden ook een mijlpaal, de mijlpaal van het volwassen worden: 18 jaar! Een belangrijke leeftijd zeggen ze. Welkom in de wereld van volwassenheid! Hij mag vanaf die dag stemmen, alcohol drinken (oei, dat deed hij al...), autorijden en hij moet o.a. voor zijn eigen ziektekostenverzekering opdraaien. Er begint een nieuw leven. En ze zeggen ineens meneer tegen hem. Hij gaat op eigen benen staan, zoals ze dat zo mooi kunnen zeggen.

Komt het echt door het magische getal? De volwassenheid… Het voelt zo raar. Vervlogen is de tijd. Als de dag van gisteren kan ik me het heugen hoe hij als eerste zoon op vaderdag ter wereld kwam. Maar inmiddels is zijn luier vervangen voor een spijkerbroek met ellen lange pijpen. En steekt hij met kop en schouders boven mij uit! Naar Jobs eigen gevoel verandert er niet veel en doet het hem geen centje pijn. Integendeel! Gisteren voelde het leven hetzelfde als vandaag en morgen zal het niet anders zijn. Maar toch... het leven begint pas, zoveel dromen, zoveel wensen, zoveel plannen. Maar ach ik, die sentimentele moederkloek ervaart dat natuurlijk allemaal weer heel anders.

Het is opvallend hoe ik als volwassene veel aan het verleden terugdenk en dikwijls veel minder aan het heden of de toekomst denk. Terwijl men beweert dat bewust leven in het hier en nu en jezelf op een positieve wijze met je toekomst bezig houden beter is dan alleen maar terugblikken. ‘Positief’ is daarom het mooiste woord wat er bestaat! Geen stresskip zijn, maar een gezellige moederkloek! Dus moet ik gewoon genieten van het hier en nu en bovendien niet vergeten trots te zijn op zo'n grote zoon en vooral leren loslaten!

Een hoofdstuk apart:
Loslaten is niet zorgen voor, maar geven om.
Loslaten is minder vrezen en meer liefhebben.
Loslaten is niet even regelen, maar ondersteunend zijn.
Loslaten betekent niet dat het je niet meer uitmaakt, het betekent dat je 'het' niet voor iemand anders kunt doen.
Loslaten is 'het' niet onmogelijk maken, maar toestaan om te leren van menselijke consequenties.
Loslaten is machteloosheid toegeven, hetgeen betekent dat je het resultaat niet zelf in de hand hebt.
Loslaten is niet anderen tegen zichzelf beschermen, het is een ander toestaan de werkelijkheid onder ogen te zien.
Loslaten is niet ontkennen, maar accepteren.
Loslaten is niet oordelen, maar aan de ander toestaan mens te zijn.
Loslaten is niet spijt hebben van het verleden, maar groeien en leven voor de toekomst.                                                                              

Kortom, om los te kunnen laten, is veel liefde en vertrouwen nodig! Maar gelukkig hoeven we het niet alleen te doen. Houd U, Vader, onze kinderen vast als ik ze los moet laten en wilt U er vooral voor zorgen.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com