Menu Content/Inhalt
Hoe 't kan verkeren!
donderdag 24 juni 2010

ImageHet is inmiddels al weer een week geleden… Maar we kunnen er nog steeds niet over uit! U had het natuurlijk al gelezen: MARJAN IS GESLAAGD! U zult denken: wat is hier zo bijzonder aan? Natuurlijk denkt u dat… Maar wij en wij niet alleen, maar ook Marjan was er van overtuigd dat ze zou zakken. Of, zeiden we tegen elkaar, als ze een herkansing krijgt, valt het ons alleen nog maar mee. Wij waren dus absoluut niet positief gestemd. De eerste twee examens, Nederlands en Wiskunde, vielen al niet mee en de toon was gezet. Marjan nam na het maken van de examens haar antwoorden mee naar huis. Vertrok er mee naar boven, waar ze vervolgens op haar laptopje haar examens zelf na kon kijken. En dat was niet mis! Of beter gezegd, wel mis...

De cijfers waren niet geweldig en van lieverlee begon de moed in onze en haar schoenen te zinken. Het kon gewoon niet meer goed komen. We praatten al voorzichtig over wat nu te doen in het volgende seizoen. Gewoon weer terug naar de HAVO? En daar helaas nog een jaartje over doen? Niet naar Ghana… En het volgende probleem was, hoe gaan we haar verjaardag vieren. Want precies op haar verjaardag zou ze in de middag haar uitslag krijgen. Maar niet alleen zij, ook vriend Arnaud. En wat heb je tenslotte te vieren op je verjaardag als je tegelijkertijd te horen krijgt dat je gezakt bent en tranen moet drogen. Afijn, het wachten duurde lang, erg lang. En toen ik de zeventiende ’s morgens tot mijn ellebogen in het verjaardagstaartbeslag stond, want die verjaardag moest gewoon toch gevierd worden, kwam ze laconiek lachend naar beneden met de boodschap: ik denk dat ik toch nog wel een redelijk kansje ga maken! Mijn mond viel open van verbazing, mijn broek zakte spontaan af. En ik kon alleen nog maar reageren met: ‘Ja, nu wordt-ie nog gekker!’

Ze legde van alles uit over de normering van de examens, hoe hier aan gesleuteld was en dat dat zou kunnen betekenen, dat ze er een aantal punten mee zou verdienen. Mijn hart maakte een huppeltje en sloeg bijna over.. Kees kwam zelfs uit de tuin, nieuwe hoop ging gloren. Afijn, we konden alleen maar afwachten. Ergens in de middag zouden we het verlossende antwoord krijgen. Kwart over twee waren we er klaar voor. Marjan, Kees en ik zaten gedrieën op de bank de wijzers van de klok vooruit te kijken, met de telefoon binnen handbereik. Half drie, nog geen belletje. Marjan pakte haar laptop erbij en via Hyves zag ze dat de één na de ander geslaagd was. In Vlijmen zat Arnaud op zijn kamertje opgesloten eveneens vol spanning op zijn uitslag te wachten. Ik kon het niet laten hem even snel een kort sms-je te sturen, met de tekst ‘BIBBER…’ Meteen kreeg ik van hem een sms-je terug ‘GESLAAGD!’ Gelukkig, wat waren we blij.

Maar wij ondertussen nog steeds in spanning, echt zenuwslopend. Iets voor drieën ging eindelijk de telefoon. Twee paar ogen ogen waren gespannen gericht op Marjan… Eerst een lang blabla-verhaal en toen eindelijk als bij toverslag, verscheen er een big smile op haar gezicht. Kees en ik konden er niet over uit. In een moment van verstandsverbijstering, greep ik de vuvuzela van de schouw en blies ik zo hard als ik kon. Marjan verontschuldigde zich lachend door de telefoon bij haar mentor: ‘Ja, sorry, ’t is mijn gekke moeder!’ De tranen biggelden over mijn wangen en Kees zei lachend: ‘Wat ben je toch een jankerd’. Het kon me niets meer schelen, ze was geslaagd, wat waren/zijn wij ongelooflijk blij voor haar. De vlag werd gehesen met in top twee schooltassen, één voor Arnaud, die ondertussen met ouders in de auto was gesprongen en één voor Marjan. Nog wat extra ‘geslaagd slingers’ naast de ‘verjaardagsslingers’ werden opgehangen. Want dit moest gevierd worden, wat een prachtig moment.

Ineens was het alsnog driedubbel feest. Klaar met de HAVO en nu toch met twee klasgenoten naar Ghana…? Tenminste dat was wel de bedoeling. Maar ook dat was allang in de ijskast gezet. We lieten eerst alles maar eens bezinken en vierden een heerlijk feestje. En nu, een paar dagen later, heeft Marjan er alsnog voor gekozen haar plan te wijzigen en niet naar Ghana te gaan. (Zucht van opluchting....). Na de zomervakantie staat ze als alles volgens plan verloopt op een school in Zoetermeer als juf voor de klas! Want ze heeft zich aangemeld bij de PABO aan de Gereformeerde Hogeschool te Zwolle.

De OIDS (Opleiding in de school). Je schuift dan niet hele dagen in de collegebanken, maar gaat direct twee tot drie dagen per week aan de slag op een basisschool. Als min of meer volwaardig leerkracht doe ze op deze manier veel praktijkervaring op. Een dag per week gaat ze colleges volgen, die haar helpen haar functioneren als leerkracht te verbeteren. Dus superspannend allemaal, zo zie je maar hoe 't kan verkeren. Ik ben dankbaar en trots, heel trots op je Marjan! Dikke xxx-jes en ik wens je heel veel succes voor de klas. Maar nu eerst maar lekker genieten en vakantievieren.

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com