Menu Content/Inhalt
Stoute schoenen...
woensdag 18 augustus 2010

ImageSchoenen... Je hebt verschillende schoenen. Mooie schoenen. Kerk schoenen. Werk schoenen. Merkschoenen! Lopen naast je schoenen. Stoute schoenen. En die laatste heb ik aan getrokken. Vanmiddag moest het er dan toch maar echt van komen en trok ik de stoute schoenen aan… Een project waar ik nooit voor sta te trappelen. Sterker nog, een project waar ik een broertje aan dood heb. Nieuwe schoenen kopen met Bart en Sam. De jongste twee kerels met maatje 37 en maatje 33, ga er maar aan staan. Thuis aan tafel begonnen de broertjes me al haarfijn stralend te vertellen, welk schoeisel ze graag nieuw zouden willen. Tja, en dat zijn echt geen gewone gympen, klompjes, muiltjes of degelijke Piedro's met steunzolen. Ach welnee, de jongens willen schoenen waar je echt mee voor de (klas)dag kan komen. Het moet op zijn minst een bekend merk zijn, zoals  Nike’s, Cruyffies of Puma’s. Allstars kunnen ook nog net. En het liefst met wat fluoriserende kleuren of veters.

Je moet er lekker op het schoolplein een balletje mee kunnen trappen en ze moeten natuurlijk waterdicht zijn, want na de zomer komt de herfst! De moed begon mij al weer aardig in de schoenen te zinken en we waren nog niet eens onderweg. En Sam moest ook nog een paar gymschoenen voor school. Want vorig seizoen had hij wel prachtige gymschoenen, maar helaas te klein gekocht. Omdat meneer ze prachtig vond, maar het comfort hem dat moment niet echt kon schelen. Dus voorzichtig bereidde ik mijn rijkeluiszoontjes alvast voor. En vertelde hen dat ze echt niet op schoenen hoefden te reken van meer dan vijftig euro. En dat het helemaal niet uitmaakte of er nu wel of geen merkje op zou staan. Maar dat het belangrijk is dat ze lekker zitten. En daar had ik natuurlijk direct de poppen aan het dansen. Want: ‘U denkt toch zeker niet dat wij op van die brave bruine leren kerkschoenen gaan lopen, hé?’

Afijn, we zaten nog niet eens in de auto of de toon was al gezet. Ik zag er nog zwaarder tegenop. Maar nieuwe schoenen moesten er nu eenmaal komen want de oude waren echt versleten en zagen er niet meer uit! Dus met dulle koppen stapte het tweetal bij me in de auto. Dit beloofde een gezellige woensdagmiddag te worden. In de stad aangekomen werd er om iedere gewone schoenenzaak met grote bogen heen gelopen. Slinks werd ik met praatjes en verhaaltjes afgeleid om toch maar zoveel mogelijk echte sportzaken te bezoeken. Maar mama was niet gek! Zeker de gymschoenen van Sam waar hij maar één uurtje in de week op moet apenkooien, mochten geen cent te duur zijn. Dus bezochten we eerst de Bristol, daarna de Schoenenreus en vervolgens de Aktie Sport en ineens bleek heel Nederland op zoek naar gymschoenen voor zoon en/of dochterlief. Allemaal lotgenoten!

Lange gezichten bij moeders en decadente kinderen met vinger in de neus, die hoogstwaarschijnlijk met hetzelfde probleem te kampen hadden. En zo hoorde ik om me heen de boze moeders die hun geduld al ruimschoots verloren hadden: ‘Dan gym je morgen dus gewoon niet! Geen schoenen, geen gym!’ En vervolgens de verwende schatjes weer, met de meest zielige stemmetjes: ‘Maar ze zitten echt niet lekker!’ Na heel wat bakken te hebben doorgespit konden we gelukkig voor Sam een acceptabel flitsend stelletje sportschoenen voor een klein prijsje vinden. Een pak van mijn hart, die waren binnen. En nu moesten we op jacht naar nog twee paar schoenen voor school en alle dag.

Maar overal was het druk. De verkopers kregen het niet aangesleept en de kassiers draaiden met rode hoofden op volle toeren. Als of we bij de bakker in de winkel waren, als broodjes schoven de schoenen over de toonbank. In de allerlaatste winkel hadden we al snel voor Sam een paar X-ies te pakken. Een overjarig paar, maar dat wist Sam niet. Dus daar ging een groot bedrag vanaf. Geweldig trots liep hij ermee door de winkel te stappen. En ik weer als vervelende moeder zeuren: ’Voeten naast elkaar, helemaal naar voren schuiven.’ Al duwend en wringend priemde ik een vinger achter zijn hiel in zijn schoen. En ja, gelukkig genoeg ruimte, hier kon hij voorlopig wel weer even mee vooruit.

Bart stond ondertussen te kwijlen bij Cruyffies van maar liefst negenenzestig euro. Tja, nu was hij aan de beurt en ik vertelde hem met zwaaiende, opgestoken vinger: ’Zet ze uit je hoofd, in geen negenenzestig jaar!’ Als een speurhond liep ik door de winkel, of ik voor die brede platvoeten van hem ook geen meevallertje en toch leuk schoentje in zijn ogen kon vinden. Hectisch was het en onderwijl liep Sam verveeld te spelen met een grote ventilator (snijbonenmolen) die wat frisse lucht aan de heethoofden van moeders moest bezorgen. En zowaar vonden we een Nike schoen waar Bart wel wat in zag. Snel werd de rechterschoen aangetrokken en die zat natuurlijk fantastisch. Bart begon te stralen van oor tot oor. Maar waar was de tweede schoen van het paar? Op één been kom je in elk geval niet ver. Dan maar in de rij bij de verkopers, ’t was echt een vreemd geval, nergens te vinden. De moed begon me alweer in de schoenen te zinken. Maar gelukkig ergens van een stoffige plank uit het magazijn wist hij hem dan toch tevoorschijn te toveren. Bart was nu ook helemaal gelukkig. Missie geslaagd!

Na een poosje in de rij te hebben gestaan stonden we dus met de nieuwe schoenen weer op straat. Zij blij, ik blij… Ik trakteerde ze op een ijsje en we keerden terug naar huis. Voorlopig kunnen ze er weer tegenaan. En ach, al zeg ik het zelf, ’t viel uiteindelijk weer reuzemee met die decadente zoontjes van mij. Image

 

Klik hier!

Klik hier
designed by www.madeyourweb.com