Menu Content/Inhalt
De trein
donderdag 01 juli 2010

ImageAlweer een van de basisschool… wat gaat de tijd toch snel! Gisteravond nam Rik samen met zijn klasgenoten afscheid van de KBS en wij mochten daarbij zijn. Natuurlijk werd er traditiegetrouw een musical ten tonele gebracht. Waarin onze kleine, grote zoon op mocht treden. Rik had natuurlijk één van de hoofdrollen (wie niet Image) en speelde het verveelde, verliefde, knappe, Italiaanse zoontje Stefan van mama Barettie (of zeg maar mama). Maanden was er voor geoefend, kleding met zorg uitgezocht, attributen bij elkaar geschraapt en een prachtig decor geschilderd.

Nagelbijtend stonden de giechelende jongens en meiden ons op te wachten. Voordat we naar binnen mochten werd ons treinkaartje (uitnodiging) gecontroleerd en geknipt. Het grote podium was omgetoverd tot een prachtig groot treinperron. En wij hadden het voorrecht mee te mogen reizen en een kijkje te nemen in de roerige trein van Amsterdam naar Marseille. Er stapten opvallende reizigers in. Iedereen had oog voor de prachtige diamant van de vrouw van de oliesjeik. Maar wat hadden die een verwende kinderen... Ook was er een nieuwe kok aan boord gegaan, maar kon deze kok eigenlijk wel koken? Later bleek dat de kok er niets van bakte en alleen maar stiekem met haar vriendje Stefan mee wilde, waar zij een oogje op had. Die immers helemaal geen zin had in dit reisje, omdat hij zijn vriendinnetje, waar hij zijn hart aan verpand had niet kon missen.

Maar helaas, moeders wil was wet. De trein vertrok en bij de eerste de beste tunnel gebeurde er iets vreselijks: de diamant werd gestolen! Op het volgende station stond de DOD (Diamanten Opsporings Dienst) al klaar om de boel te onderzoeken. Zij ontdekten van alles: zo bleek de conducteur een duister geheim te hebben, was de kruier niet helemaal eerlijk en ook de Italiaanse mama deed zich ietsepietsie anders voor dan ze in werkelijkheid was. En waar was de diamant? Een musical vol humor, spanning, sensatie en muziek die je raakte… Opgevoerd door stuk voor stuk unieke kinderen. En wat was ik trots op mijn grote, kleine, stoere Rik, met soms zijn pubertrekjes. ImageHoe hij daar gespannen bovenop een stoel een solo stond te zingen, samen met zijn hartendief waar hij in het toneelstuk zo verliefd op was.

En zo kwamen ze allemaal op het eindstation van de lagere school. Het was een reisje met een stoptrein, waar soms kinderen halverwege instapten, maar andere ook weer uitstapten om vervolgens via een ander spoor verder te reizen. Een reisje met een traan en een lach. Want wat hebben ze als groep veel meegemaakt. Een waardevolle reis, een stevig fundament voor elk zijn talent! En zo, Rik, sta je nu op de drempel, de KBS is verleden tijd. Ze zullen je daar niet snel vergeten, door al je streken, onderstreept met je grote donkere glimogen. Maar uit de mond van je juf hoorden we gelukkig ook: ‘Een bijzonder kind, en dat is tie! Altijd in voor een nieuwtje!’

De GSR is het volgende station, een nieuw spannend avontuur ligt voor je. Als heuse brugpieper. Maar zoals meester Büchner het al vertelde in zijn afscheidswoord: Wat er ook gebeurt, één ding blijft hetzelfde. Dezelfde God en Vader die op de basisschool elke dag bij je was, gaat ook in de brugklas met je mee. Elke dag weer. Heel gewoon en heel bijzonder. Maar nu eerst lekker genieten van de vakantie! Voordat je aan het volgende trajekt begint! Ik hou van je! Mama. xxx

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com